II SA/Łd 1075/22

Dnia 21 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewody Łódzkiego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2023 roku, sygn. akt II SA/Łd 1075/22, wydanego w sprawie ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Gminy Poświętne z dnia 30 marca 2022 roku nr XLVII/278/22 w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Poświętne w 2022 roku p o s t a n a w i a: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2023 roku, sygn. akt II SA/Łd 1075/22, poprzez zasądzenie od Rady Gminy Poświętne na rzecz strony skarżącej Wojewody Łódzkiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 1075/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Gminy Poświętne z dnia 30 marca 2022 r. nr XVII/278/22 w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Poświętne w 2022 roku, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 16 marca 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uzupełnienia ww. wyroku w zakresie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. przepisem 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do art. 157 § 2 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd rozpoznać może na posiedzeniu niejawnym. Wychodząc z powyższych przesłanek należy podkreślić, że wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Dotyczy to sytuacji, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1088/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotowy wniosek strony skarżącej dotyczy uzupełnienia ww. wyroku z dnia 22 lutego 2023 r. o zwrot kosztów dotyczących postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Odnosząc się do tego wniosku wyjaśnić trzeba w pierwszej kolejności, że stosownie do 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W wyroku z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 1075/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie orzekł o kosztach zastępstwa procesowego, mimo zawarcia takiego żądania w skardze, wobec czego wniosek strony skarżącej jest uzasadniony. Z powyższych względów Sąd postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). a.bł.