II SA/Łd 1075/23

Dnia 14 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Asesor WSA Tomasz Porczyński, , Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 roku sprawy ze skargi E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 października 2023 r. nr KO.463.16.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 października 2023 r., nr KO.463.16.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy I. z dnia 6 czerwca 2023 r., znak: RUK.6232.1.2/2.2023JM, nakładającą na Spółkę E. S.A. z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości 5.993 zł za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w 2019 r. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją z dnia 6 czerwca 2023 r., wydaną na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 w związku art. 9x ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2519 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.c.p.g., oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., Wójt Gminy I. orzekł o nałożeniu na E. S.A. z siedzibą w K. kary pieniężnej w wysokości 5.993 zł za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w 2019 roku. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim wniosła E. S.A. z siedzibą w K., zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez: a) niepodjęcie przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w kierunku ustalenia, czy Spółka uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądnie wymagać, aby nie doszło do naruszenia art. 9g w zw. z art. 9x ust. 2 u.c.p.g., b) nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a przez to jej rozstrzygnięcie w oparciu o bezpodstawne i nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym twierdzenia o braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; 2) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej, pomimo ziszczenia się wskazanych w tym przepisie przesłanek obligujących do odstąpienia od wymierzenia kary; 3) art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębionego zaufania obywateli wobec Państwa poprzez nieodstąpienie od nałożenia w trybie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. administracyjnej kary pieniężnej, pomimo że stwierdzone naruszenie nie stanowiło zagrożenia ani dla środowiska, ani dla życia i zdrowia ludzi, jak również nie wywołało negatywnych skutków w zakresie dóbr prawnie chronionych; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651), powoływanej dalej jako: "O.p.". w zw. z art. 9zf u.c.p.g., poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji w zakresie kary pieniężnej w wysokości 5.993 zł za nieosiągnięcie w 2019 r. wymaganego poziomu recyklingu pomimo upływu 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek osiągnięcia przez Spółkę wymaganego poziomu recyklingu, b) art. 70 § 1 O.p. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem w okresie 3 lat od końca roku kalendarzowego (2019) nie została wydana decyzja określająca karę pieniężną i w konsekwencji nie powstało zobowiązanie podatkowe, c) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. poprzez ich zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na Spółkę w sytuacji, gdy brak osiągnięcia przez nią wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami wynikał z przyczyn niezależnych od Spółki, a tym samym pominięcie faktu, że odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego, a podmiot naruszający przepisy prawa może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. Na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. Spółka wniosła o zmianę stanowiska przez Wójta Gminy I. w trybie autokontroli, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie prowadzonego postępowania, ewentualnie - uchylenie decyzji organu I instancji i odstąpienie od wymierzenia Spółce administracyjnej kary pieniężnej. W razie braku uwzględnienia ww. wniosku przez organ I instancji Spółka wniosła o uchylenie przez organ II instancji decyzji I instancji w całości i o umorzenie postępowania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ewentualnie - w trybie art. 138 § 2 k.p.a., uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżąca, po przedstawieniu dotychczasowego postępowania w sprawie, doprecyzowała stawiane wyżej zarzuty oraz powołała orzecznictwo na poparcie swoich argumentów. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 25 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że zdaniem skarżącej Spółki wymierzenie kary pieniężnej za nieosiągnięcie w 2019 r. w odniesieniu do masy odebranych przez nią odpadów wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia, uległo przedawnieniu, jednak w ocenie Kolegium, w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło przedawnienie w odniesieniu do roku 2019. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U z 2023 r. poz. 1469 ze zm.), powoływanej również jako: "u.c.p.g.", regulują kwestię przedawnienia kar pieniężnych poprzez odesłanie do przepisów O.p. Zgodnie bowiem z art. 9zf u.c.p.g., do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. W ocenie organu II instancji, należy przyjąć, że analizowane odesłanie dotyczy nie tylko etapu egzekwowania wymagalnych kar pieniężnych, lecz również postępowania administracyjnego o ich wymierzenie. Przepis art. 9zf u.c.p.g. używa bowiem ogólnego sformułowania: "do kar pieniężnych" bez żadnego, dodatkowego kwalifikatora zawężającego zakres przedmiotowy odesłania tylko do kar już wymierzonych, wymagalnych, podlegających egzekucji. Zatem do kar pieniężnych znajduje zastosowanie instytucja przedawnienia prawa do wydania decyzji administracyjnej. Instytucję przedawnienia uregulowano w art. 68 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 1). Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 2). Nadto Kolegium wskazało, że zobowiązania podatkowe przedawniają się, a terminy przedawnienia zależą od sposobu ich powstania. Z art. 21 § 1 O.p. wynikają dwa sposoby powstania zobowiązań. Pierwszy: z mocy prawa (por. art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), poprzez wystąpienie określonego w przepisach prawa zdarzenia w zakresie objętym obowiązkiem opłatowym (decyzja określająca jego wysokość ma charakter deklaratoryjny). Drugi: na podstawie decyzji administracyjnej ustalającej zobowiązanie (decyzja ustalająca jego wysokość ma charakter konstytutywny) (por. art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Jak wyjaśnił organ II instancji, opisane w O.p. terminy przedawnienia i sposoby powstania "zobowiązania podatkowego" odnieść należy do materialnoprawnej regulacji stanowiącej podstawę wydania kwestionowanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tym przepisem jest art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., zgodnie z którym przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Nakładany decyzją administracyjną obowiązek pieniężny został w nim wprost określony jako kara pieniężna i tak, z woli prawodawcy, należy go kwalifikować. Podmiot, na który nałożono karę pieniężną, jest obowiązany uiścić tę karę w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (por. art. 9zd ust. 1 u.c.p.g.). Wynika z tego, że dopiero z datą doręczenia stronie decyzji nakładającej karę pieniężną powstaje konkretne "zobowiązanie podatkowe" (zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Jest to zobowiązanie do zapłaty, na rzecz gminy, kary pieniężnej (pieniężnej sankcji za zaistnienie stanu niezgodnego z przepisami ustawy), w wysokości określonej w decyzji i w terminie wskazanym w przepisach ustawy. Źródłem jego powstania jest decyzja administracyjna. Nie powstaje ono zatem z mocy prawa. Choć wybrane jego elementy kształtują także przepisy prawa (sposób ustalenia wysokości kary i termin uiszczenia), to jednak bez wydania takiej decyzji administracyjnej, obowiązek zapłaty w ogóle nie istnieje. Kluczowym zagadnieniem – jak podniosło Kolegium - jest ustalenie, kiedy powstaje obowiązek podatkowy do zapłaty kary pieniężnej nakładanej na podstawie u.c.p.g. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 68 § 1 O.p. termin przedawnienia prawa do wydania decyzji administracyjnej ustalającej zobowiązanie podatkowe, w rozpoznawanym przypadku decyzji nakładającej karę pieniężną za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Wyrażenie "obowiązek podatkowy" zostało zdefiniowane w O.p. w art. 4. Zgodnie z tym przepisem, obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. W wyrokach sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że przepis ten nie odwołuje się wprost do decyzji ustalającej stosowne zobowiązanie, lecz do zaistniałego zdarzenia, z którym prawo wiąże zobowiązanie, do którego w kwestii przedawnienia może mieć zastosowanie O.p., a w szczególności jej przepis art. 68 § 1. Chodzi zatem o zdarzenie (stan faktyczny), określone w przepisach prawa, które skutkuje powstaniem, jeszcze nieskonkretyzowanej, powinności przymusowego świadczenia pieniężnego. Terminy przedawnienia z O.p. mogą mieć zatem odpowiednie zastosowanie do kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy, przez powiązanie ich z regulacją prawną zawartą w ustawie, określającą owe zdarzenie, którym w sprawie niniejszej jest nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Jest oczywistym, zdaniem Kolegium, że warunkiem sine qua non powstania "obowiązku podatkowego" jest stwierdzenie wystąpienia takiego zdarzenia i jest to jednak warunek niewystarczający. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z cytowanych powyżej przepisów u.c.p.g. wynika, że decyzje nakładające kary pieniężne są co do zasady efektem działań podejmowanych z urzędu. Wszczęcie postępowania z urzędu jest zaś uwarunkowane od posiadania przez organ wiedzy o naruszeniu prawa. Zdaniem organu II instancji, słuszna w tej sytuacji wydaje się być ocena, że zastosowany trzyletni termin przedawnienia do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z art. 68 § 1 O.p., rozpoczyna swój bieg od daty, gdy organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał rzeczywisty trzyletni termin do ich wymiaru. W konsekwencji odpowiednie stosowanie art. 68 § 1 O.p., na gruncie 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., ograniczyć należy do sytuacji, w której organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał trzyletni termin do wymiaru kary, ale przed upływem tego terminu nie doręczył stronie decyzji pierwszoinstancyjnej. W odniesieniu do powyższego Kolegium dodało, że organ I instancji dowiedział się o naruszeniu prawa z chwilą złożenia przez E. S.A. zs. w K. sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za 2019 r., tj. w dniu 31 sierpnia 2020 r. W ocenie Kolegium, trzyletni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p., do doręczenia skarżącej Spółce decyzji organu pierwszej instancji, wydanej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., rozpoczął zatem swój bieg od końca 2020 r. i upływa z dniem 31 grudnia 2023 r. Wobec tego nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką, że organ I instancji naruszył art. 68 § 1 O.p. w zw. z art. 9zf u.c.p.g. poprzez jego niezastosowanie. Kolegium oceniło, że nie można zgodzić się z organem I instancji, iż w sprawie ma zastosowanie przepis art. 70 § 1 O.p., bowiem przepis ten dotyczy przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych z mocy prawa, a nie na podstawie decyzji administracyjnej ustalającej zobowiązanie. Z kolei obowiązek zapłaty kary pieniężnej powstaje na podstawie decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze organ II instancji dodał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż sankcja administracyjna za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia. W odniesieniu do decyzji nakładających karę pieniężną za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa, stosunek administracyjnoprawny (materialny) pomiędzy stroną a organem administracji publicznej nawiązuje się z datą zdarzenia, ponieważ ten moment wyznacza treść obowiązku administracyjno-prawnego. Decyzja administracyjna wydana w takiej sprawie, konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza niejako jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa, co prowadzi do wniosku, że stanem prawnym miarodajnym dla prawnej oceny danego zdarzenia, jest stan prawny z daty jego zaistnienia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06; ONSAiWSA 2006/3/71). W przypadku wątpliwości, jakie przepisy mają zastosowanie, czy przepis dotychczasowy, czy też nowy, przyjmuje się, że przepis dotychczasowy ma zastosowanie, jeżeli pod jego rządem powstał (zmienił się albo wygasł) stosunek prawny, którego treść została bezpośrednio wyznaczona przez ten przepis. Jeżeli zatem w sprawie mamy do czynienia ze zdarzeniem prawnym, które zaistniało jako zdarzenie zamknięte i zakończone pod rządami dawnego prawa, to skutki tego zdarzenia muszą być oceniane zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego zaistnienia. Na poparcie powyższego Kolegium wskazało orzecznictwo. Z taką właśnie sytuacją, zdaniem organu II instancji, mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Stwierdzone naruszenia dotyczą 2019 roku. Tym samym za stwierdzone naruszenia kary mogą być nakładane na podstawie przepisów ustawy wówczas obowiązujących. W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że Spółka prowadzi na terenie gminy I. działalność usługową w zakresie odbierania odpadów komunalnych i jest wpisana do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy I. pod nr [...]