II SA/Kr 525/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 18 marca 2026 r. nr SKO.ZP/415/76/2026 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz [...] Stowarzyszenia na [...] z siedzibą w K. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 18 marca 2026 r. znak SKO.ZP/415/76/2026 orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 16 stycznia 2026 r. znak WAP.6733.8.15.2025 ustalającej na wniosek P. sp. z o.o. z siedziba w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. P. o nominale [...] wraz z instalacją elektroenergetyczną oraz kanalizacją kablową na działce nr [...] obręb [...] w T. w rejonie ulicy M. , w skład której będą wchodzić: . maszt z antenami (wys. trzonu masztu 30,0 m n.p.t. wysokość całkowita max. 32,0 m); . 3 szt. anten sektorowych AS20_6, wysokość zawieszenia środka 29,0 m n.p.t, maksymalna moc nadajnika 35 dBm, zakres pochylenia 2° -12°, skierowanych na azymutach 60°, 180°, 300°; EIRP dla anteny 1005W; . 3 szt. anten radioliniowych: typ 0.30.80, pasmo pracy 80GHz, średnica 0,3m, maksymalna moc nadajnika 19,0 dBm, EIRP dla anteny 3548W (RL1- azymut 87°, RL2- azymut 94°, RL3- azymut293°); . zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych umieszczonych w pobliżu anten sektorowych, szafy zlokalizowane u podstawy masztu. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia 10 października 2025 r. do organu I instancji wpłynął wniosek inwestora – P. sp. z o.o. z siedzibą w W. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzją z dnia 16 stycznia 2026 r., nr 5/C/2026, znak: WAP.6733.8.15.2025, Prezydent Miasta Tarnowa ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. P. o nominale [...] wraz z instalacją elektroenergetyczną oraz kanalizacją kablową na działce nr [...] obręb [...] w T., w rejonie ulicy M. Zakres inwestycji obejmuje maszt z antenami o wysokości trzonu 30,0 m n.p.t. i wysokości całkowitej maksymalnie 32,0 m, trzy anteny sektorowe typu [...] zawieszone na wysokości środka 29,0 m n.p.t. o maksymalnej mocy nadajnika 35 dBm, skierowane na azymutach 60°, 180° i 300° z EIRP wynoszącym 1005 W dla każdej anteny, trzy anteny radioliniowe typu 0.30.80 pracujące w paśmie 80 GHz o średnicy 0,3 m i maksymalnej mocy nadajnika 19,0 dBm z EIRP wynoszącym 3548 W, umieszczone odpowiednio na azymutach 87°, 94° i 293°, a także zespół urządzeń nadawczo- odbiorczych zlokalizowanych w pobliżu anten sektorowych oraz szafy u podstawy masztu. Od decyzji odwołanie wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. , które wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę uznał, że prawidłowo inwestycja została zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego. W dalszej kolejności, powołując się na treść art. 54 i 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że w rozpoznawanej sprawie P. s. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta Tarnowa o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o.. o nominale [...] na działce nr [...] obręb [...] w T.. Do wniosku załączono m.in. opracowanie "dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania. Instalacja Radiokomunikacyjna [...]" dla działki nr [...] obr. [...] w T.. W toku postępowania uzupełniono wniosek o wyszczególnienie podstawowych elementów instalacji radiokomunikacyjnej, określenie oddziaływania inwestycji na otoczenie, budynki. Teren inwestycji będzie obejmować całą działkę inwestycyjną określono konfigurację anten stacji - anten sektorowych i radioliniowych. Sporządzony został projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. W treści projektu decyzji wskazano, że "niniejsza decyzja została przygotowana zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów (MP-0937)". Do akt dołączono również analizę urbanistyczną i załącznik graficzny. Wszystkie wymienione dokumenty zostały sporządzone i podpisane przez architekt M. B. wpisaną do Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów pod nr [...] Przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W zakresie: ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo Ochrony Środowiska ustawy z dnia 3.10.2008r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ustawy z dnia 16.04.2004r. o ochronie przyrody, ustawy z dnia 28.07.2005r o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych ustawy z dnia 28.09.1991r o lasach Ustalono, że analizowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w związku z czym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Teren objęty wnioskiem nie znajduje się na obszarze stanowiącym formę ochrony przyrody. Na wnioskowanym terenie nie występuje żaden obiekt objęty formą ochrony przyrody, w szczególności pomnik przyrody. Na terenie objętym wnioskiem nie ma obszarów objętych ochroną uzdrowiskową, ani lasów ochronnych. Ponadto w zakresie ustawy z dnia 23.07.2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - teren inwestycji nie jest położony na obszarze objętym formami ochrony zabytków. Nie jest również zabudowany obiektami wpisanymi do rejestru zabytków. W zakresie ustawy z dnia 9.06.201 Ir. Prawo geologiczne i górnicze - teren objęty wnioskiem nie znajduje się w