II SA/Kr 60/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Piotr Fronc (spr.) ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi I. H. na czynność Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 5 września 2011 r. w przedmiocie włączenia karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków budynku Pensjonat "AMI" postanawia I. odrzucić skargę; II. zarządzić zwrot na rzecz skarżącej I. H. kwoty 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu.

Pismem z dnia 11 stycznia 2024 r. I. H. wniosła skargę na czynność Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 5 września 2011 r. w zakresie w jakim dotyczy ona włączenia karty adresowej budynku płożonego przy ul. [...] w Z. (dz.ew. nr [...] obr. [...]) do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Z., ewentualnie, z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, że podstawą włączenia do GEZ aktualnej karty adresowej wskazanego budynku było Zarządzenie nr 23/2011 Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 14 lutego 2011 r., zaskarżono to zarządzenie w części dotyczącej ujęcia w GEZ karty adresowej tego budynku, ewentualnie, z ostrożności procesowej, w przypadku gdyby Sąd uznał, że podstawą włączenia do GEZ aktualnej karty adresowej spornego budynku było Zarządzenie nr 125/2021 Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 7 czerwca 2021 r. w sprawie: aktualizacji Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Zakopane, zaskarżono to zarządzenie w części dotyczącej ujęcia w GEZ karty adresowej tego budynku w załączniku do zarządzenia pod pozycją 782. Zaskarżonej czynności zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 22 ust. 4 i 5 pkt. 3 w zw. z art. 3 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (dalej jako: Ustawa), polegające na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów poprzez: - bezpodstawne i dowolne uznanie powyższego budynku za zabytek w sytuacji, gdy nie posiada on cech zabytku w myśl art. 3 pkt 1 i 2 Ustawy; - włączenie karty ewidencyjnej przedmiotowego budynku do GEZ bez przeprowadzania odpowiednich czynności wyjaśniających, czy budynek ten spełnia przesłanki definicji legalnej zabytku, a w szczególności: nienależyte i niewystarczające zbadanie sprawy oraz brak stosownego udokumentowania przez organ okoliczności uzasadniających objęcie budynku szczególną formą ochrony ze względu na posiadane przez niego wartości historyczne, zabytkowe lub artystyczne; b) § 17 pkt. 8 i 9 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 56; dalej: Rozporządzenie) - polegające na ich niezastosowaniu poprzez brak zawarcia w karcie adresowej zabytku informacji na temat historii, opisu i wartości, stanu zachowania oraz postulatów dotyczących konserwacji zabytku; c) ponadto w razie uznania, że skarżoną czynność stanowi Zarządzenie Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 7 czerwca 2021 r., o którym mowa w pkt. I ppkt. C, zarzucono jej dodatkowo naruszenie § 18b Rozporządzenia polegające na jego niezastosowaniu poprzez niezawiadomienie właściciela nieruchomości przez organ o zamiarze włączenia karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków, a następnie niezawiadomienie o włączeniu tej karty do ewidencji. Mając na uwadze podniesione uchybienia skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności skarżonej czynności w zakresie, w jakim dotyczy ona włączenia do GEZ karty adresowej przedmiotowego budynku, ewentualnie o stwierdzenie, iż skarżone zarządzenie w ww. zakresie zostało wydane z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Przedstawiając stan sprawy skarżąca podała, że 14 lutego 2011 r. wydano Zarządzenie Burmistrza Miasta Zakopane nr 23/2011 w sprawie przyjęcia gminnej ewidencji zabytków Miasta Zakopane - jest to pierwsze podjęte przez organ zarządzenie konstytuujące GEZ na terenie Miasta Zakopane. Wykaz zabytków włączonych do GEZ stanowił załącznik, w którym pod pozycją nr: 1000 wymieniono budynek Pensjonat [...]", ul. [...]. 5 września 2011 r. opracowano pierwszą kartę adresową budynku. 