II SA/Łd 166/26

Dnia 21 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Beata Czyżewska, Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2026 roku sprawy ze skargi E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 29 grudnia 2025 roku znak: KO.463.60.2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oddala skargę. ał

1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 29 grudnia 2025 r. znak: KO.463.60.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu odwołania E. S.A. zs. w K. od decyzji Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 13 października 2025 r. znak: RŚ.6232.5.2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie w 2024 r. w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) dalej k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. 1. Kolegium wskazało, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w kierunku ustalenia, czy spółka uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądnie wymagać, aby nie doszło do naruszenia art. 9g w zw. z 9x ust. 2 u.c.p.g. oraz nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a przez to jej rozstrzygnięcie w oparciu o bezpodstawne i nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym twierdzenia, że brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; - art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej, pomimo ziszczenia wskazanych w tym przepisie przesłanek umożliwiających odstąpienie od wymierzenia kary; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparto przy wydawaniu decyzji; - art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębionego zaufania obywateli wobec Państwa poprzez nieodstąpienie od nałożenia w trybie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. administracyjnej kary pieniężnej, pomimo że stwierdzone naruszenie nie stanowiło zagrożenia ani dla środowiska, ani dla życia i zdrowia ludzi, jak również nie wywołało negatywnych skutków w zakresie dóbr prawnie chronionych i nierozważenie możliwości zastosowania art. 189 § 2 pkt 1 k.p.a., a tym samym brak odniesienia się do kwestii ewentualnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w kontekście możliwości spełnienia celów, dla których ma być ona wymierzona; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g., poprzez ich zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na spółkę w sytuacji, gdy brak osiągnięcia przez nią wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami wynikał z przyczyn niezależnych od Spółki, a tym samym pominięcie faktu, że odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego, a podmiot naruszający przepisy prawa może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. Na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. spółka wniosła o zmianę stanowiska przez Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki w trybie autokontroli, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie prowadzonego postępowania, ewentualnie uchylenie skarżonej decyzji i odstąpienie od wymierzenia spółce administracyjnej kary pieniężnej. W razie braku uwzględnienia ww. wniosku przez organ I instancji wniosła o uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ewentualnie w trybie art. 138 § 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. 2. Przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy Kolegium Odwoławczemu, przy piśmie znak: RŚ.6232.5.2025 z 6 listopada 2025 r., organ I instancji, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia wniesionego odwołania w trybie art. 132 k.p.a., podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. 3. Następnie Kolegium wyjaśniło, że materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji stanowiły przepisy art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9zb ust. 1 i art. 9zd ust. 1 w związku z art. 9n ust. 2 i 12b ust. 1 z art. 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733), dalej: "u.c.p.g.", która określa zasady ustalania kary pieniężnej za nieosiągnięcie w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. 4. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca Spółka w 2024 r. prowadziła na terenie gminy T. działalność usługową w zakresie odbierania odpadów komunalnych na podstawie wpisu do rejestru działalności regulowanej pod Nr [...] z 7 września 2012 r. Strona skarżąca nie kwestionuje faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości, z których są odbierane odpady. Z danych przedstawionych przez skarżącą Spółkę w zatwierdzonym sprawozdaniu podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości nr [...] z 5 marca 2025 r. wynika, że w roku 2024 łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosiła 18,7308 Mg, a łączna masa odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wynosiła 400,2370 Mg. Zatem strona w 2024 r. osiągnęła poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (P) 4,68 % = (18,7308 Mg : 400,2370 Mg x 100%). Wymagany w roku 2024 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosił 45 %. Różnica pomiędzy wymaganym, a osiągniętym w danym roku rozliczeniowym poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, wyrażona w %, wynosi: 45% - 4,68 % = 40,32%. Zatem brakująca masa odpadów wyrażona w Mg, wymagana do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, wyniosła 161,3756 Mg (40,32 % x 400,2370 Mg)/100%). Wobec tego kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2024 r. przez Spółkę wynosi 27707,38 zł (161,3756 Mg x 343,39 zł/Mg) : 2, a po zaokrągleniu do pełnych złotych 27707 zł (zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji w zw. z art. 9zf u.c.p.g.). 5. Organ odwoławczy zaznaczył, że niewielkie rozbieżności w ww. wyliczeniach w stosunku do wyliczeń organu I instancji wynikają z zaokrągleń matematycznych i nie mają wpływu na wynik sprawy. 6. Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że strona skarżąca nie osiągnęła w 2024 r. wymaganego prawem 45% poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Nieosiągnięcie przez skarżącą spółkę wymaganego prawem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a co za tym idzie niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g pkt 1 u.p.c.g., stanowiło podstawę do wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.c.g., w wysokości 27707 zł. 7. Zdaniem Kolegium w świetle treści powołanych wyżej przepisów u.c.p.g. nie może ulegać wątpliwości, że obowiązek osiągnięcia wynikających z przepisów poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, obciąża przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości niezależnie od takiego samego obowiązku ciążącego na gminie czy innych przedsiębiorcach również odbierających odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Odpowiedzialność skarżącego zatem za osiągnięcie wynikających z przepisów poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych jest jego indywidualną odpowiedzialnością wprost wynikającą z przepisów u.c.p.g. Wprowadzone do u.c.p.g. poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych służą realizacji postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. U. UE. L. 2008.312.3). Celem dyrektywy jest zbliżenie UE do "społeczeństwa recyklingu", dążącego do eliminacji wytwarzania odpadów i do wykorzystywania odpadów jako zasobu (pkt 28 preambuły). Zgodnie z art. 1 dyrektywy, ustanawia ona środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzkiego poprzez zapobieganie powstawaniu i zmniejszenie ilości odpadów oraz negatywnego wpływu ich wytwarzania i gospodarowania nimi oraz przez zmniejszenie całkowitego wpływu użytkowania zasobów i poprawę efektywności takiego użytkowania, co ma zasadnicze znaczenie dla przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz dla zapewnienia konkurencyjności Unii w perspektywie długoterminowej. Wszelkie działania polskiego prawodawcy, w tym związane z obowiązkami narzuconymi na przedsiębiorców, stanowią implementację wymogów na poziomie unijnym i służą realizacji wyższych celów, jakimi są przede wszystkim ochrona środowiska, a w konsekwencji również zdrowia ludzkiego. Co za tym idzie, naruszenie tych obowiązków zawsze będzie rzutować na wskazane cele, niezależnie od subiektywnych odczuć i ocen podmiotu, który tych naruszeń się dopuścił. 8. Organ odwoławczy podniósł, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji przeanalizował również zasadność zastosowania przepisu art. 189f § 1 k.p.a., podnosząc, że w u.c.p.g. nie uregulowano przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, zatem instytucja odstąpienia od nałożenia kary znajduje zastosowanie. Również w uchwale siedmiu sędziów z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III OPS 1/21, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, iż zastosowanie przepisu art. 189f k.p.a. do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d u.c.p.g. stosuje się art. 189f k.p.a. W uzasadnieniu tej uchwały zauważono, że art. 189f k.p.a. nie określa rodzajów administracyjnych kar pieniężnych (na przykład: kary biegnące, kary miarkowane, kary określone sztywno), a w konsekwencji, zgodnie z dyrektywą wykładni lege non distinguente nec nostrum est distinguere przyjąć należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych Rozdziału 4d u.c.p.g. Stwierdzenie w przedmiotowej