. Zatem, jako podmiot odbierający odpady komunalne, Spółka zobowiązana była do osiągnięcia poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Zgodnie z tabelą nr 1 załącznika do rozporządzenia wymagany w roku 2019 poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych, szkła wynosił 40%. Osiągnięty w roku rozliczeniowym poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła - Ppmts (wyrażony w %) zgodnie z rozporządzeniem oblicza się według wzoru: gdzie: Ppmts - poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, wyrażony w %, Mrpmts - łączna masa odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła poddanych recyklingowi i przygotowanych do ponownego użycia, pochodzących ze strumienia odpadów komunalnych z gospodarstw domowych oraz od innych wytwórców odpadów komunalnych, wyrażona w Mg, Mwpmts - łączna masa wytworzonych odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła, pochodzących ze strumienia odpadów komunalnych z gospodarstw domowych oraz od innych wytwórców odpadów komunalnych, wyrażona w Mg, obliczana w przypadku podmiotów, o których mowa w art. 9g u.c.p.g., na podstawie wzoru: Mwpmts = Mo x Umpmts gdzie: Mo - łączna masa odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, Umpmts - udział łączny odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych, szkła i wielomateriałowych w składzie morfologicznym odpadów komunalnych. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że z danych przedstawionych w sprawozdaniu Spółki z dnia 31 sierpnia 2020 r. wynika, że w roku 2019 poszczególne wartości wyniosły: Mrpmts - 5,441 Mg, Mo - 319,93 Mg, Umpmts na podstawie uchwały Nr 88 Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2016 r. w sprawie "Krajowego planu gospodarki odpadami 2022" (M.P. 2016 r. poz. 784) dla gminy wiejskiej wynosił 31,8%. Łączna masa wytworzonych odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła (Mwpmts) wynosi więc 101,7377 Mg (319,93 Mg x 0,318). Spółka w 2019 r. osiągnęła więc – jak zauważył organ II instancji - poziom recyklingu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Ppmts) 5,35% według wyliczenia: 5,441 Mg: 101,7377 Mg x 100%. Kolegium stwierdziło, że różnica pomiędzy osiągniętym przez Spółkę poziomem recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych wyrażona w %, a wymaganym do osiągnięcia poziomem w roku 2019 wyniosła 34,65% (40% - 5,35%). Zatem brakująca masa odpadów komunalnych wyrażona w Mg, wymagana do osiągnięcia poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metalu, tworzyw sztucznych, szkła przez Spółkę E. S.A. wynosi: 35,2521 Mg (34,65% x 101,7377 Mg: 100%). Odnośnie wyliczenia kary pieniężnej, o której mowa w ww. przepisie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., organ II instancji wyjaśnił, że jej sposób wyliczenia określa art.9x ust. 3 u.c.p.g. Stosownie do art. 9x ust. 3 u.c.p.g., karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Zgodnie z załącznikiem nr 2 pkt II wiersz 1051 tabeli, obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 października 2018 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2019 (M. P. poz. 1038), wydanym na podstawie art. 291 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, stawka opłat za umieszczenie na składowisku zmieszanych odpadów komunalnych wynosi 170,00 zł. Wobec tego, zdaniem organ odwoławczego, kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych wynosi 5.992,85 zł (35,2521 Mg x 170 zł/Mg). Po zaokrągleniu do pełnych złotych 5.993 zł. Sposób wyliczenia nałożonej kary pieniężnej na Spółkę nie jest w sprawie kwestionowany. Spółka nie kwestionuje również faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości, z których są odbierane odpady. W ocenie Kolegium, organ I instancji rozważał zastosowanie w sprawie przesłanek zawartych w art. 189f k.p.a., a unormowanie to ma zastosowanie w niniejszej sprawie z mocy art. 189a § 2 k.p.a. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w uchwale z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, iż zastosowanie przepisu art. 189f k.p.a. do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d u.c.p.g. stosuje się art. 189f k.p.a. W uzasadnieniu tej uchwały zauważono, że art. 189f k.p.a. nie określa rodzajów administracyjnych kar pieniężnych (na przykład: kary biegnące, kary miarkowane, kary określone sztywno), a w konsekwencji, zgodnie z dyrektywą wykładni lege non distinguente nec nostrum est distinguere przyjąć należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych Rozdziału 4d u.c.p.g. W odniesieniu do powyższego Kolegium dodało, że stwierdzenie w przedmiotowej uchwale, że przepis art. 189f k.p.a. ma zastosowanie do konstrukcji naruszeń prawa określonych w ustawie nie oznacza jednak swoistego automatyzmu w stosowaniu owego przepisu, gdyż, odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej uzależnione jest od ustalenia spełniania przesłanek wymienionych w art. 189f k.p.a. Wychodząc z powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że należy zgodzić się z organem I instancji, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia stronie skarżącej kary na podstawie ww. przepisu art.189f § 1 pkt 1 k.p.a. Z brzmienia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Zdaniem Kolegium, w sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, iż w przypadku strony skarżącej różnica pomiędzy wymaganym, a osiągniętym w 2019 r. poziomem recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych wynosi 34,65% (40% poziom, który strona powinna osiągnąć - 5,35% poziom, który strona faktycznie osiągnęła). Przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Recykling to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub w innych (def. recyklingu zawarta w art. 3 pkt 23 ustawy o odpadach). Służy on zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie. Ochrona środowiska jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji R.P.). