II SA/Kr 447/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję nr 58/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 3 lutego 2023 r. nr WOB.7721.399.2020.AJAN w przedmiocie obowiązku wykonania czynności I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz skarżącego J. H. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi J. H. (dalej: skarżący) jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 3 lutego 2023 r. znak WOB.7721.399.2020.AJAN. Decyzją tą organ uchylił w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie Tarnowskiej z 24 sierpnia 2020 r. znak PINB-OR.5141.51.2020 i orzekł o nowym terminie, zaś w pozostałym zakresie utrzymał decyzję PINB w mocy. W stanie faktycznym sprawy postanowieniem z 17 czerwca 2020 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przebudowy i rozbudowy budynku usługowego na działce nr [...] w D. przy ul. [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ wskazał, że przebudowa i rozbudowa obiektu jest realizowana niezgodnie z zatwierdzonym decyzją Starosty Dąbrowskiej z 6 marca 2019 r. projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. Organ zaznaczył, że roboty budowlane naruszyły zabytkowy charakter budynku, który jest wpisany do ewidencji zabytków. Postanowieniem z 25 czerwca 2020 r. organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych. Po uzyskaniu opinii Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 21 sierpnia 2020 r. organ I instancji decyzją z 25 sierpnia 2020 r. nałożył na K. i J. H. (inwestorów) obowiązek wykonania niżej wymienionych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj.: 1. Demontaż stolarki okiennej i drzwiowej na elewacji frontowej (północno-zachodniej) oraz okien dachowych, przywrócenie szerokości otworów okiennych w elewacji frontowej do stanu zgodnego z projektem i zamontowanie stolarki o wymiarach i wyglądzie jak przed przebudową, 2. Demontaż pokrycia dachowego oraz rozbiórka drewnianej konstrukcji drewnianej więźby dachowej na starej (zabytkowej) części budynku i wykonanie więźby dachowej o wysokości i nachyleniu połaci dachowych zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, 3. Rozbiórka ścianek kolankowych oraz ściany szczytowej na starej części budynku do wysokości podanych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, 4. Demontaż warstwy styropianu z elewacji frontowej (północno-zachodniej) i przywrócenie wyglądu elewacji z detalami architektonicznymi z okresu przed przebudową, 5. Demontaż pokrycia dachowego oraz rozbiórka drewnianej konstrukcji więźby dachowej na rozbudowanej części obiektu i wykonanie więźby dachowej o wymiarach i nachyleniu połaci dachowej zgodnie z zatwierdzonym projektem. Organ wskazał, że powyższe obowiązki należy wykonać do 28 lutego 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że nadmurowanie ścianek kolankowych poddasza do wysokości koło 1,10-1,20 m w stosunku do stanu dotychczasowego oraz wykazanego w projekcie budowlanym spowodowało zmianę kąta nachylenia połaci dachowych oraz wysokości do kalenicy, co jest zmianą charakterystycznych parametrów budynku. Zwiększeniu uległa także wysokość ściany szczytowej starej części obiektu. Dokonano zmian w wyglądzie elewacji frontowej poprzez zmianę wymiarów i wyglądu stolarki okiennej i drzwiowej, obłożenie elewacji frontowej styropianem oraz zamontowanie dwóch okien w połaci dachowej. Na części stanowiącej rozbudowę obiektu zmieniono kąt nachylenia połaci dachowej w stosunku do zatwierdzonego projektu. Inwestorzy nie uzyskali stosownej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę po uprzednim uzyskaniu opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków. Organ podkreślił, że w opinii konserwatorskiej z 20 sierpnia 2020 r. potwierdzono niezgodność dotychczas wykonanych robót z wcześniejszymi uzgodnieniami i zarekomendowano przywrócenie obiektu do stanu zgodnego z projektowanym, gdyż w obecnej formie obiekt zatracił autentyczność i historyczną formę architektoniczną. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że budynek pochodzi sprzed 200 lat i wymagał działań zapobiegających całkowitej dewastacji. Podkreślono, że wpis do gminnej ewidencji zabytków nie daje podstaw do interwencji konserwatora zabytków na żadnym etapie postępowania. Zarzucono, że organ nie zapoznał się z projektem budowlanym i nie dokonał pomiarów bryły budynku, bowiem wysokość gzymsu i kąt nachylenia połaci dachowych w stosunku do kalenicy odpowiadają projektowi budowlanemu. Szerokość wnęk okiennych została dostosowana do przepisów BHP. Podniesienie dachu o 1 metr zostało przewidziane w projekcie i nie skutkowało zmianą geometrii dachu. Detale architektoniczne wykonane z gipsu istnieją, obramowania okien i drzwi rozpadły się na skutek działania czasu i warunków meteorologicznych, zaś w projekcie budowlanym wskazano, że izolacja cieplna i dźwiękowa ma zostać wykonana styropianem. Z ostrożności procesowej wskazano, że organ mógłby zobowiązać inwestora do przedłożenia obiektu zamiennego. Organ odwoławczy decyzją z 3 lutego 2023 r. orzekł nowy termin wykonania obowiązków (do 31 lipca 2023 r.), a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ II instancji przyjął, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu miało miejsce przede wszystkim w zakresie wysokości obiektu. Podczas kontroli 5 czerwca 2020 r. ustalono, że wysokość obiektu wynosi 909 cm, zaś zgodnie z projektem – 870 cm. Jest to zmiana przekraczająca 2%. Również na załączonych fotografiach wyraźnie widać zmianę wysokości budynku. Za istotne odstępstwo należy również uznać odstąpienie od uzgodnień z konserwatorem zabytków. Zwiększeniu uległa wysokość ściany szczytowej (południowo-zachodniej), wykonano zmianę wymiarów i wyglądu stolarki okiennej i drzwiowej, obłożenie elewacji frontowej styropianem oraz zamontowano dwa okna w połaci dachowej i zmieniono kąt nachylenia połaci. Według zaś konserwatora warunkiem prac było zachowanie bez zmian elewacji frontowej i wysokości dachu, oryginalnego wyglądu poszczególnych elementów artykulacji elewacji frontowej, detalu architektonicznego, stolarki okiennej, itp. Organ podkreślił, że w odniesieniu do obiektów ujętych w gminnej ewidencji budynków pozwolenie na budowę wydaje się w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zdaniem organu nałożenie obowiązku przedłożenia projektu zamiennego byłoby niecelowe, bowiem projekt zamienny musiałby w istocie odpowiadać dotychczasowemu, z uwagi na stanowisko konserwatora, a sporządzenie projektu wygenerowałoby dodatkowe koszty. Końcowo, w odniesieniu do ocieplenia budynku organ zauważył, że zapis, na który powołuje się skarżący, dotyczył rozbudowywanej części obiektu. W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez adwokata, podniósł następujące zarzuty: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków (Dz.U. z 2020 poz. 282 ze zm.) w związku z art. 21 i 64 Konstytucji RP, poprzez dyskrecjonalne i uznaniowe, niepoprzedzone konsultacją z właścicielem obiektu umieszczenie budynku w gminnej ewidencji zabytków, 2. rażące naruszenie przepisów postępowania a to art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm.; dalej: P.b.) poprzez dowolne przyjęcie, że cała inwestycja objęta pozwoleniem na budowę wydanym w dniu uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków wymaga decyzja o powaleniu na budowę z dnia 6 marca 2019 roku, nr 73/2019, podczas gdy uzgodnienia wymagają czynności polegające na budowie (w tym rozbudowie) jak i rozbiórce obiektu wpisanego do gminnej ewidencji zabytków, zaś inwestycja realizowana przez skarżącego w znacznej mierze polegała na przebudowie istniejącego obiektu, która to działalność nie podlega uzgodnieniu. 