uchwale, że przepis art. 189f k.p.a. ma zastosowanie do konstrukcji naruszeń prawa określonych w ustawie nie oznacza jednak swoistego automatyzmu w stosowaniu owego przepisu, gdyż odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej uzależnione jest od ustalenia spełniania przesłanek wymienionych w art. 189f k.p.a. 9. Kolegium zgodziło się z organem I instancji, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia stronie skarżącej kary za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2024 r. na podstawie ww. przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., z brzmienia którego wynika, że dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Zdaniem organu II instancji w sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, iż w przypadku skarżącej Spółki różnica pomiędzy wymaganym, a osiągniętym w 2024 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosi 40,32 % (45% poziom, który strona powinna osiągnąć - 4,68 % poziom, który strona faktycznie osiągnęła), co stanowi 161,3756 Mg masy odpadów brakujących do osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu. Przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Recykling to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub w innych (def. recyklingu zawarta w art. 3 pkt 23 ustawy o odpadach). Służy on zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie. Ochrona środowiska jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji RP). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. Omawiane regulacje służą szeroko pojętej ochronie środowiska. W rozpatrywanej sprawie ww. cele nie zostały osiągnięte. 10. Kolegium dodało, że cały zhierarchizowany system segregacji odpadów, jak już wyżej wskazano, ostatecznie służy realizacji celów unijnych regulacji, które mają za zadanie ochronę środowiska i zdrowia ludzi poprzez podkreślanie znaczenia właściwego gospodarowania odpadami oraz technik odzysku i recyklingu na rzecz redukcji zapotrzebowania na zasoby oraz ich lepszego wykorzystywania. Z powyższego wynika, że waga naruszenia prawa poprzez nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu nie jest znikoma. Nie jest to w przypadku Spółki sytuacja incydentalna, bowiem wymagany poziom nie został także osiągnięty w latach 2020 - 2023. 11. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie doszło też do zaprzestania naruszania prawa, bowiem skarżąca Spółka w zakończonym roku kalendarzowym 2024 nie osiągnęła wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W związku z powyższym zaprzestanie tego naruszania prawa w 2024 r. jest niemożliwe. Jest ono bowiem nieusuwalne w skutkach. Nawet, jeżeli strona skarżąca w kolejnym roku kalendarzowym osiągnęłaby wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, obowiązek ustawowy zostałby zrealizowany w tym roku, co nie pozwala na stwierdzenie o zaprzestaniu naruszania prawa, które miało miejsce w 2024 r. i zostało udokumentowane w sprawozdaniu. 12. Kolegium stwierdziło ponadto, że w sprawie nie ma również zastosowania art. 189f § 2 k.p.a., bowiem usunięcie naruszenia prawa jest w okolicznościach sprawy niemożliwe. Strona może podejmować działania zmierzające do osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, ale to mogłoby mieć skutek na stan obecny, a nie na 2024 rok. Z uwagi na fakt zastosowania przez ustawodawcę w treści art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. formy dokonanej czasownika, to podjęcie działań zmierzających do usunięcia stanu naruszenia prawa. 13. Organ odwoławczy dodał, że przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. nie przewiduje badania kwestii winy, jako przesłanki odpowiedzialności, co powoduje, że organ zwolniony jest od badania tej okoliczności z urzędu. W sytuacji jednak, gdy osoba zagrożona karą nie mogła osiągnąć danego poziomu recyklingu bądź spełnienia pozostałych wymagań określonych w art. 9g u.c.p.g. z powodów, za które nie ponosi odpowiedzialności, może dojść do odstąpienia od wymierzenia kary. Jednakże organ nie zajmuje się badaniem strony subiektywnej z urzędu, zatem istnieje tu swoiste domniemanie winy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1648/17, LEX nr 2472342). Wskazuje się w orzecznictwie, że przepisy art. 9g pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 3b ust. 1 pkt 1 i 2 u.c.p.g. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ustawodawca nie pozostawił podmiotom odbierającym odpady jakiejkolwiek swobody w podjęciu decyzji, czy taki poziom zechcą osiągnąć, czy też nie, nie przewidział również jakichkolwiek okoliczności, w świetle których dany podmiot mógłby się uwolnić od konieczności realizacji nałożonego ustawą obowiązku. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 122/24 (Lex nr 3730628) zauważa, że "Gdyby przyjąć za słuszne stanowisko o braku obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązujących poziomów recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych przez nią odpadów komunalnych, wówczas w praktyce mogłoby się okazać, że przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. byłby "martwy". Nakładanie kary za delikt administracyjny stałby się wyjątkiem od reguły odstępowania od jej wymierzania. Przedsiębiorca zawsze mógłby się powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, uzasadniając to brakiem możliwości oddziaływania na to jakie frakcje odpadów odbiera od właścicieli nieruchomości czy też nieskutecznym podejmowaniem różnych dostępnych mu działań, ukierunkowanych na realizację tego celu. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu". Organ nie ma zatem obowiązku poszukiwania powodów niewykonania ustawowego obowiązku przez stronę i ustalania okoliczności przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia przedmiotowej kary. 14. W ocenie organu II instancji w rozpatrywanej sprawie, zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w odwołaniu, strona skarżąca nie przedstawiła okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary. Podkreślono, że strona skarżąca jako przedsiębiorca podejmując się konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z ustawowymi wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać jak najwyższy poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Prowadzenie każdej działalności gospodarczej związane jest z pewnym ryzykiem niepowodzenia. Istnieje swoboda prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że każdy podmiot gospodarczy ma możliwość wyboru czy chce czy nie podjąć takie ryzyko. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy recyklingu. 15. Kolegium zaznaczyło, że nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu dotyczy całego roku kalendarzowego. Zatem, jak już wspomniano, monitorowanie na bieżąco morfologii odpadów pozwoliłoby na podjęcie w odpowiednim momencie działań zmierzających do uniknięcia sytuacji, w której dochodzi do naruszenia przepisów u.c.p.g. skutkujących nałożeniem kary administracyjnej. Dla zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów strona winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania wymaganych prawem poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Brak wdrożenia już na etapie trwania postępowania administracyjnego środków naprawczych może rodzić za sobą skutki nieosiągnięcia wymaganych poziomów w następnych latach. W razie potrzeby strona może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła zatem żadnych dowodów, aby podejmowała konkretne w tym względzie działania mobilizujące właścicieli nieruchomości zbierających odpady selektywnie do właściwego wywiązywania się z tego obowiązku, np. poprzez kontrolę pod tym kątem odpadów przekazywanych jako niesegregowane (zmieszane). Tym bardziej, że spółka nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu także w latach 2020 - 2023. 16. Organ odwoławczy podkreślił, że podmiot odbierający odpady od właścicieli nieruchomości jest odpowiedzialny za ich zagospodarowanie. Obowiązkiem przedsiębiorstwa odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest przekazanie odpadów do zagospodarowania do instalacji przetwarzającej odpady, która zapewni osiągnięcie wymaganych prawem wskaźników. Podmiot odbierający odpady komunalne dokonuje dobrowolnego wyboru instalacji, do której przekazuje odpady do zagospodarowania. Strona, jako profesjonalista wyspecjalizowany w sektorze gospodarki odpadami komunalnymi, powinna mieć świadomość i przekazywać odebrane odpady do takich instalacji, które zagospodarują odpady w taki sposób, by można było je zaliczyć do masy odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi. 17. Według Kolegium w rozpatrywanej sprawie strona nie wykazała, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych. W sprawie nie ma znaczenia, że stwierdzone naruszenie nie stanowiło zagrożenia ani dla środowiska, ani dla życia i zdrowia ludzi, jak również nie wywołało negatywnych skutków w zakresie dóbr prawnie chronionych. 18. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści: art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej, przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. 1. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła E. S.A. z siedzibą w K.. 1. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 9g oraz art. 9x u.c.p.g. przez błędną wykładnię zakresu obowiązków Skarżącej odbierającej odpady komunalne i przypisanie wyłącznie jej odpowiedzialności za nieosiągnięcie właściwych poziomów recyklingu, pomimo braku podstaw ustawowych; 2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie niewystarczającym do wszechstronnej oceny odpowiedzialności skarżącej, ograniczenie ustaleń faktycznych wyłącznie do arytmetycznego porównania poziomów wymaganych i osiągniętych oraz brak merytorycznej oceny okoliczności podnoszonych przez stronę, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy; 3) art. 7 w zw. z 8 k.p.a. przez dokonanie oceny zakresu odpowiedzialności skarżącej w systemie gospodarki odpadami z pominięciem systemowej roli gminy jako organizatora systemu oraz bez uwzględnienia ograniczeń faktycznego wpływu skarżącej na kształtowanie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów, co doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz zasady zaufania obywatela do organów administracji publicznej; 4) art. 7 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niewystarczający do rzetelnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia wszystkich istotnych okoliczności, w szczególności poprzez ograniczenie się do arytmetycznego porównania poziomu wymaganego i osiągniętego oraz zaniechanie merytorycznej analizy okoliczności podnoszonych przez skarżącą, co doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej; 5) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189d k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia wymaganej, indywidualnej oceny przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oraz poprzestanie na mechanicznym zestawieniu poziomu wymaganego i osiągniętego, co w praktyce doprowadziło do pominięcia zastosowania art. 189f k.p.a. w sprawie dotyczącej obowiązku o charakterze rocznym; 6) art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie przedstawia w sposób pełny i wyczerpujący motywów rozstrzygnięcia w zakresie kluczowych dla sprawy okoliczności, nie zawiera merytorycznego odniesienia do argumentów podnoszonych przez stronę oraz nie wyjaśnia, z jakich przyczyn organ uznał te argumenty za nieistotne dla oceny odpowiedzialności skarżącej, co uniemożliwia odtworzenie toku rozumowania organu. 2. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł wnoszę o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 29 grudnia 2025 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z 13 października 2025 r. jako wydanych z naruszeniem prawa; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania według norm przepisanych; 3) W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. 3. W piśmie procesowym z 8 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o: 1) zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ewentualnie: 2) na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/2 z dnia 2004.04.30) o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego w zakresie wykładni przepisów prawa unijnego o następującej treści: "czy: - art. 10 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 i 2 lit. a)-e), art. 11a ust. 1 lit. a) oraz art. 1 la ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. U. UE. L. z 2008 r. Nr 312, str. 3-30 z późn. zm.), w brzmieniu nadanym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Czysta ziemia, woda i powietrze 2018/851 z dnia 30 maja 2018 r., zmieniającą dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów (Dz. U. UE. L. z 2018 r.. Nr 150, str. 109-140) oraz w kontekście motywu 51 Preambuły dyrektywy 2018/851 z dnia 30 maja 2018 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie przewiduje - kierowanego do podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości - obowiązku składania sprawozdań przed upływem terminów osiągnięcia celów (sprawozdań wczesnego ostrzegania, np. kwartalnych, półrocznych), a wprowadza jedynie sprawozdania następcze, za poprzedni rok kalendarzowy, odnoszące się do osiągniętego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, co utrudnia możliwość natychmiastowego wdrożenia przez organy administracji publicznej adekwatnych prewencyjnych środków prawnych, w tym nadzorczych, zapewniających zrealizowanie wymogów minimalnych i osiągnięcie celów dyrektyw" i w związku z tym o zawieszenie postępowania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. 4. Na rozprawie 21 maja 2026 r. Sąd postanowił odmówić zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 2. Skarga nie jest zasadna. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). 