II SA/Łd 237/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Michał Zbrojewski, , Protokolant asystent sędziego Robert Latek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Ł. Z. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 lutego 2026 r. nr 21/II/2026 znak: WOP.7721.261.2025.ID w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 18 listopada 2025 r., nr 849/2025, znak: PINB/7356/1012-24/R-5189/2025/B/LK; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adw. A. R., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) PLN powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.tp

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia 11 lutego 2026 r. nr 21/II/2026, znak WOP.7721.261.2025.ID - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691), dalej jako: "k.p.a." - po rozpatrzeniu odwołania Ł. Z. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 18 listopada 2025 r. nr 849/2025, znak: PINB/7356/1012-24/R-5189/2025/B/LK o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu krat stalowych na balustradzie balkonu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na nieruchomości przy ul. [...] w Ł. (działka nr [...] w obrębie [...]). Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 5 października 2023 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi wpłynęło pismo Ł. Z. w sprawie dokonania przez M. J. mieszkającego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł. samowoli budowlanej polegającej na założeniu krat i zadaszenia na balkonie oraz rozbicia schodów do wychodzenia do ogródka bez zgody spółdzielni mieszkaniowej. W toku postępowania organ na podstawie pisma Spółdzielni Mieszkaniowej R. w Ł. z dnia 8 marca 2024 r. ustalił, że lokal nr [...] w Ł. przy ul. [...] stanowi spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu przysługujące M. i A. J., a spółdzielnia nie wyrażała zgody na montaż krat. W dniu 16 maja 2024 r. organ przeprowadził oględziny stwierdzając, że w lokalu na balkonie przy dużym pokoju na balustradzie balkonowej wybudowanej w trakcie budowy budynku zamontowano kraty z kątowników stalowych. Balkon stanowi rodzaj zabudowy w formie loggii usytuowanej poza licem zewnętrznej ściany budynku. Balustrada balkonowa wykonana jest z elementów stalowych. Nad balustradą zamontowano kratę z elementów stalowych. Są to kształtowniki pełne zamontowane na poziomie kształtownika u dołu na wysokości poręczy balkonowej oraz zamontowane do płyty balkonowej nad parterem. Krata zamontowana jest w taki sposób, że elementy są przymocowane za pomocą śrub do ścian bocznych balkonowych betonowych, żelbetowych. Z balkonu można zejść na trawnik, ogródek przynależy do lokalu nr [...]. Przy balustradzie są drzwi z elementów stalowych pozwalające wyjść z mieszkania na trawnik. Obecnie wykonane są jako zejście schody z elementów stalowych. Stopnie są stalowe ażurowe, a schody po obu stronach biegu schodowego mają zamontowane balustrady z elementów stalowych. Do krat balkonowych został przymocowany daszek nad balkonem, który jest poza obrębem balkonu. Daszek wykonany jest z konstrukcji stalowej z umocowaną blachą falistą. Elementy daszku za pomocą śrub przymocowane są do krat balkonowych. Odległość pomiędzy prętami pionowymi wynosi 10 cm. Według oświadczenia M. J. obecnego przy oględzinach, A. i M. J. są właścicielami lokalu od ok. 2,5 roku, a w momencie zakupu mieszkania na balkonie były zamontowane kraty stalowe oraz były schody betonowe pozwalające zejść na trawnik przed mieszkaniem. Montaż krat wykonał poprzedni właściciel lokalu, a aktualni właściciele mieszkania wykonali roboty remontowe polegające na demontażu starej zabudowy krat balkonowych i drzwi oraz schodów betonowych prowadzących do ogródka przynależnego do mieszkania. Nowe kraty, schody i wszystkie prace remontowe zostały wykonane w okresie maj - wrzesień 2023 r. Ponieważ były to prace remontowe to inwestorzy nie występowali do spółdzielni o wyrażenie zgody na ich wykonanie ani nie zgłaszali zamiaru wykonania robót do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Według oświadczenia obecnych przy oględzinach przedstawicieli spółdzielni kraty na balkonie były zamontowane pod koniec lat 80. XX wieku przez ówczesnych właścicieli lokalu, ale w archiwum spółdzielni nie można odnaleźć dokumentów dotyczących