granicach terenu górniczego i zlokalizowany jest poza obszarem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych. W zakresie ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami, ustawy z dnia 3.02.1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze gdyż przepisów rozdziału 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się do gruntów stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Wnioskowane zamierzenie stanowi sieć uzbrojenia terenu (infrastruktura techniczna) i jej realizacja nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Działka inwestycji to zgodnie z wypisami z ewidencji gruntów: Bi - inne tereny zabudowane Na terenie inwestycji nie znajdują się grunty leśne podlegające ochronie na podstawie przepisów w/w ustawy. W zakresie ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne - obszarze planowanej inwestycji nie występują cieki wodne. Projekt decyzji nie wymaga uzgodnienia w zakresie melioracji. Działka w rejestrze gruntów ma oznaczenie: Bi - inne tereny zabudowane. Zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 6 u.p.z.p. uzgodnienie w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych jest wymagane w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, a ustawa z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne albo leśne uznaje nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopane i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 92 ust.2). Teren objęty wnioskiem leży poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią w obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi w przypadku przerwania wałów. W zakresie ustawy z dnia 28.03.2003 o transporcie kolejowym - teren objęty wnioskiem nie znajduje się na terenach kolejowych. Teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ulicy M. na działce nr [...] obr. [...] poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...] obręb [...] (własność gminy miasta T.). Podsumowując, na obecnym etapie postępowania - nie stwierdza się niezgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z w/w przepisami odrębnymi. Ustalono ponadto, że planowana inwestycja pozostaje bez wpływu na istniejącą w sąsiedztwie zabudowę, zgodnie z opracowaniem; "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja ponadnormatywnego oddziaływania - instalacja Radiokomunikacyjna [...]" firmy M. sp. z o.o. G. 9 października 2025r. W opracowaniu wykazano, iż projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich, a obszary pól elekromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wartości będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. "Zgodnie z ustawą Prawo Ochrony Środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. 2024 poz. 54), na mocy art, 121 dotyczącego ochrony przed polami magnetycznymi zapewniony jest jak najlepszy stan środowiska, ponieważ utrzymane są poziomy pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych. Opracowanie nie zwalnia Inwestora ze spełnienia wymogów postawionych tego rodzaju instalacjom w odrębnych przepisach prawa - bezpośrednio po uruchomieniu instalacji należy wykonać pomiary poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku przez laboratorium badawcze certyfikowane przez Polskie Centrum Akredytacji. " Ustalono także stan prawny terenu objętego wnioskiem wskazując, iż teren inwestycji stanowi własność osób fizycznych. Projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p. z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 22.12.2025 r. (NS.9022.8.29.2025) uzgodnił pozytywnie lokalizację inwestycji celu publicznego bez zastrzeżeń. Analiza materiałów zgromadzonych w sprawie oraz treści decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu i zawiera wszelkie elementy wymagane przepisami u.p.z.p. W decyzji zawarto postanowienia dotyczące warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz inne wymagania wynikające z przepisów odrębnych. Decyzja zawiera załącznik graficzny z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji oraz zaznaczoną lokalizacją usytuowania masztu antenowego. W świetle najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych istotne jest, iż decyzja zawiera szczegółową charakterystykę projektowanych anten sektorowych i radioliniowych. W związku z ustaleniami analizy należy stwierdzić, że stosownie do art. 56 u.p.z.p. brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Należy też podkreślić, że charakterystyka anten sektorowych zawiera: oznaczenie, typ anteny, azymut, wysokość zawieszenia, nazwę systemu i pasmo pracy, maksymalną moc nadajnika, maksymalne pochylenie wiązki głównego promieniowania oraz ERIP (tj. Effective Isotropic Radiated Power - Efektywna Izotropowa Moc Promieniowana anteny sektorowej, określającą maksymalna moc, jaką antena sektorowa emituje w swoim głównym kierunku promieniowania). W odniesieniu natomiast do anten radioliniowych - charakterystyka przedsięwzięcia obejmuje oznaczenie anteny, typ anteny, pasmo pracy, moc nadajnika, azymut, średnicę anteny, wysokość środka anteny, EIRP oraz maksymalny zasięg występowania pól elektromagnetycznych o poziomach mocy większych lub równoważnych wartościom dopuszczalnym. Decyzja zatem określa jednoznacznie zakres planowanej inwestycji, szczegółowo określając w szczególności, rodzaj, liczbę, moc, azymut, wysokość projektowanych anten. Mając powyższe ustalenia na uwadze, odwołanie okazało się nieuzasadnione, w konsekwencji należało utrzymać decyzję organu I instancji w mocy. Na powyższą decyzję skargę złożyło Polskie Stowarzyszenie [...] w K. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie: 1. art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej określanej jako; "upzp") w zw. z art. 64 § 2 kpa poprzez wydanie decyzji rozpatrującej odwołanie, które nie spełniało wymagań formalnych i niewezwanie do ich uzupełnienia, mimo że braki zamierzaliśmy uzupełnić i wyraziliśmy to w odwołaniu, 2. art. 33 § 3 kpa poprzez uznanie przez SKO, że przedłożone przez pełnomocnika działającego w postępowaniu w imieniu P. Sp. z o.o. pełnomocnictwa uprawniają go oraz pełnomocnika, który udzielił mu pełnomocnictwa, do reprezentowania Spółki w przedmiotowym postępowaniu, i poprzez doręczenie temu pierwszemu decyzji, mimo że pełnomocnictwa uprawniają obu pełnomocników do reprezentowania Spółki jedynie w sprawach dotyczących budowy i eksploatacji stacji bazowych (drugiego pełnomocnika także w sprawach dot. zakończenia użytkowania stacji), a nie w sprawach związanych z ustaleniem lokalizacji tych inwestycji, wobec czego SKO powinno wezwać pełnomocnika do nadesłania prawidłowych pełnomocnictw, a w razie ich nienadesłania, wysyłać korespondencję ze Spółką pod adres Spółki. W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że pismem z dnia 13.02.2026 r. złożyliśmy odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 16.01.2026 r., WAP.6733.5.1.2025. W odwołaniu nie zawarliśmy zarzutów ani ich uzasadnienia, lecz wskazaliśmy, że: "Szczegółowe określenie zarzutów odwołania i ich uzasadnienie zamierzamy zawrzeć w odrębnym piśmie skierowanym bezpośrednio do SKO". Mimo tego, SKO nie wezwało nas do uzupełnienia zarzutów odwołania, lecz wydało od decyzję. Prawidłowo powinno być tak, że SKO powinno wezwać nas do uzupełnienia zarzutów odwołania i po ich uzupełnieniu, wydać decyzję. razu Art. 53 ust. 6 u.p.z.p stanowi, że: "Odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie". Odwołanie, które rozpatrzyło merytorycznie SKO, nie zawiera tych elementów, a więc decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie wezwano nas do uzupełnienia braków i rozpatrzono niekompletne odwołanie. Ponadto decyzja rażąco narusza także art. 33 § 3 kpa. W aktach brak jest prawidłowego pełnomocnictwa dla Pani J. O. - pełnomocnika P. Sp. z o.o. - oraz dla pełnomocnika P. Sp. z o.o. Pana K. M. do O reprezentacji Spółki, gdyż obaj ci pełnomocnicy zostali uprawnieni do reprezentowania Spółki w sprawach związanych z budową i eksploatacją infrastruktury telekomunikacyjnej (pełnomocnictwo zakresowe), a Pan M. dodatkowo w sprawach dot. zakończenia eksploatacji stacji bazowych. A więc pełnomocnictwa te nie obejmują swoim zakresem postępowania ws. ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, które nie jest związane z budową ani eksploatacją, ani rozbiórką stacji bazowej. Decyzja lokalizacyjna nie przesądza o budowie stacji bazowej i do tego nie uprawnia. To jest całkowicie inne postępowanie. SKO powinno więc wezwać P. O. do nadesłania prawidłowego pełnomocnictwa dla siebie i dla osoby, która jej udzieliła pełnomocnictwa, pod rygorem nieuwzględnienia jej jako pełnomocnika i doręczania dalszych pism tylko pod adres siedziby Spółki. Nie czyniąc tego i nie dopatrując się błędu w obu pełnomocnictwach, SKO rażąco naruszyło prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a. stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przepisu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji (t.j Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm, dalej u.p.z.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Definicję inwestycji celu publicznego określa art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowiąc, że należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W świetle przywołanych wyżej regulacji dla przypisania inwestycji cech "inwestycji celu publicznego" istotne są dwa elementy. Po pierwsze, inwestycja ma stanowić działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), albo metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). Po drugie, inwestycja musi realizować cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Przywołana norma stanowi, że o kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może przesądzać ani status podmiotu podejmującego działanie, ani źródła ich finansowania. W przedmiotowej sprawie kwalifikacja przedmiotowego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego w świetle powołanych przepisów prawa nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a., Dz.U, z 2025, poz.1691) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w toku którego organ ustala istotne dla sprawy okoliczności, warunkuje prawidłową subsumpcję stanu faktycznego pod normę prawa materialnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są wadliwe w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził przy tym wad decyzji uzasadniających stwierdzenie nieważności. Objęta zaskarżoną decyzją inwestycja celu publicznego obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. P. o nominale [...] wraz z instalacją elektroenergetyczną oraz kanalizacją kablową na działce nr [...] obręb [...] w T. w rejonie ulicy M. w skład której będą wchodzić: . maszt z antenami (wys. trzonu masztu 30,0 m n.p.t. wysokość całkowita max. 32,0 m); . 