II SA/Kr 571/20

Kraków, dnia 9 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. O. i M. O. na uchwałę nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar B w części zakazującej budowy przydomowych oczyszczalni ścieków - § 18 pkt 7 postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić solidarnie skarżącym A. K. O. i M. O. 300 (trzysta) zł z tytułu uiszczonego wpisu od skargi.

A. O. i M. O., działając przez radcę prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na dzień 17 kwietnia 2020 r. skargę na uchwałę nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar B w części zakazującej budowy przydomowych oczyszczalni ścieków - § 18 pkt 7. Wniesienie skargi do Sądu zostało poprzedzone wezwaniem z dnia 24 lutego 2020 r. organu do usunięcia naruszenia prawa (k. 15-18 akt sądowych). Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. z zał. z dnia 16 marca 2020 r. organ udzielił skarżącym odpowiedzi na ww. wezwanie (k. 21-23 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej "p.p.s.a." - akt ten podlega kognicji sądu administracyjnego. Podstawową kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona dnia 7 kwietnia 2016 r., czyli przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z bazy danych CBOIS skarżący A. O. i M. O. wnieśli już uprzednio do tut. Sądu datowaną na dzień 7 października 2019 r. skargę na tę samą uchwałę – sprawa o sygn. akt II SA/Kr 1302/19, w której skarga została odrzucona prawomocnym już postanowieniem z 16 stycznia 2020 r. - z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżących braków formalnych skargi. Analiza akt sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1302/19 i akt sprawy niniejszej prowadzi do wniosku, że skarżący pismem z dnia 9 sierpnia 2019 r. (przed wniesieniem skargi zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Kr 1302/19) skierowali do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (oryginał tego wezwania znajduje się w aktach niniejszej sprawy), na które otrzymali odpowiedź organu pismem z dnia 4 października 2019 r. z zał. z dnia 16 września 2019 r. (k. 31-32 akt sądowych o sygn. II SA/Kr 1302/19). W związku z tym wniesione ponownie przez ich pełnomocnika wezwanie z dnia 24 lutego 2020 r. do usunięcia naruszenia prawa (k. 15 i nast.) należy uznać za kolejne wezwanie tych samych skarżących. Oba wezwania dotyczyły § 18 pkt 7 zaskarżonej uchwały w sprawie planu miejscowego. Tym samym należy stwierdzić, że kolejne – drugie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie otworzyło skarżącym ponownie terminu do wniesienia skargi na tę samą uchwałę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażone zostało stanowisko sądów, zgodnie z którym "(...) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne. Nie są one zatem wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym" (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 227/13, LEX nr 1282955. Podobnie też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, LEX nr 55583). W świetle powyższych ustaleń i rozważań należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie przewidzianym cytowanym wyżej art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, co skutkuje jej odrzuceniem, o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. O zwrocie skarżącym uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.