wykonanych robót czy wydanej zgody na ich montaż. Z protokołu oględzin wynika ponadto, że obecnie zamontowane kraty nie umożliwiają wejścia na wyższe piętro, bowiem nie ma żadnych elementów ozdobnych poprzecznych to umożliwiających. Balkon przynależny do mieszkania powyżej na pierwszym piętrze jest również zabudowany. Od dołu na wysokości balustrady jest wykonana trwała zabudowa, a powyżej balustrady zabudowa z otwieranych okien PCV. Taka zabudowa dodatkowo uniemożliwia wejście na balkon mieszkania usytuowanego na pierwszym piętrze. W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia 18 listopada 2025 r. - na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - umorzył w całości postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu krat stalowych na balustradzie balkonu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na nieruchomości przy ul. [...].w Ł. W odwołaniu od powyższej decyzji Ł. Z. wyraził niezadowolonie z rozstrzygnięcia organu I instancji i kwestionuje działania podejmowane w sprawie przez organ nadzoru budowlanego. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazując na treść art. 105 § 1 k.p.a. zwrócił uwagę, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jak dalej wskazał organ odwoławczy, w sprawie należało rozważyć, czy organ I instancji prawidłowo ustalił, że mamy do czynienia z robotami budowlanymi, przy wykonywaniu których nie wystąpiło naruszenie norm prawa budowlanego, a postępowanie jest bezprzedmiotowe i należało wydać decyzję o umorzeniu postępowania. Organ powołując treść art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2025.418), dalej jako: "P.b.", wyjaśnił, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego. Remontem jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8 P.b.). Podstawową cechą remontu - jak wskazał organ - jest zakwalifikowanie robót budowlanych jako takich, które mają na celu odtworzenie stanu pierwotnego. Przy remoncie zachowane są parametry dotychczas istniejące. Remont to bowiem rodzaj naprawy, wymiana lub odnowienie niektórych elementów. W wyniku remontu nie dochodzi do powstania nowej substancji. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że kraty na balkonie lokalu mieszkalnego nr [...] były zamontowane pod koniec lat 80. XX wieku, co potwierdzają oświadczenia złożone przy oględzinach przez przedstawicieli Spółdzielni Mieszkaniowej R. w Ł. oraz inwestora. Ponadto z oświadczenia inwestora wynika, że wykonane przez nich roboty remontowe polegały na demontażu starych, zniszczonych krat i betonowych rozpadających się schodów prowadzących do ogródka i zamontowaniu kraty i schodów z elementów stalowych. W ocenie organu wojewódzkiego, wymiana poszczególnych elementów i zastąpienie ich nowymi, miały charakter odtworzeniowy zmierzający do przywrócenia stanu pierwotnego, zatem wykonane roboty budowlane nie były objęte obowiązkiem zgłoszenia. Zdaniem organu, dla oceny legalności wykonanych robót budowlanych na gruncie prawa budowlanego bez znaczenia jest ewentualna zgoda spółdzielni mieszkaniowej. Jak następnie wskazał organ odwoławczy, istotą sprawy jest ustalenie czy sporne kraty naruszają warunki techniczno-budowlane wynikające z § 300 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie". Stosownie do tego przepisu, kraty zewnętrzne zastosowane w otworach okiennych i balkonowych, powinny być wykonane w sposób zapobiegający możliwości wspinania się po nich do pomieszczeń położonych na wyższych kondygnacjach. Zacytowany przepis § 300 ust. 1 rozporządzenia nie określa żadnych parametrów technicznych, jakie powinny spełniać kraty zewnętrzne na balkonach, a jedynie odwołuje się do pewnych wskazań o charakterze funkcjonalnym i ocennym. Zatem to do organu nadzoru budowlanego należy zajęcie stanowiska, czy w świetle zebranego materiału dowodowego zainstalowane kraty zapobiegają możliwości wspinania się po nich, czy też wymagane jest wykonanie określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Organ I instancji uznał, że zamontowane kraty są w dobrym stanie technicznym, wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną i spełniają warunki określone w warunkach technicznych. Kraty nie mają żadnych elementów poprzecznych, a zatem nie stwarzają możliwości wspinania się na wyższą kondygnację, a daszek zamontowany w górnej części krat stanowi dodatkową przeszkodę utrudniającą wejście na wyższą kondygnację. Na tej podstawie organ wojewódzki ocenił, że skoro kraty nie naruszają przepisów P.b. oraz przepisów techniczno-budowlanych, to skutkuje to brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy w zakresie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu krat stalowych i musi prowadzić do umorzenia postępowania. Jednocześnie organ wskazał, że z powyższych przyczyn nie podziela zarzutów odwołania i podnoszonych w jego treści argumentów. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze Ł. Z. zaskarżył powyższą decyzję w całości i wskazał, że organy nie uwzględniły faktu, że inwestor zrealizował prace bez zgody spółdzielni mieszkaniowej i niezgodnie z prawem. Wbrew twierdzeniom organów, daszek zamontowany na okratowaniu balkonu na parterze umożliwia wejście do mieszkania na wyższej kondygnacji. W całym bloku nie ma żadnych daszków balkonowych, bowiem spółdzielnia nakazała ich likwidację. Tymczasem podczas intensywnych opadów deszczu, daszek generuje duży hałas. Ponadto skarżący wskazał, że rozbite przez sąsiadów schody były wykonane podczas budowy budynku i z całą pewnością nie były uszkodzone. Drzwi zamontowane na kratach balkonowych otwierają się na zewnątrz, co - zdaniem skarżącego - jest nieprawidłowe. Inwestorzy zamontowali także rolety antywłamaniowe na innych otworach okiennych, szyby antywłamaniowe i monitoring. W konkluzji autor skargi wniósł o uchylenie decyzji organów nadzoru budowlanego obu instancji i wydanie decyzji o rozbiórce samowoli budowlanej, bowiem została wykonana niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 16 czerwca 2026 r. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania i zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty nie zostały opłacone w żadnej części, wskazał na naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 48 ust. pkt 2 w związku z art. 49e i art. 29 ust. 3 pkt 2 oraz art. 3 pkt 8 P.b. przez pominięcie, że zgodnie z tymi przepisami, nawet gdyby przyjąć iż przeprowadzone prace nie miały charakteru prac budowlanych, a remontowych, to do ich przeprowadzenia wymagane było dokonanie stosownego zgłoszenia, a jego niedokonanie, zostało potwierdzone w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji; w konsekwencji, wobec braku przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego dla przedmiotowych prac remontowych, za prawidłowe działanie organu należało uznać wydanie decyzji o rozbiórce wykonanych prac remontowych; b) art. 3 ust. 8 w związku z art. 28 ust. 1 P.b. przez pominięcie, że remont w świetle tego przepisu, to rodzaj naprawy, wymiana, lub odnowienie jedynie niektórych elementów, podczas gdy z przeprowadzonych w dniu 16 maja 2024 r. oględzin wynika, że remont miał polegać na demontażu starej zabudowy, w postaci krat balkonowych, drzwi oraz schodów betonowych, w celu zastąpienia jej de facto całkowicie nową zabudową, w konsekwencji, wykonane prace wymagały uzyskania stosownego zezwolenia, o którym mowa w treści art. 28 ust. 1 P.b. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał na naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 105 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez brak rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w szczególności protokołu z oględzin robót budowlanych lub obiektu budowlanego z dnia 16 maja 2024 r. (karta nr 16 akt organu), co objawiło się brakiem rozważenia charakteru wykonanych prac oraz całkowitym pominięciem konieczności ich legalizacji - gdyż przeprowadzenie prac remontowych bez zgłoszenia narusza art. 29 ust 3 P.b., a prac budowlanych bez zgody art. 28 ust 1 P.b., w konsekwencji skutkowało również wydaniem wadliwej decyzji o umorzeniu postępowania; b) art. 7a § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. przez brak dokonania oceny charakteru przeprowadzonych prac, ze szczególnym uwzględnieniem interesu skarżącego, gdyż ze zgromadzonego materiału w postaci protokołu z oględzin robót budowlanych lub obiektu budowlanego z dnia 16 maja 2024 r. oraz z dokumentacji fotograficznej wynika, że obawy skarżącego o swoje bezpieczeństwo, z uwagi na możliwość wejścia na pierwsze piętro po zamontowanych kratach, są uzasadnione, a poglądu przeciwnego nie przedstawiła