8 stycznia 2014 r. wydano Zarządzenie Burmistrza Miasta Zakopane nr 7/2014, którego § 1 stanowił, że przyjmuje się gminną ewidencję zabytków Miasta Zakopane. W § 2 wskazano, że wykaz obiektów ujętych w GEZ stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. W § 4 wskazano, że traci moc poprzednie Zarządzenie nr 23/2011. Ponadto w załączniku pod pozycją nr 341 wymieniono budynek przy ul. [...] na [...] 9 lutego 2017 r. wydano Zarządzenie Burmistrza Miasta Zakopane nr 26/2017 w sprawie: aktualizacji gminnej ewidencji zabytków Miasta Zakopane o wpisy obszarowe - § 2 stanowił, że zaktualizowany wykaz zabytków nieruchomych stanowi załącznik nr 1 do zarządzenia. W § 5 wskazano, że traci moc Zarządzenie Burmistrza Miasta Zakopane nr 7/2014. W załączniku do zarządzenia pod pozycją nr 878 ponownie wymieniono przedmiotowy budynek. 11 lipca 2018 r. wydano Zarządzenie Burmistrza Miasta Zakopane nr 163/2018 w sprawie: aktualizacji Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Zakopane - w § 1 pkt 1 zarządzenia wskazano, że GEZ Miasta Zakopane, przyjęta Zarządzeniem nr 26/2017 Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie aktualizacji GEZ, zastępuje się zaktualizowaną GEZ. W § 4 wskazano, że traci moc Zarządzenie nr 26/2017. W załączniku pod pozycją nr 839 wymieniono przedmiotowy budynek. 8 grudnia 2018 r. do GEZ zostaje włączona kolejna karta adresowa budynku. 29 stycznia 2020 r. wydano Zarządzenie Burmistrza Miasta Zakopane nr 21/2020 w sprawie zmiany Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Zakopane - w § 1 zarządzenia wskazano, że Gminną Ewidencję Zabytków Miasta Zakopane, przyjętą Zarządzeniem nr 163/2018 uzupełnia się o pięć obiektów z wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia. Jednocześnie brak wyraźnego zapisu, aby poprzednie zarządzenie utraciło moc. W załączniku do zarządzenia poza wskazanymi pięcioma obiektami nie wymieniono przedmiotowego budynku. W dniu 20 sierpnia 2020 r. wydano Zarządzenie Burmistrza Miasta Zakopane nr 166/2020 w sprawie zmiany Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Zakopane - w § 1 wskazano, że Gminną Ewidencję Zabytków Miasta Zakopane, przyjętą Zarządzeniem nr 163/2018 uzupełnia się o dziesięć obiektów z wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia. Ponadto, brak wyraźnej regulacji wskazującej na utratę mocy poprzedniego zarządzenia. W załączniku do zarządzenia poza wskazanymi dziesięcioma obiektami nie wymieniono przedmiotowego budynku. 7 czerwca 2021 r. wydano Zarządzenie Burmistrza Miasta Zakopane nr 125/2021 w sprawie: aktualizacji Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Zakopane. § 1 stanowił, że przyjmuje się Gminną Ewidencję Zabytków Miasta Zakopane (pkt.1) i prowadzi się ją w formie zbioru kart adresowych, których wykaz stanowi załącznik nr 1 do niniejszego zarządzenia (pkt 2). W § 4 wskazano, że tracą moc Zarządzenia Burmistrza Miasta Zakopane nr 163/2018, nr 21/2020 oraz nr 166/2020 w sprawie aktualizacji Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Zakopane. 26 stycznia 2022 r. wydano Zarządzenie w sprawie: zmiany Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Zakopane - zarządzenie to nie ma większego znaczenia z punktu widzenia analizowanej sprawy. Uzupełniło ono jedynie istniejącą ewidencję o kolejne dwa obiekty. Istotna jest okoliczność, że w zarządzeniu brak wyraźnego wskazania, żeby poprzednie zarządzenie utraciło moc. Podobnie zarządzenia z dnia 19 stycznia 2023 r., 26 stycznia 2023 r. i 13.02.2023 r. W dniu 31 sierpnia 2023 r. pełnomocnik skarżącej skierował do Miejskiego Konserwatora Zabytków w Zakopanem pismo z wnioskiem o udzielenie informacji, czy przedmiotowy budynek jest ujęty w GEZ Miasta Zakopane. W dniu 5 września 2023 r. Miejski Konserwator Zabytków wydał pismo informujące, że sporny budynek został ujęty w GEZ w drodze Zarządzenia Burmistrza Miasta Zakopane nr 23/2011 z dnia 14 lutego 2011 r. W dniu 23 października 2023 r. zostało do Burmistrza Miasta Zakopane wystosowane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w dniu 14 listopada 2023 r. otrzymano negatywną odpowiedź. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie brak dokonania i udokumentowania przez Burmistrza chociażby w uproszczony sposób ustaleń wskazujących na potrzebę ujęcia nieruchomości skarżącej w ewidencji zabytków. Stąd czynność ta nie podlega jakiejkolwiek weryfikacji pod kątem jej legalności. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Zakopane wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ zwrócił uwagę, że niezależnie od tego, czy skarżący zaskarżył włączenie karty adresowej budynku, którego jest współwłaścicielem do Gminnej Ewidencji Zabytków, czyli akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czy Zarządzenie nr 23/2011 w sprawie przyjęcia GEZ, czy Zarządzenie nr 125/2021 w sprawie jej aktualizacji, czyli akt z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., to nie spełnił warunków albo nie zachował terminu do złożenie skargi. Po pierwsze, sporny budynek został wpisany do GEZ jeszcze w 2011 r., a ewidencja ta jest jawna i została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej. Po drugie, jak wynika z odpisu z Kw [...] (dostarczonego przez samego skarżącego) podstawą wpisu jego prawa własności była umowa darowizny z 21 stycznia 2008 r. oraz umowa sprzedaży z 15 grudnia 2015 r. Po trzecie, skarżąca w dniu 23 sierpnia 2017 r. wystąpiła do Miejskiego Konserwatora Zabytków o informacje ws. spornego budynku, a więc co najmniej wtedy uzyskała wiedzę o formie jego ochrony konserwatorskiej, jaką jest wpis do GEZ. Po czwarte skarżąca w dniu 31 sierpnia 2023 r. wystąpiła o wydanie wszystkich dokumentów związanych z budynkiem, znajdujących się w archiwum miejskiego konserwatora zabytków. W dniu 5 września 2023 r. została przekazana jej informacja, że budynek figuruje w niej od 2011 r. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. w wersji obowiązującej do dnia 1 czerwca 2017r. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie natomiast z § 2 tego przepisu, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżąca winna była dowiedzieć się o fakcie ujęcia budynku z publikacji Zarządzenia Burmistrza w sprawie przyjęcia gminnej ewidencji zabytków w BIP już w 2011 r. lub przekazania informacji w 2017 r. Skarga została zaś złożona w dniu 1 grudnia 2023 r. Jest zatem spóźniona, bez względu na to, czy została złożona w trybie art. 3 § 2 pkt 4, czy pkt 6. W piśmie procesowym z dnia 5 marca 2024 r. (k. 44) skarżący rozwinął argumentację skargi, koncentrując się w szczególności na kwestii terminowości wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na podstawie natomiast art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., kontrola sądowa obejmuje akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżąca jest właścicielem nieruchomości będącej przedmiotem sporu, zatem - zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. - ma interes prawny do wniesienia skargi, albowiem z chwilą włączenia zabytku do gminnej ewidencji zabytków powstają obowiązki obciążające zarówno jego właściciela, jak i posiadacza nieruchomości, miedzy innymi takie jak wyszczególnione w art. 5 (opieka nad zabytkiem), czy też art. 28 ust. 1 (obowiązki informacyjne) ustawy o ochronie zabytków (u.o.z.). Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd jest obowiązany zbadać zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej dopuszczalność, tym bardziej, że w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W skardze określono jej przedmiot w sposób alternatywny podkreślając, że w orzecznictwie prezentowane są w tym zakresie dwa poglądy: według jednego z nich w omawianym przypadku przedmiotem skargi jest czynność materialno - techniczna (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) polegająca na wpisaniu zabytku czy też włączenia jego karty adresowej do gminnej ewidencji zabytków, natomiast według drugiego przedmiotem skargi jest w takim przypadku zarządzenie jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Jednocześnie już sam skarżący zauważa, że "aktualne orzecznictwo zdaje się skłaniać" ku przyjęciu, że przedmiotem skargi jest czynność materialno - techniczna. W orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie już od wielu lat jednolicie przyjmuje się, że czynność polegająca na ujęciu w gminnej ewidencji zabytków stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (np. wyroki WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. II SA/Kr 1507/16; z dnia 14 września 2021 r. sygn. II SA/Kr 666/21, z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. II SA/Kr 1523/22, z dnia 9 stycznia 