II SA/Kr 898/22

Dnia 6 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2022 roku sprawy ze sprzeciwu K. H. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 239/2022 z dnia 15 czerwca 2022 roku znak: WOB.7721.546.2021.JKLI w przedmiocie nakazu rozbiórki. . sprzeciw oddala.

Przedmiotem sprzeciwu jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej też jako "MWINB") z dnia 15 czerwca 2022 roku, znak: WOB.7721.546.2021.JKLI uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie z dnia 24 września 2021 r., nr 144/2021, znak: PINB-ADM 7359/22/28DŁ/2021, którą na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. – dalej jako "PrBud" nakazano Inwestorowi - Panu K. H. rozbiórkę obiektu budowlanego – budynku gastronomicznego wymiarach 4,66 m x 4,52 m, zlokalizowanego na działce oznaczonej nr [...] w C. przy ul. [...]. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach. W dniu 2 lutego 2021 r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie – dalej jako "PINB" przeprowadzili czynności kontrolne na działce nr [...] w C. przy ul. [...] w przedmiocie budowy budynku garażowego oraz budynku gospodarczego. Ustalono wówczas, że przedmiotowy budynek gospodarczy realizowany jest na podstawie decyzji Starosty Chrzanowskiego nr 437/06 z dnia 12 września 2006 r., znak: AGN-6/7351r/l42/2006 wydanej na rzecz pana K. H. dla inwestycji pn. "Budowa budynku garażowego dla istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej w miejscowości C. oraz przy ul. [...] (lokalizacja projektowanej dobudowy w granicy z działką nr [...])". Ponadto ustalono, że na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek gospodarczy, bezpośrednio przy budynku garażowym. Przedmiotowy budynek posiada konstrukcję drewnianą. Ściana w granicy wykonana jest z drewna, wypełniona styropianem, pozostałe ściany wykonane są z drewna i posiadają otwory okienne i drzwiowe. Dach o konstrukcji drewnianej pokryty jest płytami z poliwęglanu od strony budynku garażowego. Budynek posiada konstrukcję nośną w postaci stropów. Inwestor oświadczył, że utwardzenie gruntu zostało nakryte zadaszeniem z uwagi na wiatry oraz zasłonięte różnymi materiałami (zabudowane) rok wcześniej (akta PINB, k. 2). Zawiadomieniem z dnia 28 kwietnia 2021 r. PINB w Chrzanowie poinformował strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w C. przy ul. [...] bez wymaganej przepisami decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno - budowlanej (akta PINB, k. 3). Pismem z dnia 12 maja 2021 r. pan K. H. wniósł o uzupełninie protokołu kontroli z dnia 2 lutego 2021 r. w punkcie "Uwagi inwestora" o stwierdzenie, iż "inwestor oświadcza, że jego zdaniem obiekt jest altaną, takie było i jest jego przeznaczenie". Wskazał on, że było to wypowiedziane podczas kontroli, jednakże nie zostało ujęte w protokole (akta PINB, k. 8). Wezwaniem z dnia 31 maja 2021 r. PINB wezwał strony postępowania do wzięcia udziału w oględzinach w dniu 16 czerwca 2021 r. o godz. 12:00 (akta PINB, k. 9). W dniu 16 czerwca 2021 r. na działce nr [...] w C. przy ul. [...] przeprowadzone zostały oględziny. Ustalono wówczas, że budynek gospodarczy zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku garażowego, będącego w trakcie budowy oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego jak i działki sąsiedniej nr [...]. Budynek gospodarczy wykonany został w konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, pokryty płytami poliwęglanowymi, ze spadkiem w kierunku działki Inwestora. Jest to budynek o wymiarach 4,66 m x 4,52 m o wysokości 3,60 m. Budynek ten znajduje się w odległości 15 m od ogrodzenia z działką nr [...]. Obecny na oględzinach pan A. K. - pełnomocnik pani A. K. oświadczył, że przedmiotowy budynek został wybudowany bez jej zgody oraz bez jej wiedzy. Stwierdził także, iż w jego ocenie budynek stwarza zagrożenie i został wybudowany niezgodnie z prawem. Pan S. L. oświadczył, że stan techniczny dachu budzi zastrzeżenia. Inwestor - Pan K. H. oświadczył, iż obiekt został wybudowany jako wiata / altana, nikt nie wniósł uwag. Obiekt został postawiony około 3 lat temu. Słupy altany przymocowane są do podłoża za pomocą kotew. Jesienią ubiegłego roku, przed zimą zabezpieczono wnętrze przed śniegiem i deszczem. Obiekt wykorzystywany jest jako altana (akta PINB, k. 11). Zawiadomieniem z dnia 8 lipca 