II SA/Kr 882/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska ASR WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Krakowa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2023 r., znak: SKO.UW/4163/590/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Krakowa kwotę 480 zł. (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Prezydent Miasta Krakowa - działając w trybie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami pismem z dnia 10 sierpnia 2022 r., wypowiedział użytkownikowi wieczystemu Instytutowi Fizyki Jądrowej im. H.N. Polskiej Akademii Nauk dotychczasową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego opisanej wyżej nieruchomości, proponując jednocześnie nową wysokość opłat rocznych od dnia 1 stycznia 2022 r. w wysokości 3% wartości nieruchomości gruntowej, które wyniosłyby w 2022 r. 61 164,48 zł, w 2023 r. 666 857,51 zł i w 2024 r. i latach następnych 1 272 550, 53 zł. Użytkownik wieczysty złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona ewentualnie uzasadniona w mniejszej wysokości. Decyzją z dnia 24 kwietnia 2023 r., znak SKO.UW/4163/590/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpatrzeniu tego wniosku -działając na podstawie przepisów art. 77 ust. 1, 2a, 3, art. 78 i art. 79 ust. 2, 3, 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2023.344 t.j.), w związku z art. 105 § 1 k.p.a. - umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu tej decyzji SKO wskazało, że z mocy art. 77 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) opłaty za użytkowanie wieczyste mogą być aktualizowane na skutek zmiany wartości gruntów. Aktualizacji tej dokonuje się na podstawie oszacowania wartości gruntów przez rzeczoznawców majątkowych (art. 77 ust. 3 u.g.n.). Szczegółowe zasady dokonywania wyceny nieruchomości reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. nr 207 poz. 2109). Ciężar dowodu, iż zachodzą przesłanki do podwyższenia opłaty rocznej spoczywa natomiast na organie, który wypowiedział wysokość opłaty. Wypowiedzeniem z dnia 10 sierpnia 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa wypowiedział Instytutowi Fizyki Jądrowej im. H.N. Polskiej Akademii Nauk wysokość dotychczasowej wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wyżej opisanej nieruchomości i zaproponował nowa wysokość opłaty. Zgodnie z art. 54 ust. 5 ustawy o Polskiej Akademii Nauk (Dz.U.2020.1796 t.j.) do przysługującego instytutowi prawa użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa stosuje się przepisy art. 77 ust. 1 i 2. Zgodnie zaś z art. 77 ust. 1 ustawy Akademia jest zwolniona z opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli grunty te są wykorzystywane na realizację zadań określonych w art. 2. Artykuł 2 ustawy stanowi, iż Akademia służy rozwojowi, promocji, integracji i upowszechnianiu nauki oraz przyczynia się do rozwoju edukacji i wzbogacania kultury narodowej, zaś w ust. 2 art. 2 określono zadania Akademii. Ustęp 3 tego artykułu stanowi, iż zadania określone w ust. 2 pkt 1-3 i 8-10 wykonują jednostki naukowe Akademii, a zadania określone w ust. 2 pkt 4-7, 11 i 12 wykonują organy i korporacja uczonych Akademii. Instytut Fizyki Jądrowej im. H.N. Polskiej Akademii Nauk jest Instytutem zarejestrowanym w rejestrze instytutów naukowych Polskiej Akademii Nauk pod nr [...] (potwierdzony za zgodność z oryginałem wypis z rejestru). Jak wynika tego rejestru przedmiotem działalności instytutu jest m.in. prowadzenie badań naukowych w zakresie nauk fizycznych i pokrewnych oraz upowszechnianie wyników tych badań. W szczególności do zadań Instytutu należy prowadzenie prac badawczych w zakresie fizyki w specjalnościach naukowych fizyki i astrofizyki, czasek elementarnych, fizyki jądrowej i oddziaływań silnych, fizyki materii skondensowanej i pokrewnych w szczególności takich jak : biologia radiacyjna i środowiskowa, fizyka środowiska, fizyka medyczna, dozymetria, geofizyka, radiochemia, fizyka nowych materiałów oraz badania interdyscyplinarne. Instytut prowadzi także prace rozwojowe i wdraża wyniki badań do gospodarki. