II SA/Kr 798/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej zmiany sposobu użytkowania budynku oraz odmowy stwierdzenia nieważności w pozostałym zakresie postanawia: odrzucić skargę

sygn. akt II SA/Kr [...] Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 7 maja 2018 r., znak: [...] stwierdziło nieważność decyzji Wójta [...] G. z 13 kwietnia 2012 r., znak: [...] w części dotyczącej zmiany sposobu użytkowania na budynek produkcyjny oraz odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji w pozostałym zakresie. W dniu 24 maja 2018 r. E. M. złożyła wniosek o ponownie rozpoznanie sprawy, natomiast w dniu w 8 czerwca 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.) Zasadą jest więc, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym kiedy stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Nie dotyczy to jednak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku tego środka zaskarżenia strona może zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być intepretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej. Decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca składając w dniu 24 maja 2018 r. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zamknęła sobie jednocześnie drogę do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Wniesiona skarga jest zatem niedopuszczalna. Na marginesie sąd zwraca uwagę, że pouczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji mogło wprowadzić skarżącą w błąd, albowiem nie wynika z niego jednoznacznie, że skarżąca winna dokonać wyboru pomiędzy wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy a skargą do sądu administracyjnego. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.