II SA/Łd 1037/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Łęczycy na uchwałę Rady Miejskiej w Łęczycy z dnia 6 kwietnia 2017 r. nr XLVIII/278/2017 w sprawie uchwalenia programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt w mieście Łęczyca na 2017 rok stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

Sygn, akt II SA/Łd 1037/22 U Z A S A D N I E N I E Prokurator Rejonowy w Łęczycy, działając na podstawie art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku Prawo o Prokuraturze (Dz. U. 2019, poz. 740), w zw. z art. 8 § 1 art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 3 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023, poz. 259 – p.p.s.a.) zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w Łęczycy z dnia 6 kwietnia 2017 r. nr XLVIII/278/2017 w sprawie uchwalenia programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt w mieście Łęczyca na 2017 rok. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie przepisów tj.: - art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2020, poz. 638 - u.o.z.), poprzez zaniechanie wypełnienia obowiązku wynikającego z upoważnienia ustawowego i ogólnikowe uregulowanie w § 6 załącznika do uchwały kwestii dotyczącej opieki nad wolno żyjącymi kotami; - art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z., poprzez zaniechanie wskazania konkretnych kwot przeznaczonych na dokarmianie wolno żyjących kotów. Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności § 6 i 14 załącznika do zaskarżonej uchwały. Ponadto w skardze zawarto wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odnośnie do pierwszego zarzutu wskazano, że w myśl art. 11 ust. 1 u.o.z. zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gminy. Rada gminy, wypełniając ten obowiązek jest zobligowana określić w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt zagadnienia wymienione w przepisie art. 11a ust. 2 u.o.z. Prokurator Przypomniał, że z brzmienia art. 11 a ust. 2 pkt 2 u.o.z. wynika, że kwestia opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania, została zaliczona do elementów obligatoryjnych wskazanej uchwały. Z § 6 załącznika do kwestionowanej uchwały wynika, iż w zakresie opieki nad wolno żyjącymi kotami program ma charakter ogólnikowy i nie realizuje celów określonych w u.o.z. Odnośnie do drugiego zarzutu skarżący zaznaczył, że tylko powiązanie uchwalonej kwoty środków finansowych, przeznaczonych na realizację programu, z konkretnym sposobem ich wydatkowania pozwala przyjąć, że nie jest on fikcją i umożliwia faktycznie wykonanie poszczególnych zadań, zgodnie z przyjętymi w uchwale priorytetami. Użyte przez ustawodawcę w treści art. 11a ust. 5 u.o.z. określenie: "sposób wydatkowania" środków finansowych, oznacza przedstawienie w programie, jako obligatoryjnego elementu, sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w programie. Czym innym jest wskazanie sposobów realizacji celów programu, a czym innym konkretne i jednoznaczne ustalenie w ramach przewidzianych środków sposobów ich wydatkowania, które z oczywistych względów powinny być zgodne z celami i przyjętymi założeniami programu. W § 14 załącznika do zaskarżonej uchwały wskazano w sposób ogólny kwotę przeznaczoną na realizację programu. W tej sytuacji nie wiadomo czy i jakie kwoty przeznaczone zostały na realizację § 6 załącznika do uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że zarzuty stawiane w jej treści są nieuzasadnione. Wyjaśniono, iż z treści przepisów ustawy o ochronie zwierząt wynika, że Program zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków, a koszty realizacji programu ponosi gmina. Wskazanie sztywnych kwot na np. dokarmianie kotów nie może być jednak wyznacznikiem gwarancji dożywienia kotów, ponieważ akt ten jest tylko programem i dopiero sytuacja panująca w gminie wyznaczy ile środków pieniężnych będzie potrzebnych na np. dokarmianie wolnożyjących kotów. Istotą jest to, aby zgodnie z wolą