2021 r. poinformowano strony postępowania o przysługujących im prawach do zapoznania się z całością akt sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem rozstrzygnięcia (akta PINB, k. 12). Pismem z dnia 15 lipca 2021 r. pani A. K. poinformowała PINB, iż cyt. "budynek gospodarczy został wybudowany bez mojej zgody na terenie działki, której jestem współwłaścicielką. Pan H. nie posiada pozwolenia na tą budowę oraz nigdzie jej nie zgłaszał. Budynek został wybudowany z materiałów niewiadomego pochodzenia i jakości oraz stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia lokatorów, sąsiadów oraz innych osób. Nie mogę się także zgodzić z opinią pana H., iż jest to altana czy wiata. Pan H. nie posiada także zgody sąsiadów mimo, iż budynek jest wybudowany w granicy działek. W związku z powyższym żądam przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego " (akta PINB, k. 13). Decyzją z dnia 24 września 2021 r., nr 144/2021, znak: PINB-ADM 7359/22/28DŁ/2021 PINB w Chrzanowie nakazał Inwestorowi - Panu K. H. rozbiórkę obiektu budowlanego - budynku gastronomicznego wymiarach 4,66 mx 4,52 m, zlokalizowanego na działce oznaczonej nr [...] w C. przy ul. [...] (akta PINB, k. 15). Na powyższą decyzję odwołanie złożył P. K. H.. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 15 czerwca 2022 roku, znak: WOB.7721.546.2021.JKLI uchylił zaskarżoną decyzję PINB w przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu do wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku stwierdzania samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W tym postanowieniu organ w razie konieczności może użyć odpowiednich środków zabezpieczających (nakaz zabezpieczenia obiektu budowlanego lub terenu budowy, nakaz usunięcia stanu zagrożenia). Jednocześnie organ informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej celem zalegalizowania budowy (w tym o zasadach jej obliczania). Następnie inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może w ciągu 30 dni od otrzymania postanowienia złożyć wniosek o legalizację (art. 48a ust. 1 Pr. bud). Jeżeli wniosek ten nie zostanie złożony, wówczas organ nadzoru budowlanego wydaje nakaz rozbiórki (art. 49e pkt 1 PrBud). Taki sam skutek ma wycofanie wniosku, co może nastąpić praktycznie na całym etapie procedury legalizacyjnej (art. 49e pkt 2 PrBud w związku z art. 48a ust. 2 PrBud). Jeżeli jednak inwestor (właściciel lub zarządca) złoży wniosek o legalizację, organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania wdraża procedurę legalizacyjną. Procedura legalizacyjna rozpoczyna się od wydania postanowienia, w którym nakłada się obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych. Dokumentacja legalizacyjna w przypadku obiektu realizowanego bez wymaganego zgłoszenia będzie w dużej mierze tożsama z dokumentacją, jaką należy złożyć do zgłoszenia budowy lub robót budowlanych. Dodatkowo do dokumentów legalizacyjnych konieczne będzie dołączenie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 48b ust. 3 PrBud). Nieprzedłożenie dokumentacji legalizacyjnej w określonym terminie skutkuje rozbiórką (art. 49e pkt 3 PrBud). W przypadku przedłożenia przez inwestora dokumentów legalizacyjnych (art. 49 ust. 1 PrBud), organ nadzoru budowlanego sprawdza ich kompletność oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami Prawa budowlanego, w tym zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi. Przy czym, jeżeli budowa została już zakończona, bada się zgodność z przepisami obowiązującymi w chwili zakończenia budowy. W przypadku stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego nieprawidłowości w przedłożonych dokumentach legalizacyjnych, na podstawie art. 49 ust. 1a PrBud ustawy wydane zostanie postanowienie zobowiązujące do ich usunięcia w wyznaczonym terminie. Stwierdzenie nieprawidłowości może nastąpić wyłącznie w zakresie tego, co zostało wprost wymienione w art. 49 ust. 1 PrBud. Nieusunięcie nieprawidłowości w terminie również skutkuje nakazem rozbiórki (art. 49e pkt 4) PrBud). Jeżeli organ nadzoru budowlanego nie stwierdził nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji legalizacyjnej (lub gdy inwestor usunął nieprawidłowości), nakłada obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej (art. 49 ust. 2a PrBud). Legalizacja samowoli budowlanej następuje