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, iż rodzaje aktywności Instytutu mieszczą się w zadaniach określonych w art. 2 powołanej wyżej ustawy. W związku z tym Instytut jest zwolniony z opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa. Przedmiotowa nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa, nie wchodzi w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Z tytułu użytkowania wieczystego tych gruntów ponosi się opłaty określone w przepisach o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego będziemy mieli do czynienia, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. W przedmiotowej sprawie nie można było wypowiedzieć wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości, gdyż Instytut Fizyki Jądrowej im. H.N. Polskiej Akademii Nauk jest zwolniony z opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, gdyż przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana na realizację zadań określonych w art. 2 powołanej wyżej ustawy. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarb Państwa - Prezydent Miasta Krakowa, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 105 k.p.a. w związku z art. 2, art. 54 ust 5 oraz i art 77 ust 1 i 2 ustawy o Polskiej Akademii Nauk (Dz.U.2020.1796 t.j.) poprzez błędne przyjęcie, iż że brak jest podstaw do ustalenia opłaty za użytkowanie wieczyste przedmiotowego terenu wobec Instytutu w ogóle, gdyż zgodnie z art. 77 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 5 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. z 2020 r. poz. 1796) instytutu Polskiej Akademii Nauk są zwolnione z opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa i gminy. Zarzucono również błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez SKO w Krakowie twierdzenia, iż cała nieruchomość objęta wypowiedzeniem opłaty rocznej jest wykorzystywana przez Instytut Fizyki Jądrowej do prowadzenia działalności określonej w art. 2 ustawy o Polskiej Akademii Nauk. Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżone j decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że jest ona wadliwa i wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego, choć z całkowicie odmiennych powodów niż podniesione w skardze. Przedmiotem skargi jest orzeczenie Kolegium wydane w trybie określonym w przepisach art. 77 – 81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.) – dalje jako "u.g.n." - w przedmiocie aktualizacji wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje, że samorządowe kolegium odwoławcze wydaje w tej sprawie orzeczenie (art. 79 ust. 3 u.g.n.), a od którego można wnieść sprzeciw; jego wniesienie jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego (art. 80 ust. 1 u.g.n.). Ukształtowała się jednak praktyka orzecznicza, zgodnie z którą w przypadku, gdy orzeczenie to nie rozstrzyga sprawy co do istoty (orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty), podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008r., sygn. akt I OSK 876/07, publ. LEX 413615, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2007r., sygn. akt I OSK 1141/06, publ. LEX 299413). Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie umarzająca postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem Kolegium bezprzedmiotowość postępowania przejawia się w tym, że w świetle art. 77 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1796 z późn. zm., dalej ustawa o PAN), nie ma co do zasady podstaw, aby Instytut Fizyki Jądrowej Polskiej Akademii Nauk ponosił koszty użytkowania wieczystego, tym bardziej zatem nie ma podstaw do aktualizowania tej opłaty. Brak podstawy prawnej do aktualizowania opłaty stanowi z kolei brak jednego z elementów sprawy administracyjnej, co pociąga za sobą konieczność umorzenia postępowania. W tym miejscu trzeba zauważyć, że niniejsza sprawa jest kolejną zainicjowaną przed tutejszym Sądem przez tego samego skarżącego, dotyczącą tego samego stanu faktycznego i tego samego zagadnienia prawnego. Rozpoznając ją skład orzekający całkowicie podzielił ocenę dokonaną w wyroku z dnia 29 września 2023 r., sygn. II SA/Kr 884/23. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Krakowie w pierwszej kolejności wytknął organowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które zobowiązują go m.in. do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wyszedł z założenia, że choć do tej pory opłata za użytkowanie wieczyste była naliczana, to jednak niema podstaw do jej aktualizacji, bo Instytut zwolniony jest z tej opłaty z mocy prawa. Tymczasem z treści wniosku Instytutu o ustalenie że aktualizacja opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu jest nieuzasadniona, ewentualnie uzasadniona w niższej wysokości, jak i z treści samej skargi wynika, że Instytut dotychczas opłatę tę uiszczał. Powyższe