II SA/Łd 195/26

Dnia 17 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Marcin Olejniczak, , Protokolant Specjalista Anna Łyżwa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 15 stycznia 2026 r. nr SKO.4150.749.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. a.bł.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi z dnia 15 stycznia 2026 r. nr SKO.4150.749.2025 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691), dalej jako: "k.p.a." oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p." - po rozpatrzeniu odwołania P. W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 28 października 2025 r. nr DPRG-UA-VI1.1230.2025 o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego – [...], przewidziany do realizacji w [...]. Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 28 października 2025 r., po rozpatrzeniu wniosku A. P., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego – [...]. Odwołanie od ww. decyzji złożył P. W. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez nieuzasadnione uznanie, że zostały spełnione wszystkie enumeratywnie wymienione w ww. przepisie warunki, podczas gdy organ: - błędnie przyjął, że planowana funkcja ([...]) stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej; - naruszył zasady dobrego sąsiedztwa przez niewłaściwą kwalifikację obiektu, pominięcie jego wpływu na otoczenie i nieprawidłową analizę urbanistyczną; - pominął bliźniaczy charakter zabudowy na działkach nr [...], przy czym zmiana funkcji jednego segmentu wpływa bezpośrednio na drugi - co narusza dodatkowo art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (poszanowanie interesów osób trzecich); b) art. 53 ust. 3 u.p.z.p. przez nierzetelne przeprowadzenie analizy urbanistycznej. Ponadto odwołujący wskazał na naruszenie przepisów proceduralnych, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 10 oraz art. 81 k.p.a. przez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji przed umożliwieniem stronie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym; b) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 12 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności, zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pominięcie słusznego interesu strony postępowania i interesu publicznego, jak również niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i zupełnie dowolne ustalenie, które nie pozwalało na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy. Na podstawie art. 75 k.p.a. odwołujący wniósł o przeprowadzenie dowodów, tj.: a) oględzin działek nr [...] w celu wykazania rzeczywistej bliskości zabudowy i powiązań konstrukcyjnych; b) uzupełniającej analizy urbanistycznej, sporządzoną przez niezależnego urbanistę; c) opinii akustycznej dotyczącą wpływu budynku zamieszkania zbiorowego na segment bliźniaczy; d) opinii przeciwpożarowej, wskazującej na wzrost ryzyka przy intensywnym użytkowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazując na treść art. 59 ust. 1 u.p.z.p., wyjaśnił, że w związku z wejściem w życie z dniem 24 września 2023 r. ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688), dalej jako: "u.z.u.p.z.p.", na mocy art. 59 ust. 1 tej ustawy, do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem przed 24 września 2023 r. stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym, czyli w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej. Również do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, które zostały wszczęte od dnia 24 września 2023 r. i jednocześnie przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminy stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym, zatem sprzed 24 września 2023 r. (art. 59 ust. 2 pkt 1 u.z.u.p.z.p.). Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie, bowiem wniosek inwestora został złożony w dniu 31 lipca 2025 r. Następnie Kolegium cytując treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśniło, że przepis ten wprowadza zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania jej do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2024.1116), dalej jako: "rozporządzenie". W przypadku inwestycji polegającej jedynie na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części ocena zachowania "dobrego sąsiedztwa" sprowadza się w istocie do badania kontynuacji funkcji nowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w stosunku do już istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Oczywiste jest bowiem, że skoro budynek już istnieje, a zmiana sposobu użytkowania nie pociąga za sobą robót budowlanych polegających na jego rozbudowie czy nadbudowie, to takie parametry jak: gabaryty, forma architektoniczna obiektu budowlanego, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu nie ulegają zmianie. Warunek kontynuacji funkcji będzie zatem spełniony, gdy projektowana zmiana sposobu użytkowania nie będzie sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Nowa zabudowa (nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego) jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Organ podkreślił, że ustaleń tych dokonuje się w oparciu o cechy (funkcje) zabudowy zlokalizowanej w granicach obszaru analizowanego, wyznaczonego stosownie do art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Teren