po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej (art. 49 ust. 4 PrBud). Wówczas organ nadzoru budowlanego zatwierdza projekt budowlany albo projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz - jeżeli budowa nie została zakończona - zezwala na jej wznowienie. Jednakże legalizacja samowoli budowlanej nie zwalnia z obowiązku stosowania przepisów dotyczących zakończenia budowy, w tym z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej skutkuje rozbiórką (art. 49e pkt 5) PrBud). Organ odwoławczy podkreślił, że legalizacja obiektu jest prawem, a nie obowiązkiem strony. Strona może skorzystać z możliwości legalizacji, ale jest to tylko jej uprawnienie. Celem pierwszym i nadrzędnym nakazu rozbiórki obiektu budowlanego jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a nie karanie inwestora za to, że naruszył przepisy prawa, bowiem temu służą przepisy karne np. art. 90 Prawa budowlanego (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r., sygn. IV SA 394/98). Przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu po nowelizacji obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. uprawniają inwestora do złożenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy, wniosku o legalizację, po złożeniu przez inwestora ww. wniosku organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Obowiązujące przepisy nie uzależniają możliwości przeprowadzenia procedury legalizacyjnej od zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy też przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, jak w przypadku przepisów sprzed nowelizacji. Zatem Organ I instancji obowiązany był wdrożyć procedurę legalizacyjną badanych robót budowlanych w celu umożliwienia inwestorowi i właścicielowi ww. obiektu budowlanego doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Odebranie Inwestorowi możliwości skorzystania z przysługujących mu ustawowo praw i odgórne założenie, że legalizacja obiektu budowlanego jest niemożliwa, na podstawie przepisów nieobowiązujących w momencie wszczęcia postępowania, stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego MWINB zobowiązany jest uchylić skarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia PINB w Chrzanowie, celem rozpatrzenia sprawy na podstawie właściwych przepisów budowlanego, tj. po nowelizacji obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł K. H.. W uzasadnieniu podniesiono, że MWINB uchylił co prawda decyzję nakazującą rozbiórkę, jednakże błędnie uznał, że obiekt, którego dotyczy rozbiórka jest "budynkiem, a nie altaną i dlatego będzie istniał obowiązek jego legalizacji". W ocenie wnoszącego sprzeciw przedmiotowy obiekt jest altaną, a zarówno PINB jak i MWINB błędnie uznały, że jest to budynek trwale związany z gruntem. To z kolei stanowi o błędzie w ustaleniach faktycznych w ramach prowadzonego postępowania. Ponadto skarżący wskazał, że skoro są wątpliwości jak należy zakwalifikować ten obiekt, to powinna zostać zastosowana zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie z powodu jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu - co do zasady, ilekroć jest uruchamiana skargą na decyzję lub postanowienie - polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie dos zło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu ma uproszczony charakter względem postępowania ze skargi, albowiem organ administracji nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "k.p.a." (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji, co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. W postępowaniu ze sprzeciwu sąd administracyjny ocenia jedynie czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że bardzo zredukowana jest możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej, nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych spełnione są przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, w którym akcentuje się, że oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wobec tego przepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r., II OSK 2219/15 oraz z 5 listopada 2019 r., II OSK 3238/19, WSA w Krakowie z 7 sierpnia 2019 r., II SA/Kr 695/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny w tym postępowaniu nie rozstrzyga bowiem o prawach lub obowiązkach stron, a jedynie dokonuje oceny spełnienia w sprawie formalnych