2024 r. sygn. II SA/Kr 1361/23 – te i inne orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Również w postanowieniu NSA z dnia 18 października 2022 r., sygn. II OZ 610/22 wskazano: "Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych, włączenie karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków na podstawie art. 22 ust. 5 u.o.z., jest czynnością organu administracji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność ta ma charakter zewnętrzny i jest działaniem jednostronnym będącym elementem władczych działań administracji publicznej (zob. postanowienia NSA z 8 czerwca 2022 r., II OZ 335/22; z 18 maja 2021 r., II OZ 218/21; z 20 maja 2020 r., II OSK 753/20). Podobne stanowisko prezentowane jest w orzeczeniach dotyczących włączenia karty ewidencyjnej zabytku do wojewódzkiej ewidencji zabytków (wyrok NSA: z 6 listopada 2020 r., II OSK 3996/19; 8 maja 2018 r., II OSK 1926/17)". Taki sam pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny również w późniejszym czasie, między innymi w wyrokach z dnia 18 października 2023 r. sygn. II OSK 2326/18 i sygn. II OSK 3029/18 oraz w najnowszym, niepublikowanym wyroku z dnia 10 stycznia 2024 r. sygn. II OSK 1952/22. Rozpoznając skargę Sąd przyjął zatem, że jej przedmiotem jest czynność Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 14 lutego 2011 r. polegająca na włączeniu karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków. Z akt sprawy wynika wprost, że sporny budynek objęty jest ochroną konserwatorską poprzez ujęcie w Wojewódzkiej EZ, zaś wpis do gminnej ewidencji zabytków został przyjęty Zarządzeniem nr 23/2011 Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 14 lutego 2011 r. w sprawie przyjęcia gminnej ewidencji zabytków Miasta Zakopane. Konsekwencją ustalenia, że przedmiotem skargi jest czynność Burmistrza Miasta Zakopane musi być przyjęcie, że terminowość wniesienia skargi w tej sprawie ustalić należało na podstawie normy prawnej zawartej w art. 53 § 2 p.p.s.a. Ponieważ jednak zaskarżona czynność została dokonana 14 lutego 2011 r., należało zastosować ten przepis w brzmieniu obowiązującym przed jego zmianą dokonaną z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 tej ustawy zmieniającej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W aktach sprawy znajduje się tymczasem pismo skarżącej z dnia 9 sierpnia 2017 r., skierowany do Miejskiego Konserwatora Zabytków, w którym informowała ona o planowanym remoncie dachu w przedmiotowym budynku. W odpowiedzi z dnia 23 sierpnia 2017 r. Konserwator pozytywnie zaopiniował zakres przedstawionych prac budowalnych w budynku skarżącej, "ujętym w gminnej ewidencji zabytków". W świetle powyższego, nawet, jeżeli skarżąca wyłącznie z ostrożności wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zgody na przeprowadzenie prac remontowych, nie wiedząc o tym, że jej pensjonat jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków (jak oświadczyła w piśmie z dnia 15 marca 2024 r., k. 67), to wiedzę tę powzięła lub powinna była posiąść z jednoznacznie brzmiącego pisma Konserwatora z dnia 23 sierpnia 2017 r. Jednak wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane do Burmistrza Miasta Zakopane dopiero w dniu 23 października 2023 r., a zatem ze znacznym przekroczeniem terminu o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., który należało bowiem liczyć przynajmniej od sierpnia 2017 r., kiedy to skarżąca najpóźniej dowiedziała się, że jej budynek wpisany jest do rejestru zabytków. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało w niniejszej sprawie złożone przynajmniej ponad sześć lat później. Jest to tak znaczny okres, że nie sposób przyjąć, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącej i rozpoznać skargę (art. 52 § 3 p.p.s.a. in fine). Oceny tej nie zmieniają również wskazywane przez skarżącą rozbieżności w orzecznictwie czy też brak jednoznacznego stanowiska Prezydenta Miasta Zakopane w zakresie odpowiedzi, na jakiej podstawie nastąpił wpis obiektu do GEZ. Przekroczenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa powoduje, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec odrzucenia skargi w pkt II postanowienia Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.