II SA/Łd 188/21

Dnia 28 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2021 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić wniosek. B.A.

R. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Ł. z [...]r., nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, załączając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w którym skarżący podniósł, że 25 stycznia 2021 r. oddał administracji Aresztu Śledczego w T. do wysłania korespondencję w tym ww. skargę. Natomiast Dyrektor AŚ, działając bezprawnie, skutecznie odmówił mu wysłania korespondencji aż do końca jego pobytu w AŚ. Korespondencję skarżący mógł wysłać dopiero po zmianie jednostki. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Natomiast odnośnie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi organ stwierdził, że pozostawia go do uznania sądu, jednak w ocenie organu jest on całkowicie bezzasadny. Organ wyjaśnił, że jak słusznie podniósł Dyrektor Zakładu Karnego w T., zgodnie z przepisem § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2231) – zwanego dalej: "rozporządzeniem" - skazany nieposiadający środków pieniężnych otrzymuje od administracji zakładu karnego papier, koperty oraz znaczki pocztowe na dwie przesyłki listowe ekonomiczne w miesiącu, o masie do 20 g. Skarżący wskazany limit wykorzystał. Ponoszenie zaś dodatkowych kosztów przez Skarb Państwa celem zaspokojenia fanaberii Skarżącego w zakresie wysyłania setek listów do różnych instytucji poza ustalony przez ustawodawcę limit i na koszt Skarbu Państwa, byłoby klasycznym naruszeniem dyscypliny finansów publicznych i nie znajduje usprawiedliwienia ani w przepisach prawa, ani w okolicznościach sprawy. Zwłaszcza, że skarżący mógł podjąć pracę i uzyskać środki pieniężne, ale świadomie bez konkretnej przyczyny odmówił podjęcia pracy w Zakładzie Karnym. Skarżący ponosi zatem całkowitą odpowiedzialność i winę za zaistniałą sytuację w postaci uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi musi jednak spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Po czwarte równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżącemu doręczono zaskarżoną decyzję 18 stycznia 2021 r., natomiast skarga została nadana dopiero 2 marca 2021 r., co oznacza, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z oświadczenia skarżącego, zawartego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, okolicznością uniemożliwiającą zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi była odmowa przyjęcia korespondencji przez Dyrektora Aresztu Śledczego w T.. Jednak w ocenie sądu powyższego okoliczności nie uzasadniają przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika bowiem z pisma Dyrektora Aresztu Śledczego w T. z 10 marca 2021 r. skarżący wykorzystał limit wysyłanej korespondencji, przysługujący mu na podstawie § 18 rozporządzenia. Zgodzić się w tym miejscu należy ze stanowiskiem Dyrektora Aresztu Śledczego w T., że po wykorzystaniu limitu, o którym mowa w § 18 rozporządzenia dalsze wysyłanie korespondencji na koszt Skarbu Państwa może przysługiwać skazanym tylko i wyłącznie w uzasadnionych przypadkach. Do takich przypadków należą m.in. sytuacje, w których korespondencja związana jest z postępowania karnymi dotyczącymi osoby skazanego. Dyrektor Aresztu Śledczego w T. wskazał, że 22 stycznia 2021 r. skarżący złożył prośbę o wysłanie 34 listów urzędowych, w tym także listu do Sądu Apelacyjnego w Ł.. W związku z tym skarżący został zobowiązany do wskazania, które z listów związane są z postępowaniami karnymi dotyczącymi jego osoby, co uzasadniałoby wysłanie jej na koszt Skarbu Państwa. Skarżący odmówił jednak wskazania takiej korespondencji. W związku z tym wszystkie listy zostały zwrócone skarżącemu w celu opłacenia kosztu ich nadania. Skarżący identyczną prośbę złożył 25 stycznia 2021 r., jednak również w tym wypadku korespondencja została zwrócona skarżącemu celem jej opłacenia. Stwierdzić zatem należy, że przede wszystkim skazany w zakresie własnych sił i możliwości powinien podjąć działania umożliwiające mu zdobycie środków pieniężnych na prowadzenie korespondencji. Natomiast jak wynika z informacji nadesłanych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w T. skarżący bezpodstawnie odmówił podjęcia odpłatnego zatrudnienia w Areszcie Śledczym w T. pomimo tego, że nie było ku temu żadnych przeciwskazań zdrowotnych czy braku kwalifikacji lub umiejętności. Tym samym uznać należy, że skarżący świadomie zrezygnował z możliwości uzyskania środków pieniężnych na prowadzenie korespondencji przekraczającej przysługujący mu limit, o którym mowa w § 18 rozporządzenia. Na marginesie wskazać należy, że tylko w okresie od 18 czerwca 2020 r. do 22 lutego 2021 r., a więc zaledwie w ciągu siedmiu miesięcy, skarżący wysłał na koszt Skarbu Państwa korespondencję urzędową w ilości 7143 sztuk listów, co wygenerowało koszt w wysokości 23571,90 zł. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżący nie uwiarygodnił stosowną argumentacją faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do wniesienia skargi była od niego niezależna, a skoro tak, to należy również stwierdzić, iż skarżący nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do złożenia skargi. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji. B.A.