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. Omawiane regulacje służą szeroko pojętej ochronie środowiska. W ocenie organu odwoławczego, twierdzenie strony skarżącej, że stwierdzone przez nią naruszenie "nie spowodowało zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi ani żadnego innego dobra prawem chronionego", nie do końca jest uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie bowiem ww. cele ochrony środowiska nie zostały osiągnięte. Nadto, Kolegium wskazało, że znany jest mu z urzędu fakt (rozpatrywanie odwołań od decyzji wydanych przez organy innych gmin), iż Spółka w 2019 r. nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych również na terenie Gminy Ż. i Miasta T. Zatem naruszenie prawa przez Spółkę ma charakter powtarzający się. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie doszło też do zaprzestania naruszania prawa, bowiem strona nie osiągnęła w 2019 r. wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych. Przesłanka ta ma zastosowanie do naruszeń o charakterze ciągłym, trwałym lub powtarzającym się. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do zachowania osoby polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu. Przesłanka zaprzestania naruszenia prawa (czyli zaprzestanie niedopełniania obowiązku lub naruszania zakazu jako zachowania ciągłego, trwałego lub powtarzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu), może być spełniona także po wszczęciu postępowania aż do dnia wydania decyzji administracyjnej (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, publ. LEX/el 2019). Kolegium stwierdziło także, iż w sprawie nie ma również zastosowania art. 189f § 2 k.p.a., bowiem usunięcie naruszenia prawa jest w okolicznościach sprawy niemożliwe. Strona może podejmować działania zmierzające do osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych, ale to mogłoby mieć skutek na stan obecny, a nie na 2019 r. Z uwagi na fakt zastosowania przez ustawodawcę w treści art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. formy dokonanej czasownika, to podjęcie działań zmierzających do usunięcia stanu naruszenia prawa, tj. prowadzenie akcji promujących działania i postawy proekologiczne mające na celu m.in. zwiększenie świadomości mieszkańców w zakresie prawidłowej segregacji odpadów, różnicowanie cen odbioru odpadów, nie rodzą skutku usunięcia naruszeń. Wobec powyższego zarzut dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej, pomimo ziszczenia wskazanych w tym przepisie przesłanek umożliwiających odstąpienie od wymierzenia kary jest nieuzasadniony. W ocenie Kolegium przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. nie przewiduje badania zawinienia jako przesłanki odpowiedzialności, co powoduje, że organ zwolniony jest od badania tej okoliczności z urzędu. W sytuacji jednak, gdy osoba zagrożona karą nie mogła osiągnąć danego poziomu recyklingu bądź spełnienia pozostałych wymagań określonych w art. 9g u.c.p.g. z powodów, za które nie ponosi odpowiedzialności, może dojść do odstąpienia od wymierzenia kary. Jednakże organ nie zajmuje się badaniem strony subiektywnej z urzędu, zatem istnieje tu swoiste domniemanie winy. Domniemanie to może być obalone przez podmiot zainteresowany (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1648/17 - LEX nr 2472342). Ponadto organ odwoławczy ocenił, że zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w odwołaniu, strona skarżąca nie przedstawiła okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że strona skarżąca jako przedsiębiorca podejmując się konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z ustawowymi wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać jak najwyższy poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Odbieranie odpadów z nieruchomości niezamieszkałych może wiązać się z mniejszą liczbą odpadów niesegregowanych, co jednak nie oznacza, że przedsiębiorca nie może zmotywować mieszkańców do ich segregowania. Godząc się na odbieranie odpadów w formie nieselektywnej spółka musi się liczyć z tym, iż będzie to finalnie rzutować na poziom recyklingu. Prowadzenie każdej działalności gospodarczej związane jest z pewnym ryzykiem niepowodzenia. Istnieje swoboda prowadzenia działalności gospodarczej, co oznacza, że każdy podmiot gospodarczy ma możliwość wyboru, czy chce, czy nie, podjąć takie ryzyko. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy recyklingu. Dla zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów strona winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania wymaganych prawem poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Brak wdrożenia już na etapie trwania postępowania administracyjnego środków naprawczych może rodzić za sobą skutki nieosiągnięcia wymaganych poziomów w następnych latach. W razie potrzeby strona może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. W rozpatrywanej sprawie – jak podniosło Kolegium - strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że w tym zakresie podejmowała jakiekolwiek działania. W ocenie organu odwoławczego, przyczyną odstąpienia od nałożenia na stronę skarżącą kary nie może być okoliczność braku możliwości wyegzekwowania na właścicielach nieruchomości niezamieszkałych zbierania odpadów w sposób selektywny. Skoro Spółka zdecydowała się na zawieranie umów z właścicielami nieruchomości na terenie gminy I. na odbiór odpadów niesegregowanych to winna mieć świadomość konsekwencji wiążących się z tym. To przedsiębiorca sam decyduje z kim zawiera umowy i na odbiór jakich odpadów (segregowanych czy nie). Strona nie wykazała więc, że wymagany poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych nie został osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych. Ze