uchybienie wadliwie zdefiniowało zatem zaistniały między stronami spór. W sprawie nie chodziło bowiem o rozstrzygnięcie, czy Skarb Państwa miał prawo i podstawy do tego, by korzystając z procedury aktualizacji de facto ustalić Instytutowi opłatę, której ten wcześniej nigdy nie ponosił, lecz czy istniały podstawy do podwyższenia uiszczanej opłaty. Dalej w powołanym wyroku Sąd przypomniał obowiązujące przepisy dotyczące przysługujących Polskiej Akademii Nauk zwolnień z opłat za użytkowanie wieczyste gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy o PAN, akademia jest zwolniona z opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli grunty te są wykorzystywane na realizację zadań określonych w art. 2. Zgodnie z art. 42 tej ustawy, podstawową jednostką naukową Akademii jest instytut naukowy, zwany dalej "instytutem". Zgodnie zaś z art. 54 ust. 5 ustawy o PAN, do przysługującego instytutowi prawa użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa stosuje się przepisy art. 77 ust. 1 i 2. Z art. 79 ust. 1 pkt. 6 ustawy o PAN wynika nadto, że PAN może uzyskiwać przychody z działalności gospodarczej; zaś zgodnie z art. 83 i 84 ustawy, PAN lub jej Instytuty mogą (pod pewnymi warunkami) tworzyć spółki, obejmować lub nabywać i posiadać udziały oraz akcje spółek handlowych. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że zwolnienie z opłat za użytkowanie wieczyste gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa przyznane przez ustawodawcę Polskiej Akademii Nauk nie jest definitywne i całkowite, ale dotyczy tylko tych gruntów, które wykorzystywane są na cele określone w art. 2 ustawy tj. na cele rozwoju, promocji, integracji i upowszechnianiu nauki oraz przyczynia się do rozwoju edukacji i wzbogacania kultury narodowej, a w szczególności zadań wymienionych w ust. 2 art. 2 ustawy. Nie dotyczy natomiast tych gruntów, które wykorzystywane są dla prowadzenia np. działalności gospodarczej. Dalej wskazano na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: "Kolegium naruszyło ponadto art. 105 § 1 k.p.a., umarzając postępowanie w sytuacji, gdy nie było do tego podstaw, tzn. nie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania. Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego mają charakter cywilnoprawny i stanowią swoistego rodzaju ekwiwalent za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste. Tryb ustalania i aktualizacji tych opłat został uregulowany w ustawie o gospodarce nieruchomościami, która przewiduje dwustopniową procedurę rozstrzygania sporów o ustalenie przedmiotowej opłaty. Procedura ta ma mieszany charakter: w pierwszym etapie - administracyjny, w drugim zaś sądowy. Z art. 77 ust. 1 zdanie 1 tej ustawy wynika bowiem, że wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Właściwy organ zamierzający dokonać aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej winien, zgodnie z art. 78 ust. 1 tej ustawy, wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. W tym stadium postępowania, ustawodawca przewidział jednak ochronę użytkownika wieczystego przed nieuzasadnionym wypowiedzeniem opłaty, wprowadzając w art. 78 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy, uprawnienie tego podmiotu do złożenia do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Z treści art. 79 ust. 3 powołanej ustawy wynika natomiast, że Kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody, a jeżeli do ugody nie dojdzie, organ ten wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od orzeczenia Kolegium odwołanie nie przysługuje, co oznacza, że orzeczenie to kończy administracyjny etap w sprawie aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 1 i 2 tej ustawy, od orzeczenia Kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości i inicjuje drugi (sądowy) etap tego postępowania. Kolegium przekazuje zatem właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem, a złożony na skutek otrzymania wypowiedzenia wniosek użytkownika wieczystego o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, zastępuje pozew. W orzecznictwie podkreśla się, że orzeczenie Kolegium, jako kończące postępowanie przed organem administracji publicznej, powinno umożliwiać stronie przeniesienie sporu co do opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przed sąd powszechny, jako że sprawa ta ma w istocie charakter cywilnoprawny (vide: wyrok WSA w Olsztynie z 25 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 