II SA/Kr 69/18

Kraków, dnia 22 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r. oddalił skargę E. S. na decyzję Wojewody z dnia 17 listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrot nieruchomości. W dniu 11 maja 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżąca E. S. złożyła wniosek o przywrócenie termu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Na uzasadnienie swojego stanowiska podała, że nie została powiadomiona o wyniku sprawy, zadzwoniła w dniu 10 maja 2018 r. i dowiedziała się, że skarga została oddalona. Nieobecność na rozprawie skarżącej wynikała z faktu, że miała wykłady na [...] ([...]), a wykłady są planowane z półrocznym wyprzedzeniem, więc nie mogła przewidzieć kiedy będzie wyznaczona rozprawa. Posłała na dowód tego swoje zaświadczenie o wykładach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 270, uw. 5; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, R. Hausera (red.), M. Wierzbowskiego (red.), C. H. Beck 2013, s. 444-446, nb 4; a także postanowienie NSA z 12.6.2008 r., II OZ 580/08). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. np. postanowienie NSA z 10.9.2010 r., II OZ 849/10). Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., II CKN 8/98). Podkreślić przy tym należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni zaprezentowaną argumentacją brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Przesłanka umożliwiająca przywrócenie terminu, jaką jest brak winy, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne sprawy. Brak winy występuje wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2002 r. V SA 793/02, M. Pr. 2002, nr 23, s.1059). Skarżąca była prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, a zawiadomienie o terminie rozprawy doręczono jej z pouczeniem (vide k- 23 oraz k- 31). Pouczenie to zawiera m.in. informację, że sentencji wyroku ogłoszonego na rozprawie nie doręcza się stronom nieobecnym na rozprawie, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, a uzasadnienie wyroku uwzględniającego skargę jest doręczane z urzędu. Podkreślić należy, że gdyby nawet skarżąca nie otrzymała pouczenia z wymienionymi wyżej informacjami, to również nie zwalniałoby to jej z dbałości o własne sprawy, bowiem znając termin rozprawy powinna poczynić w jak najszybszym terminie starania o uzyskanie informacji o biegu sprawy. Rozprawa odbyła się w dniu 22 marca 2018 r. i tegoż samego dnia zapadł wyrok w sprawie. Z treści wniosku skarżącej wynika wprost, że nie dokonała ona czynności z własnej winy - bezpodstawnie oczekując na przesłanie jej dokumentów "informujących o wyniku rozprawy" na adres domowy. Skoro więc skarżąca z własnego wyboru nie interesowała się biegiem sprawy, a jedynie oczekiwała na inicjatywę Sądu, to nie można uznać, by uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącą okoliczności nie uprawdopodobniają, iż uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku było niezawinione. Skarżąca nie wykazała się zapobiegliwością, zatem nie może oczekiwać, że brak dbałości będzie rekompensowany przez przywrócenie terminu do dokonania zaniedbanych czynności procesowych. Podkreślić należy, że skarżąca wyjeżdżając na wykłady do [...] i mając wiedzę o toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym powinna w należyty sposób zabezpieczyć swoje interesy. Wykłady w których uczestniczyła skarżąca za granicą są w tej sprawie irrelewantne. To, że skarżąca wyjechała zagranicę dla tej oceny nie ma znaczenia, ponieważ nie wskazała przed wyjazdem Sądowi innego adresu do doręczeń, co oznacza, że nie dopełniła obowiązku, o jakim mowa w art. 70 § 1 P.p.s.a., o którym została pouczona przez Sąd. Brak wykazywania zainteresowania skarżącej w przedmiotowej sprawie nie może być utożsamiany z niezawinionym postępowaniem strony. Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. 2 P.p.s.a. postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższego Sąd uznając, że nie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku orzekł na mocy art. 87 P.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.