sprawy nie wynika też, żeby podjęto jakiekolwiek działania w celu zaprzestania naruszenia prawa. W szczególności brak po stronie skarżącej wykorzystania trybu powiadomienia z art. 6ka u.c.p.g., zgodnie z którym w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. Kolegium dodało przy tym, że w aktach sprawy brak informacji, by strona skarżąca przekazała Wójtowi Gminy I. informacje o niedopełnieniu przez choćby jednego właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Organ odwoławczy zauważył również, że okoliczność, iż - jak podaje Spółka - jest ona tylko pośrednikiem, którego obowiązkiem jest odebranie odpadów od właścicieli nieruchomości i przetransportowanie ich do odpowiedniej instalacji i nie ma wpływu na sposób ich gromadzenia i segregacji przez właściciela instalacji, nie ma znaczenia w sprawie. Kolegium podkreśliło przy tym, że to skarżąca Spółka jest "podmiotem odbierającym odpady", do którego wprost odnosi się przepis art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. W odniesieniu do powyższego organ II instancji wyjaśnił, że ustawodawca, w omawianych przepisach, nie wskazał, iż przedsiębiorca może osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu np. tylko w sytuacji, gdy pozwala na to skład odbieranych przez niego odpadów, czy też może podlegać karze, albo wprost, że nie podlega karze, gdy z przyczyn od niego niezależnych nie może dotrzymać warunków z rozporządzenia. Ustawodawca zaprojektował sytuację odmienną - w ustawie użył sformułowań kategorycznych, jednoznacznych, których nie da się interpretować w różnoraki sposób. Intencją ustawodawcy bezsprzecznie było zobligowanie przedsiębiorców do dotrzymywania poziomów recyklingu oraz nakładanie na nich kar, gdy tych poziomów nie osiągną w sposób bezwarunkowy, bez miarkowania ich odpowiedzialności, czy też uwzględniania okoliczności faktycznych, indywidualnych. Gdyby ustawodawca chciał zastosować odstępstwa od nakładania kar, wówczas przewidziałby taką okoliczność wprost w treści ustawy w kontekście kary nakładanej w oparciu o art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. W ocenie organu II instancji, wyjaśnienia strony, iż osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu uzależnione jest od selektywnej zbiórki przez właścicieli nieruchomości nie stanowi zatem podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Zdaniem Kolegium, za nieracjonalne i bezprawne w myśl zasad konstytucyjnych należałoby uznać działanie prawodawcy, gdyby przyjąć, jak tego faktycznie domaga się strona skarżąca, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma ona obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązującego poziomu recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych przez nią odpadów komunalnych. W konsekwencji przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. mógłby się okazać w praktyce "martwy". Przedsiębiorca mógłby się bowiem zawsze powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu. Skoro skarżąca strona świadoma obowiązujących w tym względzie regulacji zdecydowała się na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielami, a więc w warunkach, w których zgodnie z treścią art. 9g u.c.p.g., to na niej spoczywa obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odbieranych przez siebie odpadów komunalnych, odpowiednich poziomów przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu, to powinna przedsięwziąć zatem we własnym zakresie wszelkie działania umożliwiające jej osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu odpadów. Jak już wyżej wskazano, strona skarżąca nie wykazała, aby zwracała się do gminy o podjęcie konkretnych i zgodnych z ustawą działań polepszających możliwości osiągnięcia przez nią wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania odpadów do ponownego użycia. Nie wykazała też, aby sama podejmowała konkretne w tym względzie działania m.in. informacyjne i edukacyjne, zmierzające czy mobilizujące właścicieli nieruchomości zbierających odpady selektywne do właściwego wywiązywania się z tego obowiązku poprzez kontrolę pod tym kątem odpadów przekazywanych jako niesegregowane (zmieszane), poza zamieszczeniem na stronie internetowej zasad segregowania odpadów. Kolegium zauważyło, iż zgodnie z przepisami prawa, gmina zobowiązana jest również do osiągnięcia wymaganych przepisami prawa poziomów, takich samych jak przedsiębiorcy odbierający odpady komunalne, a w przypadku ich nieosiągnięcia podlega takim samym karom jak przedsiębiorcy - art. 9z ust. 2 u.c.p.g. Zatem w przypadku nieosiągnięcia przez przedsiębiorców odbierających odpady poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, gmina zmuszona jest do poniesienia kosztów kar za nieosiągnięcie ww. poziomu. W efekcie nienałożenie na stronę kary za nieosiągnięcie wymaganego poziomu wiąże się z przeniesieniem tych kosztów na gminę. Organ odwoławczy podkreślił, że przesłanką wymierzenia kary w przedmiotowej sprawie jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g u.c.p.g. W konsekwencji, zdaniem Kolegium, należy przyjąć, że prowadząc postępowanie w sprawie organ właściwy nie bada innych okoliczności sprawy, takich jak stopień przyczynienia się przedsiębiorcy do nieosiągnięcia przewidzianych ustawą poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, zawinienia zobowiązanego, czy też sytuacji rynkowej. Jak ocenił organ II instancji, wbrew temu co podaje strona skarżąca, w przedmiotowej sprawie organ nie naruszył art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków w celu ustalenia i potwierdzenia okoliczności faktycznych, wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jako mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści ww. przepisów, ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej, przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom z art.107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera wymagane prawem elementy, które pozwalają stronie na poznanie powodów podjęcia decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy zastrzegł, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art.107 § 3 k.p.a., iż w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że jeżeli motywy podjętej decyzji są w uzasadnieniu wystarczająco wyeksponowane, a rezultat postępowania jest zgodny z prawem, to samo ewentualne formalne naruszenie przepisów k.p.a., powstałe na etapie redagowania jej uzasadnienia, nie może być oceniane jako istotne. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła E. S.A. z siedzibą w K., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: a) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie umorzenia postępowania w sytuacji, w której prowadzenie postępowania było bezprzedmiotowe w obliczu przedawnienia wydania decyzji administracyjnej wymierzającej stronie karę pieniężną; b) art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nałożenia kary pieniężnej, pomimo ziszczenia wskazanych w tym przepisie przesłanek umożliwiających odstąpienie od wymierzenia kary, c) art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębionego zaufania obywateli wobec Państwa poprzez nieodstąpienie od nałożenia w trybie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. administracyjnej kary pieniężnej, pomimo że stwierdzone naruszenie nie stanowiło zagrożenia ani dla środowiska, ani dla życia i zdrowia ludzi, jak również nie wywołało negatywnych skutków w zakresie dóbr prawnie chronionych, 2. naruszenie prawa materialnego: a) art. 68 § 1 O.p. w zw. z art. 9zf u.c.p.g. poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo upływu 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek osiągnięcia przez Spółkę wymaganego poziomu recyklingu, b) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. poprzez ich zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na Spółkę w sytuacji, gdy brak osiągnięcia przez nią wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami wynikał z przyczyn niezależnych od Spółki, a tym samym pominięcie faktu, że odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego, a podmiot naruszający przepisy prawa może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przeprowadzenie rozprawy, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów sądowych według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że zobowiązanie do zapłaty kary za rok 2019 nie może już powstać, ponieważ organ nie doręczył Spółce stosownej decyzji w terminie do 31 grudnia 2022 r. Jednocześnie dodał, że Spółka kwestionuje stanowisko organu, jakoby początek biegu terminu przedawnienia był związany z terminem składania sprawozdania rocznego, o którym mowa w art. 9n ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g., bowiem przepis ten nakazuje podmiotom odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości sporządzanie rocznych sprawozdań i przekazywanie ich wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy. W art. 9x ust. 1 u.c.p.g ustawodawca przewidział odrębne kary za naruszenie przepisów związanych z samym obowiązkiem złożenia sprawozdania, tj. karę za złożenie nierzetelnego sprawozdania (art. 9x ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.) i karę za złożenie sprawozdania po terminie (art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g.). Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, należy zatem uznać, że dzień 31 stycznia danego roku kalendarzowego wyznacza początek biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do kar pieniężnych nakładanych za wymienione wyżej naruszenia obowiązków złożenia sprawozdania. Powstający w tym dniu (31 stycznia każdego roku kalendarzowego) obowiązek określonego działania (w art. 68 § 1 O.p. - obowiązek podatkowy) należy wiązać jedynie z obowiązkiem złożenia rzetelnego sprawozdania, o którym mowa w art. 9n u.c.p.g. Obowiązek osiągnięcia przez Spółkę poziomu recyklingu za rok 2019 na podstawie art. 9x u.c.p.g. powstał natomiast w roku 2019. W rozumieniu art. 68 § 1 O.p. w zw. z art. 9zf, obowiązek wyznaczający początek biegu 3-letniego terminu przedawnienia powstał zatem w roku 2019. Zobowiązanie do zapłaty kary pieniężnej nałożonej za nieosiągnięcie przez Spółkę poziomu recyklingu w roku 2019 nie powstało, skoro decyzja nakładająca karę nie została Spółce doręczona w terminie do 31 grudnia 2022 r. W ocenie zatem pełnomocnika strony skarżącej, nie istnieje żaden powód, dla którego początek biegu terminu przedawnienia kary za nieosiągnięcie poziomu recyklingu należałoby łączyć z obowiązkiem składania przez Spółkę sprawozdania, o którym mowa w art. 9n ust. 1 u.c.p.g., skoro są to dwa odmienne obowiązki, związane z odrębnymi terminami realizacji i odrębnymi karami za niewykonanie lub wykonanie nieprawidłowe. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że organy w toku postępowania zobowiązane były ustalić, czy stwierdzone naruszenie miało charakter znikomy, a tym samym czy zaistniały przesłanki obligujące do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w trybie 189f § 1 pkt 1) k.p.a. Nieprawidłowe przeprowadzenie analizy w omawianym zakresie – jak wskazał pełnomocnik strony skarżącej, stanowi naruszenie wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej oraz świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W dalszej kolejności pełnomocnik strony skarżącej zwrócił uwagę, że organ doszedł do wniosku, jakoby Spółka nie zaprzestała naruszania prawa na podstawie wiedzy o postępowaniach prowadzonych w T. i gminie Ż. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. w roku 2019, czyli w tym samym okresie, którego dotyczy decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, fakt "zaprzestania naruszenia prawa" (druga z przesłanek uprawniających organ do odstąpienia od wymierzenia kary zgodnie z art. 189f § 1 k.p.a.) może być jednak wykazany tylko porównując okres, którego dotyczy zaskarżona decyzja (2019 r.) z okresem późniejszym. Fakt prowadzenia przez organ postępowań dotyczących wymierzenia kary w tym samym okresie rozliczeniowym jest zupełnie bezprzedmiotowy dla ustalenia, czy zachodzi przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, za zupełnie nietrafne należy uznać stwierdzenie, że Spółka nie zaprzestała naruszania prawa z tego powodu, że w tym samym roku 2019, którego dotyczy zaskarżona decyzja, Spółka była uczestnikiem postępowań w przedmiocie wymierzenia kar za nieosiągnięcie poziomu recyklingu. Pełnomocnik strony skarżącej dodał przy tym, iż aby ustalić, czy Spółka zaprzestała naruszania prawa, należałoby stwierdzić, czy w roku 2020 i latach następnych Spółka wykonała ustawowy