2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 29 grudnia 2025 r., znak: KO.463.60.2025, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 13 października 2025 r. znak: RŚ.6232.5.2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na E. S.A. z siedzibą w K. [dalej: "skarżąca" lub "spółka"] za nieosiągnięcie w 2024 r. w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. 3. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przeprowadzonej na zasadach określonych powyżej Sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ona prawu, tym samym brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. 4. Podstawy materialnoprawne rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733), [dalej: "u.u.c.p.g."] oraz rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1530) jak również Obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 4 sierpnia 2023 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2024 (M. P. z 2023 r. poz. 914 z późn. zm.). 5. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do art. 9g u.u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2 pkt 1; 3) nieprzekraczających poziomów składowania określonych w art. 3b ust. 2a. Art. 3b ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g. stanowi zaś, że gminy są obowiązane osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 45% wagowo – za rok 2024. 6. Stosownie do art. 9x ww. 2 pkt 1 u.u.c.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g u.u.c.p.g. - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. 7. Zgodnie zaś z art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g., karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. 8. Nie budzi wątpliwości, że spółka prowadziła działalność usługową w zakresie odbierania odpadów komunalnych i była wpisana do rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki pod Nr [...] z dnia 7 września 2012 r., znak: RI.6233.1.2012 oraz jako podmiot odbierający odpady komunalne w roku 2024 od właścicieli nieruchomości na podstawie zawartych z nimi umów zgodnie z art. 9g u.u.c.p.g., 9. Podstawą rozstrzygnięcia organów było ustalenie, że spółka nie uzyskała w 2024 r. wymaganego poziomu przygotowania odpadów komunalnych do ponownego użycia i recyklingu z ww. frakcji, odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Miasta R.. Jak wynika z ww. przepisów poziom recyklingu wymagany od spółki za 2024 r. wynosił 45% masy odebranych odpadów komunalnych, a wskaźnik ten w rzeczywistości został osiągnięty przez skarżącą spółkę na poziomie 4,68 %, co wynika ze złożonego sprawozdania rocznego za 2024 rok i jest okolicznością bezsporną. 10. W tym miejscu Sąd podkreśla, że dokonane przez organy w ramach toczącego się przed nimi postępowania ustalenia faktyczne jak i zasadność zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego oraz procesowego nie budzą wątpliwości Sądu. 11. W świetle art. 9g pkt 1 u.u.c.p.g. na skarżącej spółce jako podmiocie odbierającym odpady komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości, ciążył obowiązek osiągnięcia w 2024 r. wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu tych odpadów. Nieosiągnięcie tych poziomów stanowi delikt administracyjny zagrożony karą pieniężną, o której mowa w art. 9x ust. 2 u.u.c.p.g., obliczaną zgodnie z art. 9x ust. 3 tej ustawy. Podkreślenia wymaga, że przepisy art. 9g pkt 1 u.u.c.p.g. w zw. z art. 3b ust. 1 u.u.c.p.g. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że podmiot odbierający odpady komunalne został zobligowany przez ustawodawcę do osiągnięcia w konkretnym roku kalendarzowym określonego przepisem ustawy poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Ustawodawca nie pozostawił podmiotom odbierającym odpady jakiejkolwiek swobody w podjęciu decyzji, czy taki poziom zechcą osiągnąć, czy też nie, nie przewidział również jakichkolwiek okoliczności, w świetle których ów podmiot mógłby się uwolnić od konieczności realizacji nałożonego ustawą obowiązku (por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11.12.2025, sygn. akt II SA/Łd 799/25). 12. Bezsporne jest, że skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z art. 9g pkt 1 u.u.c.p.g., polegającego na osiągnięciu poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonego w art. 3b ust. 1 tej ustawy. Spółka nie kwestionuje przy tym ani sposobu obliczenia nałożonej kary pieniężnej, ani jej wysokości. Kara została ustalona prawidłowo, zgodnie z art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g. oraz Lp. 1051 Tabeli II "Jednostkowe stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku na rok 2024", stanowiącej załącznik nr 2 do Obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 4 sierpnia 2023 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2024 (M. P. z 2023 r. poz. 914 z późn. zm.). 