ustawodawcy były zabezpieczone środki na pomoc zwierzętom oraz określenie sposobów - form pomocy. Organ stanął na stanowisku, że zgodnie z dyspozycją art. 11a ust. 5 u.o.z. nie jest wymagane określenie sztywnych ram finansowych poprzez wskazanie konkretnych środków przeznaczonych na ten cel. Wobec powyższego środki finansowe na dokarmianie kotów wolnożyjących przeznaczane będą w miarę zachodzących potrzeb. Pula środków finansowych konieczna na dokarmianie kotów wolnożyjących jest trudna "z góry" do oszacowania ze względu na wahania w liczebności populacji dokarmianych zwierząt oraz ze względu na zróżnicowane warunki atmosferyczne (dokarmianie odbywa się w miesiącach zimowych), które to głównie generują potrzebę dokarmiania zwierząt dziko żyjących. Ustalając sztywne ramy finansowe dokarmiania kotów wolnożyjących, może zajść sytuacja, w której środki zostaną wydatkowane i mimo zachodzącej potrzeby dalszego wsparcia, nie będzie możliwości, aby go udzielić. Ponadto istotnym jest fakt, iż dokarmianie kotów wolnożyjących opiera się również na środkach bądź karmie przekazanej przez mieszkańców lub wolontariuszy w ramach społecznych zbiórek i wsparcia przekazywanego dla schroniska miejskiego w Łęczycy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle zaś art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Należy przy tym dodać, że w tych sprawach sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W sprawie Prokurator Prokuratury Rejonowej w Łęczycy w treści skargi zawarł wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Natomiast Burmistrz Miasta Łęczyca, działający w imieniu Rady Miejskiej w Łęczycy, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stąd sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli sądu w powyższym trybie jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w Łęczycy z dnia 6 kwietnia 2017 r. nr XLVIII/278/2017 w sprawie uchwalenia programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt w mieście Łęczyca na 2017 rok, której podstawą prawną są przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 i art. 41 u.s.g. oraz art. 11a u.o.z. Rozważania dotyczące oceny legalności zaskarżonej uchwały należy poprzedzić ogólną uwagą, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd o zaliczeniu uchwał w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami do aktów prawa miejscowego. Jest to akt o zróżnicowanym charakterze normatywnym, zawiera bowiem normy o mieszanym abstrakcyjno-konkretnym charakterze. Program przede wszystkim konkretyzuje sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z ustawy o ochronie zwierząt. Treść programu stanowią plany, prognozy i zasady postępowania w określonych sytuacjach, których realizacja stanowi zadania własne gminy. Do istotnych cech programu trzeba jednak zaliczyć to, że obok postanowień indywidualno-konkretnych, zawiera postanowienia o charakterze generalno-abstrakcyjnym. Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt uchwalany przez radę gminy zawiera postanowienia jednostkowe i konkretne, ale nie pozbawia to takiego aktu mocy prawnej powszechnie obowiązującego prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, że wystarczy, aby chociaż jedna norma uchwały miała charakter generalno-abstrakcyjny, aby cały akt miał przymiot aktu prawa miejscowego. Biorąc pod uwagę materię programu, skierowanego do nieokreślonego kręgu odbiorców realizujących zadania w zakresie opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt oraz powszechność obowiązywania uznać należy, że taka uchwała stanowi akt prawa miejscowego. W określonym przedmiotowo zakresie rozstrzyga erga omnes o prawach i obowiązkach podmiotów tworzących wspólnotę samorządową. Konkretyzuje sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z art. 11a ust. 2 u.o.z. (por. wyroki NSA: z 30 lipca 2019 r., II OSK 1754/18; z 14 czerwca 2017 r., II OSK 1001/17; z 13 marca 2013 r., II OSK 37/13 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchwały organów samorządu terytorialnego należą do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z art. 87 ust. 2, zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Przytoczony przepis jednoznacznie stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczpospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły, są akty prawa miejscowego. Takie zaliczenie pociąga za sobą konsekwencje w postaci konieczności odnoszenia do nich (i spełniania przez nie) wszystkich zasad charakteryzujących tworzenie i obowiązywanie systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, przede wszystkim zaś zasady prymatu ustawy w hierarchii aktów prawnych, i zasady, że wszelkie inne akty prawotwórcze mogą być stanowione wyłącznie na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie (por. D. Dąbek: "Prawo miejscowe samorządu terytorialnego", Bydgoszcz-Kraków 2003, s. 58). Z treścią tego konstytucyjnego przepisu koresponduje regulacja art. 40 ust. 1 u.s.g., w myśl której, radzie gminy przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Podkreślić przy tym należy, że samorząd gminny nie ma prawa do samoistnego, czyli nieposiadającego umocowania w normie ustawowej, ukształtowania podstaw prawnych własnego działania. Materialnoprawna podstawa do działania rady gminy w zakresie stanowienia aktów prawa miejscowego musi bowiem wynikać wprost z postanowień ustawy (delegacji ustawowej) i nie może być oparta na ogólnych przepisach zawartych w ustawach. Zgodnie z zasadą legalności (art. 7 Konstytucji RP), organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Rada gminy obowiązana jest zatem przestrzegać zakresu upoważniania ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wykraczać w materię uregulowaną ustawą. W stosunku do aktów prawa miejscowego zasady te wyraża art. 94 Konstytucji RP, który stanowi, że organy samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, przy czym ustawa określa zasady i tryb ich wydawania. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że w hierarchii źródeł prawa akty prawa miejscowego zajmują pozycję zależną, gdyż są uwarunkowane normami zawartymi w aktach prawnych wyższego rzędu i z tego względu nie mogą regulować materii objętej regulacjami tego aktu, jak również zawierać postanowień pozostających z nimi w sprzeczności. Regulacje zawarte we wskazanych aktach mają bowiem na celu jedynie uzupełnienie ustawowych przepisów powszechnie obowiązujących. Każdorazowo w akcie rangi ustawowej zawarte być musi upoważnienie dla aktu prawa miejscowego, czyli tzw. delegacja. Upoważnienie to musi być przy tym wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych, nie jest bowiem dopuszczalne domniemywanie kompetencji prawodawczych (por. D. Dąbek, op. cit., s. 135), i wskazywać powinno organ administracji publicznej właściwy do wydania danego aktu normatywnego. Zasada ta znajduje potwierdzenie w przepisie art. 40 ust. 1 u.s.g. Upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego może przybrać postać delegacji szczególnej albo generalnej. Na podstawie delegacji szczególnej stanowione są akty prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, na podstawie zaś delegacji ogólnej - akty porządkowe i ustrojowo-organizacyjne. Najczęściej upoważnienie szczegółowe dotyczy materii, która jest ogólnie uregulowana w ustawie, a organom terenowym pozostawione zostaje uregulowanie kwestii szczegółowych. Akt prawa miejscowego ma w tym przypadku charakter dopełniający do regulacji ustawowej. Upoważnienie szczegółowe może także polegać na ustawowym uregulowaniu szczególnego reżimu prawnego i pozostawieniu ocenie organów samorządu terytorialnego konieczności wprowadzenia lub zniesienia tego reżimu na danym terytorium. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę, sąd doszedł do przekonania, że skarga Prokuratora Rejonowego w Łęczycy zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyznał rację Prokuratorowi wskazującemu, iż w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z., poprzez zaniechanie wypełnienia obowiązku wynikającego z upoważnienia ustawowego i ogólnikowe uregulowanie w § 6 załącznika do uchwały kwestii dotyczącej opieki nad wolno żyjącymi kotami. Stosownie do treści przywołanego przepisu art. 11a ust. 1 pkt 2 u.o.z., program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt obejmuje w szczególności opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że kwestia opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania, została zaliczona do elementów obligatoryjnych wskazanej uchwały. Podkreślić należy, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy uchwalany jest na jeden rok, a w konsekwencji musi być dostosowany do warunków i okoliczności występujących oraz przewidywanych w danym roku, i nie można mu nadawać charakteru ogólnych ram, które wymagałaby dalszej konkretyzacji. Pogram stanowi bowiem podstawę realizacji określonych zadań i koniecznym jest skonkretyzowanie sposobu ich realizacji (por. wyroki WSA w Bydgoszczy: z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Bd 1280/18; z dnia 22 marca 2017 r., sygn. II SA/Bd 1353/16). Tymczasem w treści § 6 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, Rada Gminy ograniczyła się jedynie do wskazania, że opieka nad wolno żyjącymi kotami realizowana jest poprzez: 1) prowadzenie w okresie zimowym akcji dokarmiania; 2) wyznaczenie opiekunów kotów wolno żyjących i współpraca z nimi; 3) zapewnienie opieki weterynaryjnej na zasadach określonych w § 12; 4) zakup i wydawanie karmy wyznaczonym opiekunom kotów wolno żyjących; 5) ograniczenie populacji bezdomnych kotów poprzez ich sterylizację albo kastrację. Zadania określone w ust. 1 - zgodnie z treścią § 6 ust. 2 załącznika do uchwały - realizowane będą przez Jednostkę Budżetową Zieleń Miejska w Łęczycy i PGKiM sp. z o.o. w Łęczycy, a koordynatorem zadań będzie Wydział Komunalny i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w Łęczycy. W ocenie sądu w składzie niniejszym, powołana regulacja cechuje się dużym stopniem ogólnikowości. Nie wiadomo, jak mają być ustalane miejsca przebywania kotów wolno żyjących, nie ustalono częstotliwości dokarmiania kotów (poza wskazaniem, że będzie to miało miejsce w okresie zimowym), nie wskazano opiekunów, którzy mają się zajmować dokarmianiem zwierząt i których pracę koordynowałby wyznaczony wydział urzędu miejskiego. Oceny tej nie zmienia ewentualny argument dotyczący trudności związanych z określeniem miejsca pobytu wolno żyjących kotów, czy natury tychże zwierząt. Wychodząc z powyższych przesłanek sąd uznał, że kwestionowany przepis § 6 Programu, stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały, pozbawiony jest doniosłości normatywnej i stanowi w rzeczywistości postulat, gdyż określa w sposób ogólny, nieprecyzyjny i niedookreślony zobowiązania podmiotów w nim wskazanych do sprawowania opieki nad kotami. Zbytnia ogólnikowość postanowień aktu prawa miejscowego, w którym nie wskazano sposobu ustalania miejsc przebywania wolno żyjących kotów na terenie gminy ani sposobu realizacji obowiązku ich dokarmiania poprzez określenie miejsc i częstotliwości dokarmiania zwierząt, stanowi istotne naruszenie prawa, przesądzające o konieczności stwierdzenia nieważności tego przepisu uchwały. Sąd za w pełni zasadny, pomimo błędnego oznaczenia przez skarżącego naruszonej jednostki redakcyjnej tekstu ustawy (art. 11a ust. 7 pkt 2 zamiast art. 11a ust. 5 u.o.z.) uznał też zarzut skargi, odnoszący się do zaniechania konkretnego przypisania kwot środków finansowych zabezpieczonych na realizację dokarmiania wolno żyjących kotów. Co więcej, zasadność powyższego zarzutu odnieść należy nie tylko do podnoszonej przez stronę skarżącą kwestii dokarmiania wolno żyjących kotów, lecz do wszystkich obligatoryjnych zadań ujętych w przedmiotowym programie, a wynikających z art. 11a ust. 2 u.o.z. Jak wynika bowiem z § 14 ust. 1 Programu na realizację zadań określonych uchwałą przeznaczono kwotę 208,288,00 zł. Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 1 Programu dla Jednostki Budżetowej Zieleń Miejska w Łęczycy na realizację zadań wskazanych w tym punkcie przeznaczono 203,288,00 zł, natomiast dla Urzędu Miejskiego w Łęczycy odpowiednio 5.000,00 zł na zakup energii elektrycznej do Schroniska (§ 14 ust. 2 pkt 2 Programu). W zakresie dotyczącym zwierząt gospodarskich koszty transportu do gospodarstwa, leczenia oraz utrzymania zwierząt pokrywane są z chwilą odbioru zwierząt przez właściciela, albo z dochodów uzyskanych ze sprzedaży zwierząt (§ 14 ust. 3 załącznika do uchwały). Zgodnie z treścią art. 11a ust. 5 u.o.z., program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina. Nie ulega wątpliwości, że wskazany przepis bezwzględnie wymaga, by rada gminy w sposób szczegółowy i wyczerpujący określiła wysokość środków finansowych przeznaczonych na realizację programu oraz sposób wydatkowania tych środków poprzez egzemplifikację zadań wykonywanych w ramach programu oraz określenie środków na realizację poszczególnych zadań. Zdaniem sądu, przepis § 14 załącznika do zaskarżonej uchwały niewłaściwie realizuje delegację ustawową wynikającą z przepisu art. 11a ust. 5 u.o.z. W przywołanym przepisie ustawodawca użył zwrotu imperatywnego: "program zawiera", co wskazuje jednoznacznie na konieczność zamieszczenia obu wymienionych w tym przepisie elementów w treści uchwalanego przez organ gminy programu. Na podstawie art. 11a ust. 5 u.o.z. lokalny prawodawca został zobowiązany, nie tylko do wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań program, ale także do określenia konkretnego sposobu ich wydatkowania. Użyte przez ustawodawcę określenie: "sposób wydatkowania" środków finansowych, oznacza przedstawienie w programie, jako obligatoryjnego elementu, sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w programie. Czym innym jest wskazanie sposobów realizacji celów programu, a czym innym konkretne i jednoznaczne ustalenie w ramach przewidzianych środków sposobów ich wydatkowania, które z oczywistych względów powinny być zgodne z celami i przyjętymi założeniami programu. Przez określenie sposobów wydatkowania należy rozumieć wskazanie konkretnych form ich wykorzystania, ukierunkowanych na osiągnięcie celów programu. Tylko powiązanie uchwalonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na realizację programu z konkretnym sposobem ich wydatkowania pozwala przyjąć, że nie jest on fikcją i umożliwia faktycznie wykonanie poszczególnych zadań, które są liczne, zgodnie z przyjętymi w uchwale priorytetami. W rozpoznawanej sprawie zdaniem sądu kwestionowany skargą § 14 załącznika do uchwały powyższych wymogów nie spełnia. Z przywołanej wyżej treści spornego przepisu wynika bowiem, że poza wskazaniem ogólnej kwoty przeznaczonej na realizację programu, brak jest jakiegokolwiek przyporządkowania konkretnych środków finansowych do poszczególnych zadań programu. Taki sposób rozdysponowania środków przeznaczonych na realizację programu w ocenie sądu nie gwarantuje możliwości jego faktycznej, prawidłowej realizacji. Analogiczne stanowisko tutejszy sąd zajął w wyrokach: z 8 lutego 2022 r., II SA/Łd 1034/22; z 22 lutego 2022 r., II SA/Łd 1032/22 z 7 marca 2022 r., II SA/Łd 1035/22; z 9 marca 2022r., II SA/Łd 1039/22. Na marginesie należy zaważyć, że w § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały Rada Miejska w Łęczycy stwierdziła, że Program został zaopiniowany przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kutnie, Stowarzyszenie na R. w Ł. "P." oraz Koło Łowieckie nr [...] "B." w Ł. Jednakże w przesłanych do sądu aktach administracyjnych ww. opinii brak, ponieważ, jak wyjaśnił organ w piśmie z 25 stycznia 2023 r. dokumentacja ta, w związku z zaszeregowaniem jej do kategorii archiwalnej B5 została zniszczona po upływie 5 lat. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały w całości. md