obowiązek osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu. Zakładając racjonalność ustawodawcy, zwrot "zaprzestanie naruszania prawa" musi dotyczyć okresu od upływu terminu na wykonanie ustawowego obowiązku (tj. po 31 grudnia 2019 r.) do dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – jak podniósł pełnomocnik strony skarżącej - nie powołano się na jakiekolwiek postępowanie dowodowe zmierzającego do ustalenia, czy Spółka w kolejnych okresach rozliczeniowych (lata 2020-2022) wykonała ciążący na niej obowiązek i osiągnęła poziom recyklingu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując przy tym argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a co za tym idzie skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.993 zł za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w 2019 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1469), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.c.p.g.". Stosownie do dyspozycji art. 9g pkt 1 u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo w art. 3b ust. 1; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2 pkt 1; 3) nieprzekraczających poziomów składowania określonych w art. 3b ust. 2a. Natomiast zgodnie z art. 9x ust. 2 u.c.p.g., przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania; 3) składowania. Art. 9x ust. 3 u.c.p.g. stanowi zaś, że karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Z kolei poziom osiągniętego recyklingu w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych ustalany jest na podstawie sprawozdań składanych przez podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, stosownie do art. 9n ust. 4 u.c.p.g. Zgodnie z tabelą nr 1 załącznika do znajdującego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych określony prawem, wymagany w roku 2019 poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wynosił 40%. Podstawą faktyczną wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji było ustalenie, że skarżąca Spółka nie uzyskała w 2019 r. tak określonego wymaganego poziomu recyklingu. Różnica bowiem pomiędzy osiągniętym przez Spółkę poziomem recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych wyrażona w %, a wymaganym do osiągnięcia poziomem w roku 2019, jak ustaliły organy, wyniosła 34,65% (40% -5,35%). Jak dowodzi analiza akt kontrolowanej sprawy, powyższe ustalenia, a także sposób obliczenia ww. kary pieniężnej pozostają w sprawie bezsporne, natomiast istota sporu zawisłego pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowego koncentruje się wokół dwóch kwestii: przedawnienia możliwości nałożenia przedmiotowej kary pieniężnej oraz wystąpienia w sprawie przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia tej kary. Zdaniem skarżącej Spółki, wymierzenie kary pieniężnej za nieosiągnięcie w 2019 r. w odniesieniu do masy odebranych przez nią odpadów wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia, uległo przedawnieniu. W ocenie Kolegium, w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło przedawnienie w odniesieniu do roku 2019. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z perspektywy powyższych regulacji i oceny prawidłowości przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji, Sąd podzielił stanowisko organu w kwestii możliwości wymierzenia skarżącej wskazanej kary pieniężnej. Nie dopatrzył się również uchybień organu w zakresie oceny przesłanek odstąpienia od jej wymierzenia. W tym kontekście należy przede wszystkim wyjaśnić, że ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach reguluje kwestię przedawnienia kar pieniężnych poprzez odesłanie do przepisów Ordynacji podatkowej. Jak wynika bowiem z art. 9zf u.c.p.g., do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Niewątpliwie wskazane odesłanie dotyczy nie tylko etapu egzekwowania wymagalnych kar pieniężnych, lecz również postępowania administracyjnego o ich wymierzenie. Przepis art. 9zf u.c.p.g. używa bowiem ogólnego sformułowania: "do kar pieniężnych" bez żadnego, dodatkowego kwalifikatora zawężającego zakres przedmiotowy odesłania tylko do kar już wymierzonych, wymagalnych, podlegających egzekucji. Tym samym do kar pieniężnych znajduje zastosowanie instytucja przedawnienia prawa do wydania decyzji administracyjnej. Tę zaś instytucję przedawnienia ustawodawca uregulował w art. 68 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 1). Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 2). Wskazać przy tym należy, że zobowiązania podatkowe przedawniają się, a terminy przedawnienia zależą od sposobu ich powstania. Z art. 21 § 1 O.p. wynikają dwa sposoby powstania zobowiązań. Pierwszy: z mocy prawa (por. art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), poprzez wystąpienie określonego w przepisach prawa zdarzenia w zakresie objętym obowiązkiem opłatowym (decyzja określająca jego wysokość ma charakter deklaratoryjny). Drugi: na podstawie decyzji administracyjnej ustalającej zobowiązanie (decyzja ustalająca jego wysokość ma charakter konstytutywny) – por. art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Wskazane w Ordynacji podatkowej terminy przedawnienia i sposoby powstania "zobowiązania podatkowego" odnieść należy do materialnoprawnej regulacji stanowiącej podstawę wydania kwestionowanej decyzji. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie tym przepisem jest wskazany już wyżej art.9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g, zgodnie z którym, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Nakładany decyzją administracyjną obowiązek pieniężny został w nim wprost określony jako kara pieniężna i tak, z woli prawodawcy, należy go kwalifikować. Podmiot, na który nałożono karę pieniężną, jest obowiązany uiścić tę karę w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (por. art. 9zd ust. 1 u.c.p.g.). Z powyższego wynika, że dopiero z datą doręczenia stronie decyzji nakładającej karę pieniężną powstaje konkretne "zobowiązanie podatkowe" (zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Jest to zobowiązanie do zapłaty, na rzecz gminy, kary pieniężnej (pieniężnej sankcji za zaistnienie stanu niezgodnego z przepisami ustawy), w wysokości określonej w decyzji i w terminie wskazanym w przepisach ustawy. Źródłem jego powstania jest decyzja administracyjna. Nie powstaje ono