II SA/Kr 585/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. K. od decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji.

Wojewoda decyzją z 22 marca 2018r., znak: [...], uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z 24 listopada 2017r., zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi, z miejscem postojowym na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. [...]/ ul. [...] w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja Wojewody została doręczona M. K. w dniu 26 marca 2018r. W dniu 16 kwietnia 2018r. M. K. reprezentowany przez radcę prawnego S. K. wniósł sprzeciw od ww. decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Postanowieniem z 25 maja 2018r. tut. sąd odrzucił sprzeciw jako wniesiony z uchybieniem terminu. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 czerwca 2018r. W dniu 11 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji. Na jego uzasadnienie podano, że skarżący w postępowaniu administracyjnym nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie zanotował daty odbioru decyzji, gdyż nie wiedział, że informacja ta będzie miała istotne znaczenie dla dalszych czynności podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania. W związku z tym, zlecając sporządzenie sprzeciwu od decyzji podał swojemu pełnomocnikowi błędną datę jej odbioru, co skutkowało wniesieniem sprzeciwu z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Według art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Sąd uznał, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w wymaganym, 7-dniowym terminie, liczonym od czasu ustania przyczyny uchybienia. Ze złożonego wniosku wynika, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 4 czerwca 2018r., kiedy to pełnomocnik odebrał postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu od decyzji. Dlatego też składając wniosek w dniu 11 czerwca 2018r. skarżący zachował termin z art. 87 § 1 w zw. z art. 87 § 3 p.p.s.a. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa uzasadnia przyjęcie jej zawinienia w uchybieniu terminu i oddalenie wniosku o przywrócenie terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że jeśli strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika. Oceniając brak winy po stronie skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji, sąd uznał, że przesłanka ta nie została spełniona. Wskazać należy, że wywody pełnomocnika skarżącego sprowadzają się do twierdzenia, że skarżący nie zawinił w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, ponieważ jako osoba nie mająca na co dzień kontaktu z postępowaniami sądowymi nie zdawał sobie sprawy z wagi dopełnienia czynności procesowej w terminie. Odnosząc się do przedstawionej we wniosku argumentacji należy wskazać, że doręczona skarżącemu decyzja Wojewody zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 14 dni od daty jej otrzymania. Pouczenie zostało sformułowane w sposób nie pozostawiający wątpliwości interpretacyjnych i jego zrozumienie nie wymagało szczególnej wiedzy prawniczej. Co więcej, skarżący decydując się na skorzystanie z usług profesjonalisty mógł oczekiwać, że pełnomocnik rozpocznie czynności w sprawie od ustalenia daty od której rozpoczął bieg termin do wniesienia sprzeciwu. W sytuacji gdy pełnomocnik nie jest w stanie uzyskać od mocodawcy informacji pozwalających na ustalenie kiedy upływa termin do dokonania skutecznie czynności procesowych, winien swoje czynności w sprawie rozpocząć właśnie od ustaleń w tej kwestii. Zaniechanie w tym względzie prowadzi do narażenia klienta na niepotrzebne koszty związane ze sporządzeniem pisma procesowego i żadnym wypadku nie może być uznane za działanie z oczekiwaną od pełnomocnika starannością. Zważywszy na krótki termin do wniesienia sprzeciwu od decyzji (14 dni) trudno też dać wiarę wyjaśnieniom, że skarżący nie był w stanie przypomnieć sobie czy pismo odebrał tydzień czy dwa tygodnie temu. Z tych względów, sąd działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.