13. Spór w sprawie dotyczy natomiast samej zasadności wymierzenia kary. 14. Skarżąca twierdzi, że nie może ponosić wyłącznej odpowiedzialności za nieosiągnięcie właściwych poziomów recyklingu z pominięciem systemowej roli gminy jako organizatora systemu oraz bez uwzględnienia ograniczeń faktycznego wpływu skarżącej na kształtowanie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów, co doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz zasady zaufania obywatela do organów administracji publicznej. Tym samym skarżąca zarzuciła organowi ograniczenie ustaleń faktycznych wyłącznie do arytmetycznego porównania poziomów wymaganych i osiągniętych oraz brak merytorycznej oceny okoliczności podnoszonych przez stronę, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. 15. Skarżąca powołuje się również, zarzucając naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189d k.p.a., na zaniechanie przeprowadzenia wymaganej, indywidualnej oceny przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej poprzestanie na mechanicznym zestawieniu poziomu wymaganego i osiągniętego, co w praktyce doprowadziło do pominięcia zastosowania art. 189f k.p.a. w sprawie dotyczącej obowiązku o charakterze rocznym. 16. Odnosząc się do tych argumentów, Sąd wskazuje, że skarżąca jako profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego, powinna znać obowiązujące przepisy i wynikające z nich obowiązki. Decydując się na działalność polegającą na odbieraniu odpadów komunalnych na podstawie umów z właścicielami nieruchomości (art. 9g u.u.c.p.g.), musiała liczyć się zarówno z obowiązkiem osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, jak i z konsekwencjami jego niewykonania. Powinna więc we własnym zakresie podjąć działania pozwalające na osiągnięcie tych poziomów. Z akt sprawy i stanowiska skarżącej nie wynika jednak, aby takie działania zostały podjęte. Skarżąca nie wykazała także, aby zwracała się do gminy o podjęcie działań mobilizujących mieszkańców do selektywnego oddawania odpadów ani aby nie miała możliwości odzysku poszczególnych frakcji z odbieranych odpadów zmieszanych. Podmiot prowadzący tego rodzaju działalność powinien tak zorganizować przedsiębiorstwo i tak kształtować umowy, aby zapewnić realizację ustawowego obowiązku oraz uniknąć sankcji za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 22 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 7/22; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych stosowanie zasady "zanieczyszczający płaci" uregulowanej w art. 7 Prawa ochrony środowiska oparte jest na odpowiedzialności obiektywnej sprawcy zanieczyszczenia. Kara pieniężna uregulowana w art. 9x ust. 2 ustawy z 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest jednym z instrumentów zasady "zanieczyszczający płaci". Stosowanie tej zasady nie jest uzależnione od ewentualnej bezprawności bądź legalności działania sprawcy zanieczyszczenia środowiska (tak np. wyrok NSA z 14.04.2026 r., III OSK 1254/25; wyrok NSA z 14.04.2026 r., III OSK 2476/25). 17. Odnosząc się do ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na skarżącą, w pierwszym rzędzie należy przywołać art. 189f § 1 K.p.a. stanowiący, iż organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. 1. Warto w tym miejscu wskazać, że art. 189f K.p.a. znajduje zastosowanie do kar pieniężnych określonych w art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g., co przesądził NSA w uchwale z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21. Zgodnie z ww. uchwałą do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, stosuje się art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. 2. Odnosząc się do przesłanki "znikomej wagi" z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jej ocena wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy. Obejmuje to zarówno elementy przedmiotowe, takie jak skala i skutki naruszenia, jak i podmiotowe, w tym zawinienie oraz jego ewentualną postać. Kluczowe znaczenie mają jednak skutki naruszenia dla dóbr chronionych w danej dziedzinie prawa administracyjnego (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 163/23). 3. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do uznania naruszenia za znikome. Wymagany od spółki poziom recyklingu wynosił 45% masy odebranych odpadów komunalnych, podczas gdy faktycznie osiągnięty wskaźnik wyniósł 4,68 %, co wynika ze złożonego sprawozdania rocznego za 2024 rok. Oznacza to, że obowiązek został wykonany jedynie w znikomej części. Ponadto skarżąca pozostawała bierna w dążeniu do osiągnięcia wymaganego poziomu: nie podjęła własnych działań służących poprawie wyniku ani nie sygnalizowała gminie problemów w tym zakresie, które mogłyby uzasadniać podjęcie wspólnych działań zaradczych. 