249/10, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Sz 889/08 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 marca 2007r. sygn. akt II SA/Gd 472/06). Tymczasem, wydane w niniejszej sprawie orzeczenie Kolegium o umorzeniu postępowania zamyka stronom możliwość rozstrzygnięcia sporu, mimo złożenia przez użytkownika wieczystego wniosku, o którym mowa w art. 78 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pomimo, że Kolegium przyznało rację użytkownikowi wieczystemu - sprawa aktualizacji opłaty nie została przez ten organ rozstrzygnięta. Należy również dodać, iż art. 105 § 1 k.p.a., na który powołał się organ, wiąże bezprzedmiotowość postępowania z brakiem któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co w konsekwencji powoduje niemożność rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty (por. A. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005, str. 485). Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA 2225/01, niepublikowany). Jeżeli w toku prowadzonego postępowania administracyjnego okaże się, że brak jest ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania, to w takiej sytuacji można mówić o bezzasadności żądania, nie zaś o bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Oznacza to konieczność załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2010r., sygn. akt I OSK 789/09, niepublikowany). Umorzenie postępowania następuje w szczególności, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Uwzględniając powyższe argumenty stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania. Jeśli w ocenie Kolegium, brak było podstaw do wypowiedzenia dotychczasowej wysokości opłaty z uwagi na fakt, iż opłata ta w ogóle nie powinna być od Instytutu pobierana, to organ winien zakończyć postępowanie jednym z rozstrzygnięć merytorycznych, przewidzianych w art. 73 ust. 3 u.g.n., a nie umarzać postępowanie. Istota sprawy sprowadza się bowiem do usunięcia przed organem administracji publicznej wielopoziomowego sporu: o istnienie obowiązku uiszczania opłaty w ogóle, a w razie ustalenia istnienia tego obowiązku o wysokość tej opłaty. Zupełnie bezpodstawne jest zatem stwierdzenie Kolegium, że w sprawie brakuje podstawy prawnej do orzekania oraz zachodzi brak sprawy administracyjnej. Istotnym błędem myślowym było utożsamienie braku uprawnienia do pobierania opłaty za użytkowanie wieczyste przez Skarb Państwa z brakiem podstawy prawnej do orzekania. Stwierdzenie w toku postępowania, że dla ustalonego stanu faktycznego należy zastosować inne przepisy prawa materialnego, niż przyjęto we wcześniejszej fazie postępowania, nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania, lecz jedynie zmianę kwalifikacji prawnej rozpatrywanej sprawy. O ile umorzenie postępowania administracyjnego podyktowane jest przesłankami procesowymi, o tyle istnienie bądź nieistnienie przesłanek materialnych, od których uzależnione jest przyznanie stronie określonego uprawnienia, powinno skutkować merytorycznym rozpatrzeniem żądania strony (por. wyroki NSA: z 11.09.2012 r., II OSK 224/11, LEX nr 1251923; z 17.03.2011 r., I OSK 1740/10, LEX nr 1079716; z 20.09.2011 r., I OSK 697/11, LEX nr 1068530)". W omawianym wyroku WSA w Krakowie dokonał wskazań co do dalszego postępowania: "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium winno zatem na wstępie dokonać dokładnych ustaleń faktycznych, a następnie zgodnie z wymogami art. 79 ust. 3 u.g.n. dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli zaś nie dojdzie do zawarcia ugody, Kolegium wyda orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Raz jeszcze wracając do cywilnego charakteru spornej opłaty należy podkreślić, że rozstrzygnięcie zasadności pobierania opłaty, czy jej wysokości uzależnionego chociażby od celu przeznaczenia gruntu, nie leży w kognicji sądu administracyjnego, który bada wyłącznie, czy w sprawie zaszły przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania. Zgodnie z wyraźnym wskazaniem cyt. ustawy, rozstrzygnięcie Kolegium w tym przedmiocie może zostać zweryfikowane przez sąd powszechny". Jak już wcześniej wskazano - z uwagi na tożsamość skarżącego oraz identyczny stan faktyczny i prawny kontrolowanej decyzji jak w sprawie sygn. II SA/Kr 884/23 Sąd podzielił całkowicie przytoczoną wyżej ocenę prawną i uchylił zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zasądzono kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).