II SA/Łd 1018/18

Dnia 11 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie proponowanego podziału nieruchomości p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Wójtowi Gminy Z. kwotę 500 (pięćset) zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego, zaksięgowaną w dniu 24 września 2018 roku, pod poz. [...]. Lp/

Wójt Gminy Z. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie proponowanego podziału nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż organ pierwszej instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi od postanowienia wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia od decyzji tegoż organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że skarga wniesiona do Sądu – zanim zostanie poddana merytorycznej kontroli – podlega ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącej skargę, w sytuacji gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Istotę legitymacji wnoszącego skargę stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli legalności rozstrzygnięcia organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 P.p.s.a., przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwu kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem wnoszący skargę, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 P.p.s.a., musi mieć w złożeniu sprzeciwu interes prawny rozumiany jako istnienie związku między, sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którym jest organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia wyłącza możliwość dochodzenia przez tą jednostkę, jak i przez jej organ – w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") – orzekający w określonej sprawie, interesu prawnego tej jednostki w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych jednostek samorządu terytorialnego – jako osób prawnych, jak też ich organów – w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a. W zakresie zatem, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję – raz organu wydającego rozstrzygnięcie, innym zaś razem strony postępowania – w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Należy zatem stwierdzić, że gmina, której organ (w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a.) wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wydane w tejże sprawie. Oznacza to, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy Wójt Gminy nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Przyjęcie przeciwnego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w jednej sprawie, a mianowicie jako wnoszący skargę – Wójt Gminy, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze – organ drugiej instancji, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych rozstrzygnięć. Reasumując, podmiotem uprawnionym do złożenia skargi w żadnym wypadku nie jest organ orzekający w sprawie w pierwszej czy też drugiej instancji. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują natomiast przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego powodu skarga – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd postanowił jak w punkcie drugim postanowienia orzekając w tym zakresie na mocy art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. Lp/