objęty wnioskiem przylega do ul. [...] na odcinku ok. 11 m, a zatem trzykrotna szerokość tak określonego frontu terenu inwestycji jest mniejsza niż 50 m (3 x 11 m = 33 m), co skutkowało wyznaczeniem granic obszaru analizy w odległości 50 m. Obszar ten został powiększony do pełnych granic działek ewidencyjnych, które chociażby w części zostały objęte minimalnym obszarem analizy. Dalsze ewentualne rozszerzenie granic obszaru analizowanego musiałoby wynikać z uzasadnionej konieczności, której w przypadku niniejszej sprawy organ orzekający nie dopatrzył się. W ocenie Kolegium, w tej sprawie wyznaczenie obszaru analizowanego w minimalnych granicach należy uznać za prawidłowe i służące ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego na tym terenie. Dalej organ zauważył, że w aktach sprawy znajduje się mapa w skali 1:500, z zaznaczonymi granicami terenu, w którym przeprowadzono analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przedmiotowa analiza składa się z części opisowej oraz z mapy. Wynika z niej, że teren inwestycji zlokalizowany jest na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą i garażową. Ponieważ planowana inwestycja ma polegać na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego – [...], organ I instancji stanął na stanowisku, że wnioskowany sposób użytkowania budynku "będzie stanowił kontynuację funkcji mieszkaniowej utrwalonej w obszarze analizy. Planowany sposób użytkowania stanie się rozwinięciem zabudowy mieszkaniowej, która dla prawidłowego funkcjonowania [...]". Odnosząc się do tej kwestii Kolegium wyjaśniło, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza powielania identycznego charakteru zabudowy, czy identycznego sposobu zagospodarowania poszczególnych nieruchomości, a stanowi jedynie wymóg by nie była ona sprzeczna z zabudową już istniejącą. W tym stanie rzeczy, Kolegium zważywszy na przedmiot zamierzonej działalności ([...]), zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, że planowany sposób użytkowania budynku nie koliduje z dotychczasowym sposobem użytkowania nieruchomości w obszarze analizy. Budynek będzie bowiem nadal pełnił funkcję mieszkalną dla [...], co powinno odbywać się w środowiskach bliskich naturalnym. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie analizy urbanistyczno - architektonicznej oraz projektu decyzji o warunkach zabudowy powierza się uprawnionemu architektowi lub urbaniście, a dokument ten ma przymiot wiarygodności. Reasumując - zdaniem Kolegium - w sprawie organ I instancji w sporządzonej analizie urbanistycznej zawarł wyczerpujący opis zabudowy i zagospodarowania działek w obszarze analizowanym, który pozwolił na uwzględnienie wniosku i ustalenie warunków zabudowy dla planowanej zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Inwestycja stanowi kontynuację funkcji realizowanej w obszarze analizowanym. Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...]. Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a planowana inwestycja nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. W sprawie spełnione zostały wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co obligowało organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że o wszczęciu postępowania strony zostały zawiadomione pismem z dnia 1 września 2025 r., po złożeniu przez inwestora uzupełnionego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Pismo to zostało doręczone także odwołującemu w dniu 10 września 2025 r. Pismem z dnia 16 września 2025 r. pełnomocnik odwołującego zgłosił sprzeciw wobec planowanej zamiany sposobu użytkowania budynku sąsiedniego, wskazując jednocześnie, że taka zmiana jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu oraz wpływa negatywnie na otaczające nieruchomości. Na tej podstawie Kolegium zaakcentowało, że odwołujący został poinformowany o wszczęciu postępowania oraz o prawach wynikających z przymiotu strony w tym postępowaniu. Wprawdzie, w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego zawiadomienie stron o zakończeniu postępowania, to jednakże zaskarżona decyzja została wszystkim stronom (w tym odwołującemu) doręczona. Umożliwiło to odwołującemu skorzystanie z prawa wniesienia środka zaskarżenia i zapoznania się z aktami sprawy, co jest możliwe także w toku postępowania odwoławczego, a nawet po jego zakończeniu. Skutkiem prawidłowego doręczenia decyzji odwołującemu była możliwość zapoznania się z podjętym w sprawie rozstrzygnięciem oraz jego motywami. Z treści sformułowanych w odwołaniu zarzutów nie wynika natomiast, aby brak wspomnianego zawiadomienia stanowił przeszkodę do dokonania przez stronę konkretnych czynności. W odniesieniu do zawartych w odwołaniu wniosków Kolegium wyjaśniło, że brak jest podstaw, zarówno do przeprowadzenia oględzin nieruchomości: działek nr [...], w celu wykazania rzeczywistej bliskości zabudowy i powiązań konstrukcyjnych, jak też do sporządzenia uzupełniającej analizy urbanistycznej przez niezależnego urbanistę. W sprawach związanych z ustaleniem warunków zabudowy nie przeprowadza się wizji lokalnych ani oględzin nieruchomości z udziałem stron postępowania. Jednak, gdyby nawet takie oględziny miały miejsce, to ich wynik musiałby pozostawać bez wpływu na treść decyzji. Podnoszone w odwołaniu okoliczności mające uzasadniać