II SA/Kr 5/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2025 r. sprawy ze skargi C. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 października 2024 r. sygn. akt SKO.GN/4160/92/2024 w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności i przewlekłości postanawia: 1. skargę odrzucić; 2. zwrócić skarżącej C. T. wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) zł. .

Skarżąca – C. T., pismem z dnia 18 listopada 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 października 2024 r. sygn. akt SKO.GN/4160/92/2024 w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności i przewlekłości. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoznanie sprawy w postępowaniu przed sądem administracyjnym musi być poprzedzone zbadaniem dopuszczalności skargi. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane na podstawie art. 35, art. 37 w zw. z art. 123 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) Artykuł 37 § 6 k.p.a. stanowi, że Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Stosownie do treści art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Wobec tego należało zbadać, czy tego rodzaju postanowienie mieści się w zakresie przedmiotowym orzekania przez sądy administracyjne określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., przedmiotem kontroli mogą być postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a.), zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. – postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a.). Analiza powyższego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że postanowienie, którym rozpatrzono ponaglenie nie należy do żadnego z powyżej wymienionych rodzajów postanowień. W szczególności nie przysługuje na nie zażalenie, nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W orzecznictwie podkreśla się, że jest to postanowienie służące zwalczaniu bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, na które nie przysługuje zażalenie, ani dalej - skarga do sądu administracyjnego (por. II SA/Wa 1879/17,). Wobec tego należało przyjąć, że ww. postanowienie nie podlega skardze do sądu administracyjnego, wobec czego Sąd orzekł w pkt. 1 na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.