3 szt. anten sektorowych AS20_6, wysokość zawieszenia środka 29,0 m n.p.t, maksymalna moc nadajnika 35 dBm, zakres pochylenia 2° -12°, skierowanych na azymutach 60°, 180°, 300°; EIRP dla anteny 1005W; . 3 szt. anten radioliniowych: typ 0.30.80, pasmo pracy 80GHz, średnica 0,3m, maksymalna moc nadajnika 19,0 dBm, EIRP dla anteny 3548W (RL1- azymut 87°, RL2- azymut 94°, RL3- azymut293°); . zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych umieszczonych w pobliżu anten sektorowych, szafy zlokalizowane u podstawy masztu. W decyzji podano typ anteny, dla każdej z anten podano azymut, wysokość zawieszenia, nazwę systemu i pasmo pracy, maksymalną moc nadajnika, maksymalne pochylenie wiązki głównej promieniowania (tilt) oraz EIRP. Z kolei dla anten radioliniowych podano typ anteny, pasmo pracy, maksymalną moc nadajnika, azymut, średnicę, wysokość środka anteny, EIRP, maksymalny zasięg występowania obszarów pól E-M o gęstości mocy większych lub równoważny dopuszczalnym. Wskazano również, że w skład inwestycji wchodzić będą urządzenia nadawczo-odbiorcze umieszczone w pobliżu anten. Nie wskazano jednak ich parametrów pracy. W ocenie Sądu, jeśli urządzenia nadawczo-odbiorcze emitują promieniowanie elektromagnetyczne, to konieczne jest podanie parametrów pracy tych urządzeń. Jest to niezbędne dla dokonania oceny wpływu na środowisko i zdrowie ludzi zamierzenia inwestycyjnego w pełnym kształcie oraz ustalenia adekwatnych warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w tym zakresie, o których mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.p. Zatem już na wstępie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie zawiera pełnej charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego, wbrew wymogom wynikającym z art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W niniejszej sprawie nie przeprowadzono również analizy wymaganej przepisami prawa, tak by skarżona decyzja poddawała się ona kontroli w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Materiał dowodowy jest skąpy, a uzasadnienie decyzji jest niezwykle lakoniczne. Analogiczne zarzuty postawić należy również decyzji organu I instancji. Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowana. W niniejszej sprawie, po pierwsze, organ w ogóle nie przeprowadził administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., które ukierunkowane powinno być – w myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. na analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W tym zakresie zarówno analiza urbanistyczno-architektoniczna (k. 81-82 a.a. organu I instancji), jak i decyzje organu zarówno I, jak i II instancji mają charakter ogólnikowy. Podkreślić należy, że przepisy ustawy szczególnej, jaką jest ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie wprowadzają ograniczeń w zastosowaniu u.p.z.p. do decyzji zezwalających na ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowa telefonii komórkowej. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 3 powołanej ustawy w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle art. 53 ust. 3, art. 54 u.p.z.p. oraz art.7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. obowiązkiem organu jest zidentyfikowanie przepisów odrębnych, które w sprawie znajdują zastosowanie i ustalenie, czy planowane zamierzenie jest zgodne z tymi przepisami, powierzenie osobie uprawnionej sporządzenie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację planowanej inwestycji oraz ustalenie aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, a także ustalenie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości sąsiednich i związanych z charakterem inwestycji możliwych oddziaływań na te nieruchomości. Tymczasem analiza stanu faktycznego i prawnego terenu w przedmiotowej sprawie (k. 81-82 a.a. organu I instancji ) ogranicza się do wskazania, gdzie znajduje się teren inwestycji, wskazania numeru działki, określenie rodzaju inwestycji oraz wskazania, że zgodnie z opracowaniem inwestora projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich, a obszary pól elektromagnetycznych będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Treść analizy (k. 82 a.a. organu I instancji) oraz uzasadnienia decyzji na takim poziomie ogólności nie stanowi analizy stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji w realiach konkretnej, indywidualnej sprawy administracyjnej. Tymczasem organ II instancji uznał decyzję organu I instancji za prawidłową i utrzymał ja w mocy. Co za tym idzie ani decyzja organu I instancji, ani decyzja organu II instancji nie poddają się kontroli sądowej. Po drugie, w niniejszej sprawie organ w