II SA/Łd 13/17

Dnia 25 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2017 roku sprawy ze skargi T. M. i S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania lokalu postanawia: odrzucić skargę. a.bł.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Prezydent Miasta K., po rozpoznaniu wniosku J. K., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym na lokal gastronomiczny oraz dobudowę schodów zewnętrznych do budynku (wybicie otworu drzwiowego) na terenie działek położonych w K. przy ul. [...], nr ewid. [...] i [...], obręb [...]. Podaniem z dnia 13 czerwca 2016 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. T. i S. M. zażądali wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o warunkach zabudowy, w trybie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako: "K.p.a.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o warunkach zabudowy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. T. i S.M. zakwestionowali wskazaną decyzję składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy własną wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. W motywach rozstrzygnięcia organ szczegółowo odniósł się do zarzutów stron dotyczących naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 53 ust. 3, ust. 4 pkt 12, art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", rażącego naruszenia art. 107 K.p.a. i naruszenia art. 140 K.c., nie znajdując przy tym podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Ponadto Kolegium nie dopatrzyło się również rażącego naruszenia innych przepisów prawa niewymienionych we wniosku o stwierdzenie nieważności. W konkluzji nie stwierdziło więc wystąpienia pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, określonych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 6 i 7 K.p.a. Nie zgadzając z powyższą decyzją T. i S. M. wnieśli w dniu 29 listopada 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze decyzji tej zarzucili naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Z tego względu wnieśli o: 1a) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz postanowienia go poprzedzającego na podstawie art. 135 tej ustawy, ewentualnie z ostrożności procesowej 1b) o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 135 tej ustawy, 2) uwzględnienie skargi w całości przez organ w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., 3) wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych do czasu rozpoznania skargi przez Sąd, 4) zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie. Jednocześnie skarżący podnieśli, że o wydanej decyzji Kolegium z dnia [...] października 2016 r., której dotyczy skarga, powzięli wiedzę dopiero w dniu 26 listopada 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanej decyzji. Ponadto organ wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona stronom skarżącym w dniu 7 grudnia 2016 r. (zgodnie z załączonym do akt zwrotnym potwierdzeniem odbioru), skarga zaś została nadana za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 29 listopada 2016 r. Następnie w piśmie z dnia 19 stycznia 2017 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący podkreślili, że decyzja o warunkach zabudowy jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1, 2, 5 i 7 K.p.a., szczegółowo uzasadniając te zarzuty. Jednocześnie z ostrożności procesowej zarzucili także naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 138 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 25 K.p.a. i art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. przez ich niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy, mimo że została ona wydana przez organ podlegający wyłączeniu od udziału w sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. Ponadto skarżący podnieśli, że nieprawidłowości w prowadzonych postępowaniach przez Prezydenta Miasta oraz Kolegium naruszają art. 8 K.p.a., jak również art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i niewłaściwą ocenę dowodów poprzez błędne określenie terenu inwestycji. Wskazali ponadto na naruszenie art. 28 k.p.a., art. 154 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W konkluzji skarżący wskazali, iż decyzja o warunkach zabudowy jest obarczona wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 i pkt 7 K.p.a., bowiem pozbawiona jest konstytutywnych elementów, nie określa prawidłowo rodzaju inwestycji, ani warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a ponadto organ nie przeprowadził wymaganych prawem uzgodnień z organami właściwymi ze względu na działania planowane w związku z przedsięwzięciem. Z powyższych względów skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie na wypadek gdyby Sąd nie uwzględnił zarzutu nieważności, o uchylenie decyzji oraz dokonanie oceny prawnej, o której mowa w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazującej na konieczność wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, co w konsekwencji powinno prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W piśmie z dnia 21 lutego 2017 r. Kolegium wyjaśniło, że zaskarżona decyzja została doręczona T. i S. M. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. w dniu 7 grudnia 2016 r. pod adresem: "ul. A.". Pierwotnie decyzja ta została wysłana przez Kolegium do stron w dniu 17 października 2016 r. pod błędny adres: "ul. B.", gdzie była awizowana i powróciła do Kolegium w dniu 14 listopada 2016 r. Po zauważeniu omyłki w adresie, a konkretnie w numerze mieszkania, Kolegium ponownie za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. wysłało wskazaną decyzję do T. i S. M. pod prawidłowy adres, gdzie odebrali oni wysłane do nich egzemplarze wskazanej, aktualnie zaskarżonej, decyzji w dniu 7 grudnia 2016 r. Natomiast skarga wpłynęła do Kolegium w dniu 5 grudnia 2016 r. T. M. i S. M. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2016 r., a Kolegium w dniu 3 stycznia 2017 r. udzieliło odpowiedzi na skargę i przekazało skargę oraz akta administracyjne do Sądu, do którego wpłynęły one w dniu 10 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym w dniu 7 grudnia 2016 r., natomiast skarga została przez nich wniesiona do Sądu wcześniej, bowiem w dniu 29 listopada 2016 r., w oparciu jedynie o posiadaną przez nich wiedzę o fakcie wydania tej decyzji. Na okoliczności tę skarżący powołują się w skardze i w piśmie stanowiącym jej uzupełnienie. Jednocześnie z wyjaśnień organu zawartych w piśmie z dnia 21 lutego 2017 r. wynika, że decyzja Kolegium pierwotnie została wysłana do skarżących w dniu 17 października 2016 r. pod błędny adres: "ul. B", gdzie była awizowana i powróciła do Kolegium w dniu 14 listopada 2016 r. Po zauważeniu omyłki w adresie, a konkretnie w numerze mieszkania, Kolegium ponownie za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. wysłało wskazaną decyzję do skarżących pod prawidłowy adres, gdzie skarżący odebrali wysłane do nich egzemplarze wskazanej, aktualnie zaskarżonej decyzji w dniu 7 grudnia 2016 r. Natomiast skarga T. i S. M. wpłynęła do Kolegium w dniu 5 grudnia 2016 r. Przy czym została nadana w dniu 29 listopada 2016 r. Powyższe okoliczności dotyczące braku doręczenia skarżącym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] przed wniesieniem skargi znajdują ponadto potwierdzenie w oświadczeniu skarżących, zawartym w skardze wniesionej przez nich na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] o uchyleniu postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wskazaną na wstępie decyzją Prezydenta K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 948/16, w której to skardze także wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] października 2016 r. Nr [...], a w piśmie ją uzupełniającym z dnia 29 listopada 2016 r. wnoszą o wydanie drogą pocztową tej decyzji, ponieważ do dnia sporządzania tego pisma nie została im przekazana. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że skarżący skargę do sądu administracyjnego wnieśli przedwcześnie, bowiem przed doręczeniem decyzji stanowiącej jej przedmiot. Wniesienie zaś skargi przed doręczeniem skarżącemu decyzji podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie rodzi skutków prawnych (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., I OZ 949/12 i z dnia 22 maja 2012 r., I OSK 973/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji okoliczność ta uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi i tym samym przesądza o konieczności jej odrzucenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę odrzucił. dc