II SA/Kr 82/25

Kraków, dnia 28 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. F. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia 18 listopada 2024 r. nr 539/24 znak: NB.52.5.2.2019 w przedmiocie wykonania zastępczego w trybie postępowania egzekucyjnego obowiązki rozbiórki postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi

A. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia 18 listopada 2024 r. nr 539/24 znak: NB.52.5.2.2019 w przedmiocie wykonania zastępczego w trybie postępowania egzekucyjnego obowiązki rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia 18 listopada 2024 r. nr 539/24 znak: NB.52.5.2.2019 w przedmiocie wykonania zastępczego w trybie postępowania egzekucyjnego obowiązki rozbiórki. Bez wątpienia w niniejszym postepowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem działał jako organ I instancji. Od powyżej wskazanego postanowienia przysługiwało zażalenie do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Co więcej z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący wniósł to zażalenie, jednak do chwili złożenia skargi nie zostało ono jeszcze rozpatrzone. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia. Zatem Sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona po wyczerpaniu toku postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Skarga do sądu administracyjnego złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny w pierwszej instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 721/07). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z powyżej wskazanych środków zaskarżenia na postanowienie, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 15 K.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Ponieważ skarga A. F. została wniesiona bez wyczerpania środka zaskarżenia, dlatego jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.