ogóle nie dokonał analizy wpływu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi, ograniczając się jedynie do powielenia stanowiska inwestora zawartego w opinii z dnia 9 października 2025 r. (k. 11 i n. a.a. organu I instancji). W skarżonej decyzji wskazano jedynie, że "planowana inwestycja pozostaje bez wpływu na istniejącą w sąsiedztwie zabudowę, zgodnie z opracowaniem "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja ponadnormatywnego odziaływania – instalacja radiokomunikacyjna [...]" firmy M. sp. z o.o. W opracowaniu wskazano, iż projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich, a obszary pól elekromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wartości będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi." Nie odniesiono się w ogóle do treści tego opracowania, przedstawionych tam tabel, nie wyjaśniono jak zestawienie z tabeli nr 1, A i B opracowania ma się do tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie wskazano, w jakiej odległości występują miejsca dostępne dla ludzi, jakie wartości poziomów pól elektromagnetycznych w tych miejscach występują, na jakiej wysokości i czy są one dopuszczalne. W orzecznictwie tut. Sądu, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, wskazuje się, że wprawdzie od 2022 r. instalacje radiokumunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma oczywiście obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. Jednak brak takiego wymogu nie oznacza, że zlikwidowano obowiązek uwzględnienia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Różnica jest tylko taka, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji środowiskowej, ale musi dokonać stosownej oceny i analizy samodzielnie, w razie konieczności korzystając z opinii biegłego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 844/25, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. II SA/Kr 332/25). Zaakcentować należy, że waga i znaczenie dla interesu społecznego inwestycji celu publicznego nie mogą zwalniać organów od oceny przeprowadzenia administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Charakter inwestycji nie może bowiem stanowić przyzwolenia na wydawanie ogólnikowych, niemal blankietowych, decyzji oderwanych od warunków i zasad zagospodarowania terenu inwestycji w konkretnej sprawie. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi wskazać należy, że wbrew stanowisku strony skarżącej zalegające w aktach sprawy pełnomocnictwo (k. 35 a.a. organu I instancji) uznać należy za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 6 u.p.z.p w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. przez wydanie decyzji rozpatrującej odwołanie obarczone brakami formalnymi wskazać należy, co następuje. Stosownie do art. 54 ust. 6 u.p.z.p. odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Zatem powołany przepis wprowadza konkretne wymogi formalne odwołania. W sytuacji, gdy odwołanie nie czyni zadość tym wymogom organ powinien zastosować art. 64 §2 k.p.a. i wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania (podania), czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Odwołanie od decyzji ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi zawierać racjonalne argumenty i uzasadnienie poprzez powiązanie planowanej inwestycji z sytuacją strony odwołującej się. Uzasadnienie w znaczeniu tego przepisu to zbiór, zestawienie argumentów, motywów, dowodów i pobudek przemawiającym za złożeniem odwołania. Wymóg taki musi spełniać przedstawienie zarzutów skierowanych przeciwko decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzuty to bowiem zastrzeżenie zawierające ujemną ocenę czegoś. Innymi słowy strona musi w odwołaniu konkretnie wskazać dlaczego jest niezadowolona z planowanej inwestycji poprzez skierowanie do tej decyzji konkretnych argumentów. Poprzez określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania należy rozumieć konkretnie wskazane oczekiwania strony, które miałyby być spełnione przez organ orzekający. Żądanie to bowiem życzenie wyrażone w kategorycznej formie (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 805/08). W niniejszej sprawie odwołanie od decyzji organu I instancji skarżące Stowarzyszenie złożyło w ślad za pismem z dnia 13 lutego 2026 r. (k. 2 a.a. organu II instancji). Odwołanie nie zawierało zarzutów odwołania w przedstawionym powyżej rozumieniu. Zatem było w istocie obarczone brakami formalnymi, a Skarżące Stowarzyszenie zasadnie wskazuje, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia prawa nie wzywając do usunięcia tych braków. Ponownie rozpatrując sprawę organy dokonają analizy wymaganej w świetle art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 i art. 54 u.p.z.p. oraz dokonają samodzielnie oceny i analizy, czy spełnione są wymogi w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, oraz kierując się wynikiem postępowania wyjaśniającego ustalą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w tej konkretnej sprawie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Stowarzyszenia [...] w K. kwotę 500 złotych (słownie pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.