4. Oceniając charakter tego deliktu, należy podkreślić, że nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia oraz odzysku poszczególnych frakcji odpadów wpływa na możliwość osiągnięcia przez gminę poziomów wymaganych przepisami prawa. Ich niewykonanie może skutkować nałożeniem na gminę kar, których ciężar pośrednio mogą ponieść mieszkańcy, m.in. w postaci wyższych stawek za odbiór odpadów. W świetle tych okoliczności nie można uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma. W ocenie Sądu brak było więc podstaw do zastosowania w sprawie treści art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Należy też w pełni podzielić stanowisko organu II instancji, że nie zaistniała również okoliczność, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 K.p.a. 18. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że organy prowadzące postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z przepisów K.p.a., w szczególności zaś art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. i zebrały pełny materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na załatwienie sprawy i wydanie decyzji. Czynione w tym zakresie zarzuty w skardze, nie mają żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji. Mimo obszerności skargi Sąd nie podziela zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego. Kolegium w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący wyjaśniło motywy rozstrzygnięcia oraz rzetelnie oceniło zgromadzony materiał dowodowy, czemu dało wyraz w uzasadnieniu decyzji. Ustalenia faktyczne organów oraz ocena dowodów odpowiadają wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia – pomimo drobnych uchybień, które nie mają jednak istotnego wpływu na ostateczną ocenę decyzji - wymagania art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy dysponował więc wystarczającym materiałem, aby utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji wymierzającą skarżącej administracyjną karę pieniężną. 19. Na marginesie Sąd wskazuje, że brak było również podstaw do zastosowania przez organy administracji zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy (art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców), zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść przedsiębiorcy (art.10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców), czy też zasady przyjaznej interpretacji przepisów (art. 11 Prawa przedsiębiorców), gdyż takowych wątpliwości ani co do stanu faktycznego, ani co do treści normy prawnej w niniejszej sprawie nie sposób wskazać. 20. Mając na uwadze powyższe rozważania, skarga – stosownie do art. 151 P.p.s.a. - podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów prawa materialnego i po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego bez naruszenia zasad i norm tego postępowania. Sąd nie stwierdził również, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. 21. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że przepis art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinien mieć zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Zdaniem Sądu, w sprawie nie zachodziła bowiem uzasadniona wątpliwość, co do wykładni bądź ważności wskazanych w piśmie procesowym przepisów dyrektywy 2008/98/WE, stąd też nie było podstaw do zawieszenia postępowania w związku z tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie sygn. akt II SA/GI 931/25, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne z zakresie wykładni przepisów prawa unijnego. Okolicznością taką nie jest też fakt zawieszenia postępowania przez inne sądy administracyjne spraw w analogicznym stanie faktycznym i prawnym. 22. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku spółki o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem NSA i TSUE o potrzebie skierowania takiego pytania rozstrzyga sąd krajowy. Pytanie prejudycjalne może dotyczyć wyłącznie wykładni lub ważności prawa Unii mającego zastosowanie w sprawie rozpoznawanej przez sąd krajowy. Samo powołanie się przez stronę na przepisy prawa unijnego nie przesądza jeszcze o konieczności wystąpienia do TSUE (por. wyrok NSA z 27 listopada 2025 r., II GSK 888/22). W niniejszej sprawie, w ocenie składu orzekającego, nie wystąpiła uzasadniona wątpliwość interpretacyjna dotycząca prawa Unii, dlatego skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE nie było zasadne. ds