przeprowadzenie oględzin są, jak w przypadku bliskości budynków na działkach nr [...], znane autorowi analizy oraz organom orzekającym w sprawie i nie są w żaden sposób kwestionowane. Sprawa zaś powiązań konstrukcyjnych budynków nie należy do materii z zakresu planowania przestrzennego. Nadto na etapie ustalania warunków zabudowy nie podlegają badaniu kwestie związane z ewentualnym wpływem planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Nie jest zatem także możliwe badanie emisji hałasu i zachowania przepisów przeciwpożarowych, a także uzależnianie decyzji od wyników tych badań. Na etapie warunków zabudowy nie można przesądzić, że inwestycja będzie w sposób uciążliwy oddziaływała na obiekty sąsiadujące. Uzupełniająco Kolegium zaakcentowało, że w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy projekt decyzji był przedmiotem uzgodnień z organami wyspecjalizowanymi, w tym z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Łodzi, który postanowieniem z dnia 14 października 2025 r. znak: OZNS.90280.1484.2025.MP uzgodnił ten projekt pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze P. W. zaskarżył powyższą decyzję w całości i wskazał na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 59 ust. 2 u.z.u.p.z.p. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i niezasadne przyjęcie, iż planowana funkcja (zamieszkanie zbiorowe – [...]) stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, a zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek "tzw. dobrego sąsiedztwa", 2) art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez jego niezasadne niezastosowanie i pominięcie obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich wskutek pominięcie bliźniaczego charakteru zabudowy na działkach nr [...], oraz faktu, iż zmiana funkcji jednego segmentu wpływa bezpośrednio na drugi, a co za tym idzie wpływu planowanej inwestycji na otoczenie, 3) art. 53 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. i art. 59 ust. 2 u.z.u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia na nierzetelnej analizie urbanistycznej, która nie zawiera szczegółowej analizy funkcji zabudowy w obszarze analizowanym oraz nie wskazuje istnienia zabudowy o funkcji zamieszkania zbiorowego, a nadto naruszającej art. 60 ust. 4 u.p.z.p., albowiem analiza jest niepodpisana, nie wiadomo kto jest jej autorem oraz czy spełnia on wymogi u.p.z.p., 4) § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 ze zm.) przez jego niezastosowanie polegające na błędnym utożsamieniu budynku zamieszkania zbiorowego z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, mimo że przepisy prawa wyraźnie rozróżniają te kategorie obiektów budowlanych. Wskazane naruszenia - zdaniem autora skargi - w konsekwencji doprowadziły do nieprawidłowej oceny ustaleń faktycznych i prawnych oraz utrzymania decyzji organu I instancji w mocy. Ponadto autor skargi wskazał na naruszenie przepisów procedury, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie skarżącego przez organ I instancji przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, składania wniosków dowodowych, co uniemożliwiło skarżącemu czynny udział w postępowaniu; 2) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności, zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pominięcie słusznego interesu strony postępowania i interesu publicznego, jak również niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i poczynienie zupełnie dowolnych ustaleń, które nie pozwalały na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, 3) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia o charakterze ocennym i ogólnikowym, niewskazanie faktów uznanych za udowodnione oraz dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a nadto sporządzenie uzasadnienia w sposób niewyjaśniający istoty zarzutów strony, 4) art. 136 k.p.a. przez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia uzupełniającej analizy urbanistycznej i innych niezbędnych dowodów oraz ograniczenie się do aprobaty ustaleń organu I instancji, mimo zgłoszonych w odwołaniu zarzutów i wniosków dowodowych, 5) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie została poddana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego – [...]. Zmianą sposobu użytkowania objęty został istniejący budynek i sama zmiana sposobu użytkowania nie pociąga za sobą robót budowlanych polegających na jego rozbudowie, przebudowie czy nadbudowie. Nie ulegają zatem zmianie gabaryty budynku, forma architektoniczna obiektu, linia zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z tego też powodu organy w toku postępowania, badając spełnienie określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, trafnie skupiły się na ocenie kontynuacji funkcji nowego sposobu użytkowania obiektu w stosunku do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, położonych w obszarze analizowanym. Nie ulega wątpliwości, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest dopuszczenie do powstania nowej zabudowy jako kontynuacja już istniejących układów urbanistycznych, przy czym pojęcie sąsiedztwa należy rozumieć szeroko. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa przepisów u.p.z.p. Pod pojęciem "ładu przestrzennego" ustawodawca rozumie bowiem takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Równocześnie, jest rzeczą oczywistą z perspektywy urbanistycznej, że zachowanie całkowitej monofunkcyjności określonego obszaru (jednostki urbanistycznej) nie ma nic wspólnego z kształtowaniem ładu przestrzennego. Funkcja, w rozumieniu jakie nadaje temu pojęciu przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tylko i wyłącznie nakazu powielania funkcji identycznej, bez możliwości jej uzupełnienia czy też zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich. Kontynuacja funkcji, rozumiana jako służąca zachowaniu ładu przestrzennego, umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie niewchodzące z nią w kolizję. Tak więc gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (vide: wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II OSK 586/11; wyrok NSA z dnia 12 marca 2020 r., II OSK 243/19; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., II OSK 2636/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W pojęciu kontynuacji funkcji mieszkaniowej w sposób oczywisty mieszczą się zatem nie tylko budynki stricte mieszkalne, ale także towarzysząca im infrastruktura np. szkoły, przedszkola, place zabaw, przychodnie lekarskie, garaże, zieleń, parki, jak i budynki zamieszkania zbiorowego. W ramach zasady dobrego sąsiedztwa można więc realizować nawet zabudowę o odmiennej funkcji w stosunku do zabudowy sąsiedniej, o ile nie koliduje ona z funkcją istniejącą w obszarze analizowanym (harmonizuje z nią). W takiej sytuacji uznać należy, iż objęty zaskarżoną decyzją obiekt zamieszkania zbiorowego ([...]), dedykowany [...], nie tylko nie pozostaje w kolizji z funkcją mieszkaniową obszaru objętego analizą, ale w sposób oczywisty jest kontynuacją funkcji mieszkaniowej. Stanowi on uzupełnienie zastanej w tym obszarze funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, dając osobom w trudnej sytuacji życiowej możliwość godnego życia i powrotu do społeczeństwa przez nabycie i ugruntowanie zachowań społecznie pożądanych, w tym w zakresie posiadania mieszkania i właściwego z niego korzystania. Jak wynika z okoliczności badanej sprawy, [...], o którym mowa w niniejszej sprawie, będzie prowadzony przez osobę prawną (fundację), będąc miejscem [...]. Jak wynika z oświadczeń wnioskodawcy, [...]. Projektowany sposób funkcjonowania inwestycji oznacza, że przedmiotowy budynek będzie wykorzystywany na cele mieszkalne. W tej sytuacji zarzut skargi naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uznać należy za całkowicie bezzasadny. Nie można także doszukać się podstaw zasadności zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Okoliczność, iż zmiana sposobu użytkowania orzeczona zaskarżoną decyzją dotyczy jednego z budynków w zabudowie segmentowej nie oznacza, że dochodzi do nieakceptowalnego prawnie naruszenia interesu prawnego skarżącego jako właściciela sąsiedniego segmentu. Wyrażona w powyższym przepisie klauzula generalna ochrony interesu prawnego innych osób na gruncie postępowań o ustalenie warunków zabudowy podlega aktualizacji i uszczegółowieniu w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Nie można zatem doszukiwać się jej naruszenia w sytuacji, gdy projektowana inwestycja wpisuje się w zasadę kontynuacji wyrażoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. bowiem brak jest przesłanek do tego, aby za nierzetelną uznać analizę urbanistyczną opracowaną w niniejszej sprawie. Analiza ta - wbrew zarzutom - zawiera szczegółowe oznaczenie funkcji zabudowy w obszarze analizowanym. Natomiast to, że nie wskazuje istnienia w tym obszarze zabudowy o funkcji zamieszkania zbiorowego nie powinno być poczytywanej przez skarżącego jako jej wada, bowiem w tym zakresie wyniki analizy pozostają w zgodzie z jego stanowiskiem. W badanej sprawie nie można także potwierdzić zasadności zarzutu naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Przeczy temu ocena wymagań formalnych analizy urbanistycznej. Nie można także potwierdzić zarzutu naruszenia § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 ze zm.). Ugruntowane bowiem pozostaje stanowisko, iż w sprawie ustalenia warunków zabudowy przepisy tegoż rozporządzenia nie znajdują zastosowania. Należy to podkreślić zauważając, że projektowana zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego nie będzie łączyć się koniecznością prowadzenia robót budowlanych. Natomiast odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wypada zauważyć, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi nie tylko z art. 7 k.p.a., ale również z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co znalazło swoje potwierdzenie w uzasadnieniu decyzji skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Uznania nie może zyskać także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ skarga nie wskazuje w jaki sposób naruszenie tego przepisu przez organ I instancji wpłynęło na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej ów zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Tym samym naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oceniane z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, nie może być trafnie podnoszone w badanej sprawie. Skargę należało zatem uznać za niezasadną i oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm.). dj