II SA/Kr 809/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. P. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 6 sierpnia 2018 r. w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 23 marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy wydania nakazu rozbiórki postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 6 sierpnia 2018 r.

A. P. w skardze z dnia 26 kwietnia 2018 r. na decyzję Nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 23 marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy wydania nakazu rozbiórki wniosła o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu "PPF", stosownie do zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 2 lipca 2018r., do skarżącej, w dniu 6 lipca 2018r. wysłano pismo sądowe wraz z formularzem "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w dniu 31 lipca 2018 r. (data prezentaty) złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata ale na nieobowiązującym formularzu "PPF". W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2018r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 257 w związku z art. 243 § 1, art. 252 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."). Od powyższego zarządzenia skarżąca wniosła w terminie sprzeciw. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w dniu 27 lipca 21018 r. wysłała do tut. Sądu wypełniony formularz "PPF" o przyznanie prawa pomocy litem poleconym nr (00)259007734208376111. W związku z powyższym wniosła o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprzeciw skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór tego wniosku określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy każdorazowo musi być poprzedzone badaniem, czy wniosek ten spełnia wszystkie wymogi formalne. W niniejszej sprawie nie ulega natomiast wątpliwości, że skarżąca, pomimo doręczenia jej urzędowego formularza PPF wraz z zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w odpowiednim do tego terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania tej czynności, nie nadesłała tego dokumentu. Albowiem nadesłany przez skarżąca do tut. Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu 27 lipca 2018 r. został złożony na nieobowiązującym formularzu "PPF" . W związku z powyższym zasadnie, w ocenie Sądu, starszy referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 6 sierpnia 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 257 p.p.s.a., albowiem wniosek ten nie spełnia formalnych wymogów przewidzianych dla wniosków o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej określony w art. 252 i art. 257 p.p.s.a. Nawiązując do argumentacji podniesionej w sprzeciwie, podkreślić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma charakter sformalizowany, a zatem pozostawienie przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania było zasadne, a przepis art. 257 p.p.s.a. został prawidłowo zastosowany w niniejszej sprawie. Na marginesie wskazać należy, że pozostawienie bez rozpoznania przedmiotowego wniosku nie stoi na przeszkodzie złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.