II SA/Kr 788/19

Kraków, dnia 13 września 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 11 czerwca 2008 r., Nr XLVI/568/08 w sprawie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Miejskiej Kraków oraz określenia warunków udzielenia bonifikaty i wysokości stawek procentowych postanawia: odrzucić skargę.

Rada Miasta Krakowa w dniu 11 czerwca 2008 r. podjęła uchwałę w sprawie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Miejskiej Kraków oraz określenia warunków udzielenia bonifikaty i wysokości stawek procentowych. W. K. wniósł pismem z 1 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. uchwałę. Wezwany w terminie 7 dni do wykazania pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w piśmie z 27 sierpnia 2019 r. oświadczył, że z dniem 1 czerwca 2017 r. art. 52 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), który przewidywał taki wymóg utracił moc obowiązującą, a zatem nie ma takiego wymogu formalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 730), zwanej dalej u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten został zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) i jego treść otrzymała następujące brzmienie: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu." Ustawa zmieniająca z 7 kwietnia 2017 r. weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., jednakże przepis przejściowy art. 17 ust. 2 noweli przewiduje, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (dot. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (dot. ustawy o samorządzie gminnym), art. 6 (dot. ustawy o samorządzie województwa), art. 7 (dot. ustawy o samorządzie powiatowym) i art. 11 (dot. ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 11 czerwca 2008 r., a więc przed wejściem w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. Oznacza to, że art. 101 ust. 1 u.s.g. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, a więc skarga do sądu administracyjnego musiała być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Również dla ustalenia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego stosuje się przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Tak więc skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Brak wyczerpania trybu zaskarżenia skutkuje uznaniem wniesionej skargi za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż określone w punktach od 1 do 5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z uwagi na to, wbrew stanowisku skarżącego, wezwanie do wykazania pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi, skierował on do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, było prawidłowe i zasadne, a zatem nie uzupełnienie tego braku formalnego jest podstawą do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, orzekł jak w sentencji