obecna na wykonanych przez organ oględzinach, inspektor powiatowego nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazał się zasadna. W badanej sprawie zaskarżona została decyzja umarzająca postępowanie prowadzone w przedmiocie legalizacji robót budowlanych polegających na demontażu starych krat zamontowanych w loggii balkonowej lokalu mieszkalnym nr [...], znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Ł. Nadto w toku tych robót zlikwidowano betonowe schody z loggii do ogródka i założono w to miejsce nowe metalowe kraty, które przymocowano śrubami do ścian bocznych loggii, istniejącej balustrady stalowej oraz betonowej płyty górnej. Dodatkowo wykonano zadaszenie na balkonie, dokręcane do elementów kraty oraz metalowe schody do ogródka. Kraty wykonano z zamkniętych profili metalowych w kształcie kwadratów. W kracie zamontowano drzwi z tych samych elementów stalowych, które są zamykane na klucz i otwierają się na zewnątrz, na stronę ogródka. Powyższe roboty budowlane wykonane zostały bez wiedzy organów architektoniczno-budowlanych oraz spółdzielni mieszkaniowej. Ponadto ustalono, iż w miejscu wykonanego okratowania loggii znajdowały się już wcześniej kraty oraz betonowe schody prowadzące z loggii do ogródka przynależnego do ww. mieszkania. Powyższe prace budowlane wykonane zostały w latach 80-tych ubiegłego wieku, a spółdzielnia mieszkaniowa nie wyraziła na nie zgody. Ponadto z okoliczności sprawy wynika, iż wykonane aktualnie okratowanie loggii spełnia wymagania § 300 rozporządzenia. W tak ustalonym stanie sprawy umorzenie postępowania prowadzonego w przedmiocie legalizacji ww. robót budowlanych jest przedwczesne, bowiem nie wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone przed wydaniem rozstrzygnięcia. Uwagę zwraca przede wszystkim to, iż organy nie wskazują jasno jak kwalifikują wykonane prace budowlane, w szczególności, czy jako montaż (instalację) okratowania loggii, czy też jako remont okratowania już istniejącego. Wyjaśnienie tej kwestii ma natomiast kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. Mając na uwadze, iż kwestionowane decyzje zawierają uwagi odnoszące się do rozumienia pojęcia "remont" na gruncie przepisu art. 3 pkt 8 P.b., to można przypuszczać, że doszło do takiego właśnie zakwalifikowania ww. robót budowlanych. W takiej jednak sytuacji rodzi się wątpliwość tycząca legalności okratowania loggii wykonanego w latach 80-tych ubiegłego wielu, a więc robót budowlanych będących przedmiotem remontu. Z okoliczności sprawy wynika jedynie, że spółdzielnia mieszkaniowa na takie roboty budowlane nie wyrażała zgody. O ile jednak organy mają rację wskazując, iż brak takiej zgody nie jest problemem w sprawie przedmiotowej legalizacji, o tyle istotne jest to, czy wiedzę na temat instalacji owego okratowania miały organy architektoniczno-budowlane. W tym natomiast zakresie zaskarżone decyzje nie przedstawiają jakichkolwiek ustaleń, co nie pozwala uznać zaskarżonej decyzji za odpowiadającą prawu. Jeżeli pierwotnie kraty w loggii balkonowej zostały zainstalowane w latach 80-tych ubiegłego wieku, to miało to miejsce w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane Dz.U.1974.38.229 ze zm.). Stąd też kluczowe jest ustalenie, czy ww. roboty przy okratowaniu loggii wymagały w czasie ich wykonania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a w razie udzielenia w tym zakresie odpowiedzi twierdzącej, konieczne jest ustalenie, czy wykonawca tych robót przed ich rozpoczęciem uzyskał wymagany przez prawo akt zgody organu administracji architektonicznej. Ewentualne skutki braku legalności powyższych robót budowlanych organ winien ocenić przez pryzmat art. 103 ust. 2 P.b., a więc normy intertemporalnej determinującej odpowiedź na pytanie, która z ustaw budowlanych znajdzie zastosowanie dla usunięcia skutków tego rodzaju samowoli, czy obowiązująca w dacie wykonania pierwotnych robót budowlanych, czy też obowiązująca aktualnie. Zaskarżona decyzja nie daje odpowiedzi na żadne z powyższych pytań. Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja w razie uznania, że roboty budowlane wykonane w latach 80-tych ubiegłego wieku pozostają legalne, bowiem ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane nie wymagała w zakresie montażu okratowania loggii uzyskania pozwolenia na budowę albo dokonania zgłoszenia, albo też inwestor dokonał ww. aktów staranności i uzyskał stosowną zgodę na te roboty. Wówczas rolą organów będzie udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wykonane prace stanowią remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 P.b., a jeżeli tak, to czy remont tak wykonanego okratowania loggii wymaga aktualnie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Odpowiedź na tak postawione pytanie determinować będzie dalsze działania legalizacyjne. Mając na uwadze, iż organy w toku prowadzonego postępowania nie udzieliły odpowiedzi na żadne z ww. pytań, umorzenie postępowania legalizacyjnego jako bezprzedmiotowego uznać należy za przedwczesne. Nie można także wykluczyć, iż organy w badanej sprawie dojdą do przekonania, iż przedmiotem legalizacji pozostają wyłącznie roboty budowlane polegające na montażu (instalacji) nowych krat w loggii balkonowej, w ich aktualnym kształcie wykonanym przez uczestników postępowania. W takiej jednak sytuacji brak będzie podstaw do klasyfikowania wykonanych robót budowlanych jako remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 P.b. Za tak ukształtowanym dalszym postępowaniem organu przemawia w szczególności fakt zlikwidowania przez inwestorów dotychczasowego okratowania loggii, w szczególności w razie ustalenia, iż okratowanie to stanowiło samowolę budowlaną. Wówczas już nie ulega wątpliwości, iż postępowanie legalizacyjne winno toczyć się na gruncie art. 50 i art. 51 P.b. Trafna jest bowiem konkluzja zaskarżonej decyzji, iż stosownie do art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. b) P.b. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego wymaga dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 P.b. Warto w tym miejscu podkreślić, że w art. 48 ust. 1 i art. 49f P.b. jest mowa o budowie obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 P.b.), natomiast w art. 50 ust. 1 P.b. użyto pojęcia robót budowlanych (art. 3 pkt 7 Pb.), które jest określeniem szerszym od budowy, a zatem art. 50 P.b. ma zastosowanie także do robót budowlanych innych niż budowa, które wymagają zgłoszenia albo pozwolenia na budowę (vide: Z.Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 166, uchwała NSA (7) z dnia 20 października 1997 r., OPS 3/97, ONSA 1998/1/3. Nie ulega także wątpliwości poprawność stanowiska organów, iż kluczowym elementem postępowania legalizacyjnego w takiej sytuacji jest doprowadzenie do zgodności z prawem dokonanej zabudowy logii. Powyższe oznacza, iż zabudowa ta winna spełniać warunki określone w § 300 ust. 1 rozporządzenia, a zatem konieczne jest ustalenie, że przedmiotowe kraty zostały wykonane w sposób zapobiegający możliwości wspinania się po nich do pomieszczeń położonych na wyższych kondygnacjach budynku. W toku dotychczasowego postępowania organ takiego ustalenia dokonał, co należy wyraźnie zaakcentować. Nie może ono jednak być elementem rozstrzygającym o legalności podjętej decyzji umarzającej postępowanie, skoro organy nie określiły precyzyjne, co jest przedmiotem postępowania legalizacyjnego (instalacja krat czy remont krat), a wynikające stąd konsekwencje nie były przedmiotem wyjaśnień w toku prowadzonego postępowania. Trafny zatem okazał się zarzut naruszenia art. 105 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a nadto naruszone zostały art. 7, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte zgromadzenie materiału dowodowego sprawy, a w konsekwencji błędną jego ocenę w kontekście stosowania przepisów legalizacyjnych P.b., przy jednoczesnym nieprzekonywującym wyjaśnieniu przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów skargi, skoro w dotychczasowym postępowaniu organ nie ustabilizował podstaw faktycznej rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności nie określił jednoznacznie przedmiotu legalizacji. Konkludując należy wskazać, iż organy w sposób przedwczesny, a tym samym nieuprawniony zastosowały przepis art. 105 § 1 k.p.a. umarzając postępowanie legalizacyjne. Powyższe uzasadnia uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną (art. 153 p.p.s.a.) i podejmie działania mające na celu ustalenie przedmiotu legalizacji, co będzie determinować dalszy bieg postępowania w sprawie. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. lp