zatem z mocy prawa. Nie ulega jednak wątpliwości, że wybrane jego elementy kształtują także przepisy prawa (sposób ustalenia wysokości kary i termin uiszczenia), to jednak bez wydania takiej decyzji administracyjnej, obowiązek zapłaty w ogóle nie istnieje. Wychodząc z tych ustaleń należy zgodzić się z Kolegium, że terminy przedawnienia z Ordynacji podatkowej mogą mieć odpowiednie zastosowanie do kar pieniężnych nakładanych na podstawie ww. ustawy, przez powiązanie ich z regulacją prawną zawartą w ustawie, określającą owe zdarzenie, którym w sprawie niniejszej jest nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Jest oczywistym, że warunkiem sine qua non powstania "obowiązku podatkowego" jest stwierdzenie wystąpienia takiego zdarzenia. Niewątpliwie jest to jednak warunek niewystarczający. Z przepisów u.c.p.g. wynika, że decyzje nakładające kary pieniężne są co do zasady efektem działań podejmowanych z urzędu. Wszczęcie postępowania z urzędu jest zaś uwarunkowane od posiadania przez organ wiedzy o naruszeniu prawa. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo przyjęło, że zastosowany trzyletni termin przedawnienia do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z art. 68 § 1 O.p. rozpoczyna swój bieg od daty, gdy organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał rzeczywisty trzyletni termin do ich wymiaru. W konsekwencji odpowiednie stosowanie art. 68 § 1 O.p., na gruncie 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., ograniczyć należy do sytuacji, w której organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał trzyletni termin do wymiaru kary, ale przed upływem tego terminu nie doręczył stronie decyzji I instancji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie organ I instancji dowiedział się o naruszeniu prawa z chwilą złożenia przez E. S.A. zs. w K. sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za 2019 r., tj. w dniu 31 sierpnia 2020 r., co tym samym oznacza, że trzyletni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p., do doręczenia skarżącej Spółce decyzji organu I instancji, wydanej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., rozpoczął swój bieg od końca 2020 r. i upływał z dniem 31 grudnia 2023 r. Wobec tego nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką, że decyzja Kolegium narusza art. 68 § 1 O.p. w zw. z art. 9zf u.c.p.g. poprzez jego niezastosowanie. Wobec powyższego niezasadnym w kontrolowanej sprawie pozostaje również zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie umorzenia postępowania, w sytuacji w której prowadzenie postępowania było bezprzedmiotowe w obliczu przedawnienia wydania decyzji administracyjnej wymierzającej stronie karę pieniężną, którego nieskuteczną próbę wykazania w sprawie podjęła skarżąca. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska skarżącej, że Kolegium naruszyło art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. poprzez ich zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na Spółkę w sytuacji, gdy brak osiągnięcia przez nią wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami wynikał z przyczyn niezależnych od Spółki, a tym samym pominięcie faktu, że odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego, a podmiot naruszający przepisy prawa może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. Sposób wyliczenia kary pieniężnej jest jednoznacznie uregulowany w przepisach u.c.p.g., co oznacza, że organy nie mogą w żaden sposób modyfikować sposobu obliczenia wysokości kary. Nie ma tu zatem w żadnej mierze możliwości uwzględnienia okoliczności, na jakie powołuje się skarżąca w niniejszej sprawie. Jednocześnie, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia skarżącej Spółce kary za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2019 roku na podstawie przepisu art. 189f k.p.a. Z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. W tym względzie rację ma Kolegium, że w kontrolowanej sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, iż w przypadku skarżącej różnica pomiędzy wymaganym, a osiągniętym w 2019 r. poziomem recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych wynosi 34,65% (40% poziom, który strona powinna osiągnąć - 5,35% poziom, który strona faktycznie osiągnęła). Przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, jak trafnie wskazało Kolegium, mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Recykling to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub w innych (def. recyklingu zawarta w art. 3 pkt 23 ustawy o odpadach). Służy on zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie. Trafnie też w tym kontekście Kolegium dodało, że ochrona środowiska jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji R.P.). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. Omawiane regulacje służą zaś szeroko pojętej ochronie środowiska. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, za zasadne uznać należało stanowisko Kolegium, że twierdzenie skarżącej, iż stwierdzone przez nią naruszenie "nie stanowiło zagrożenia ani dla środowiska ani dla życia i zdrowia ludzi, jak również nie wywołało negatywnych skutków w zakresie dóbr prawnie chronionych", nie do końca jest uzasadnione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ww. cele ochrony środowiska nie zostały osiągnięte w niniejszej sprawie. W rozważanym aspekcie Kolegium trafnie zwróciło przy tym uwagę na znany mu z urzędu fakt (rozpatrywanie odwołań od decyzji wydanych przez organy innych gmin), iż Spółka w 2019 roku nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych również na terenie Gminy Ż. i Miasta T. To zaś niewątpliwie oznacza, że naruszenie prawa przez Spółkę ma charakter powtarzający się. Ponadto należy podkreślić, że Kolegium, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, nie uchybiło przepisom postępowania, w tym zwłaszcza art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył bowiem cały zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących nałożenie przedmiotowej kary pieniężnej oraz odstąpienia od jej wymierzenia, a przy tym uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał działanie organu w kontrolowanej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, nie podzielając zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ds