II SA/Kr 791/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2023 r. znak SKO.ZP/415/33/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – postanawia – odrzucić skargę.

Pismem z 27 maja 2023 r. Towarzystwo [...] z siedzibą w K. (dalej: skarżący) wniosło skargę na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Na podstawie zarządzenia z 20 lipca 2023 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni od dręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w trybie art. 74a § 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.) w dniu 5 sierpnia 2023 r. W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z 30 lipca 2023 r. skarżący oświadczył, że jako organizacja pożytku publicznego zgodnie z art. 239 § 2 P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia opłat sądowych. Wpis od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Zgodnie z 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braku fiskalnego w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. Skierowane do skarżącego wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków fiskalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje skutek w postaci odrzucenia skargi. Ostatnim dniem na uzupełnienie braku był 14 sierpnia 2023 r. Wobec skierowania do Sądu pisma z 30 lipca 2023 r. nie ma wątpliwości, że skarżący odebrał kierowane do niego wezwanie. Mimo upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W odniesieniu do treści art. 239 § 2 P.p.s.a. należy podkreślić, że przewidziane tam wyłączenie dotyczy organizacji pożytku publicznego "w sprawach własnych", zaś rozpoznawana sprawa nie jest "sprawą własną" w rozumieniu wskazanego przepisu. Pojęcie to odnosić trzeba nie do wykonywanej przez organizację pożytku publicznego działalności statutowej, lecz do pojęcia sprawy administracyjnej, w której skarga została wniesiona, ale w ramach indywidualnego interesu prawnego takiej organizacji. Sformułowanie "sprawa własna" dotyczy zatem postępowania, w którym w drodze indywidualnego aktu administracyjnego organ władzy publicznej przyznaje lub nakłada określone prawa lub obowiązki wynikające z norm materialnoprawnych. Jest to pogląd utrwalony już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt I OZ 1013/16 oraz I OZ 957/16, z dnia 24 listopada 2016 r., I OZ 1331/16, z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1283/15, z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OZ 1112/16). Wobec tego, skoro rozpoznawana sprawa dotyczy realizacji przez stronę skarżącą jej celów statutowych, a zatem sfery działalności zewnętrznej, to nie wpływa bezpośrednio na jego prawa i obowiązki oraz nie zmienia jego sytuacji prawnej. Sprawa ta dotyczy bowiem zewnętrznej działalności skarżącego, a nie jego statusu własnego jako organizacji pożytku publicznego. W związku z powyższym Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.