warunków wydania decyzji kasacyjnej. Sprzeciw jako środek przeciwdziałający przewlekłości załatwienia sprawy służy wyłącznie zbadaniu tego, czy uzasadnienie decyzji kasacyjnej w tej części, w której organ wskazuje, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania co do okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i nie ma podstaw do zastosowania art. 136 k.p.a., jest prawidłowe. Na gruncie przedmiotowej sprawy decyzją z dnia 15 czerwca 2022 roku Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie z dnia 24 września 2021 roku. Sprzeciw okazał się nieuzasadniony, albowiem w istocie organ odwoławczy wskazał istnienie podstaw uzasadniających w okolicznościach sprawy zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji był obowiązany wdrożyć procedurę legalizacyjnej badanych robót budowlanych w celu umożliwienia inwestorowi i właścicielowi ww. obiektu budowlanego doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Tego jednak organ ten nie uczynił, przez co odebrał skarżącemu możliwość skorzystania z przysługujących mu ustawowo praw. PINB przy tym odgórnie założył, że legalizacja obiektu budowlanego jest niemożliwa. To jednak – jak słusznie wskazano w uzasadnieniu do decyzji, od której wniesiono sprzeciw – stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy. Przepisy prawa budowlanego w brzmieniu po nowelizacji obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. uprawniają inwestora do złożenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy, wniosku o legalizację, po złożeniu przez inwestora ww. wniosku organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Obowiązujące przepisy nie uzależniają możliwości przeprowadzenia procedury legalizacyjnej od zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy też przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, jak w przypadku przepisów sprzed nowelizacji. Wobec powyższego MWINB słusznie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia PINB w Chrzanowie. W istocie sprawa powinna być rozpatrzona na nowo przez organ I instancji. Zdaniem Sądu stwierdzone uchybienia nie mogły zostać usunięte przez organ odwoławczy. W szczególności nie były wystarczające w tym zakresie środki określone w przepisach art. 136 § 2 k.p.a., wobec czego uzasadnione było wydanie decyzji kasatoryjnej. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zgodna jest z art. 138 § 2 k.p.a. i nie zasługuje na uchylenie. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w sprzeciwie, które Sąd uznał za przedwczesne na tym etapie postępowania, podkreślić należy, że organ odwoławczy mógłby uchylić zaskarżoną decyzję w całości i rozstrzygnąć sprawę co do istoty tylko wówczas, jeśli sprawa byłaby wyjaśniona w całości, tj. nie byłoby wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. W literaturze wskazuje się, że organ nie powinien unikać merytorycznego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy stan faktyczny jest możliwy do ustalenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, a sporna jest tylko kwestia jego oceny (A. Golęba, w: H. Knysiak-Sudyka, red., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 968). Tymczasem w przedmiotowej sprawie, jak wykazał organ odwoławczy, stan faktyczny nie został wyjaśniony w zakresie umożliwiającym podjęcie decyzji ostatecznie rozstrzygającej sprawę merytorycznie, tj. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji albo jej uchylenie oraz zmianę. Na koniec podkreślić należy, że aprobata Sądu dla decyzji kasacyjnej nie oznacza aprobaty Sądu dla materialnoprawnych założeń leżących u podstaw zaskarżonej decyzji. Jak wskazano powyżej, w postępowaniu tym Sąd nie oceniał tego, czy "obiekt budowlany jest budynkiem gospodarczym czy altaną" , ani też "czy jest on trwale związany z gruntem". Stanowisko w tym zakresie, a zatem również w odniesieniu do kwestii podnoszonych w sprzeciwie, może być wyrażone przez sąd administracyjny tylko w sprawie zainicjowanej skargą, w której brak jest ograniczeń właściwych w sprawie ze sprzeciwu, a biorą w niej udział wszystkie zainteresowane podmioty, tj. wszystkie strony postępowania administracyjnego, łącznie z inwestorem. Wobec przedstawionych okoliczności, stwierdzając, że zaskarżona decyzja zgodna jest z art. 138 § 2 k.p.a., Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.