3. rażące naruszenie przepisów prawa postępowania, a to art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., w związku z art. 9, art. 11 i art. 7 k.p.a. poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku wykonania prac mających na celu doprowadzenie do zgodności inwestycji z pozwoleniem na budowę, dyskrecjonalnie uznając, ze jest to zgodne z interesem prawnym i faktycznym skarżącego, w sytuacji gdy skarżący został pozbawiony możliwości zaprezentowania swojego stanowiska w tej materii, a nadto zakres prac, jakie miałby wykonać prowadzi de facto do ich rozbiórki i wykonania na nowo co wiąże się z ogromnymi kosztami, jak również z dalszym, trwającym kolejne lata wyłączeniem budynku z korzystania z niego, co w sytuacji, gdy budynek ma charakter komercyjny i wyeliminowanie go z możliwości korzystania z niego powoduje po stronie inwestora szkody w postaci utraconych korzyści. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie nałożenie obowiązku uzyskania projektu zamiennego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że nigdy nie zostało przedstawione uzasadnienie wpisania jego budynku do gminnej ewidencji zabytków. Zaznaczył, że w sąsiedztwie znajduje się inny, stanowiący przykład secesji, również przebudowany budynek, gdzie PINB nie podjął działań. Dalej wskazał, że literalne brzmienie art. 39 ust. 3 P.b. wskazuje, że uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków wymaga jedynie pozwolenie na budowę i rozbiórkę obiektu. Pozwolenie, jakie uzyskał skarżący na omawiane inwestycję dotyczy przebudowy i rozbudowy istniejącego obiektu. O ile np. definicji pojęcia "rozbudowy" wynika, że czynność ta jest również uznawana za budowę, o tyle w definicji "przebudowy" okoliczność ta nie wynika. Część pierwotna podlegała jedynie przebudowie i to w zasadzie wewnątrz budynku. Pozostałe prace objęte decyzją dotyczyły wymiany poszycia dachu, stolarki okiennej i wykonania nowej elewacji. Można nawet rozważać, czy prac tych nie zaliczyć do remontu. Zdaniem skarżącego nakazane prace de facto oznaczają wykonanie wszystkich prac od nowa, demontaż dachu, rozburzenie ścian kolankowych, zmianę geometrii dachu, zakup nowych okien i ich wymianę, co wiąże się z zabudowaniem części otworów okiennych, ściągnięcie istniejącej elewacji i styropianu, a następnie wykonanie elewacji od nowa. W kontekście powyższego, dyskrecjonalnie przyjęte stanowisko, że ustalone rozstrzygnięcie jest korzystne dla inwestora nie znajduje uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że ocena zasadności objęcia obiektu wpisem do gminnej ewidencji zabytków nie leży we właściwości organów nadzoru budowlanego. W stosunku do pozostałych zarzutów, organ podtrzymał wyrażoną dotąd argumentację. Postanowieniem z 20 marca 2023 r. organ wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być częściowo zasadna. Jednakże na wstępie wskazać należy, że nie wszystkie treści ujęte w decyzji MWINB nr 58/2023 z dnia 3.02.2023r. należy poddać krytycznej ocenie. Przeciwnie, wiele twierdzeń i ocen zasługuje na odnotowanie ich trafności. W pierwszej kolejności zgodzić się należy z organem nadzoru, iż w sprawie niniejszej znajdą zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed zmiany z dniem 19.09.2020r. z wyjątkiem kwalifikacji istotnych odstępstw, które należy badać w oparciu o właściwe przepisy w brzmieniu aktualnym. Po drugie, fakt wpisu budynku do gminnej ewidencji zabytków, a w konsekwencji, objęcie go Gminnym Programem Opieki nad Zabytkami, wynika tak z zapisów projektu budowlanego, korespondencji z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (w aktach PINB i MWINB) jak i z Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...]. oraz z jej załącznika /k.3 verte akt PINB/. Stąd zarzuty skargi związane z domniemanym brakiem zawiadomienia o wpisie do gminnej ewidencji zabytków nie mogą zostać wzięte pod uwagę. Skarżący bowiem od kilku lat ma świadomość istnienia tego wpisu. Dalej, należy zgodzić się, że istotnym odstępstwem wykonanych prac było odstępstwo w zakresie charakterystycznych parametrów budynku zabytkowego, albowiem jego wysokość podwyższono z 870 cm do 909 cm, a więc w zakresie przekraczającym 2%. Podkreślenia natomiast wymaga, że ta konstatacja dotyczy wyłącznie budynku zabytkowego, co potwierdza pomiar na rys. 10 – elewacja zachodnia w aktach PINB. Nie ulega dla Sądu wątpliwości, że za istotne odstępstwo należy również uznać odstąpienie od warunków udzielonego pozwolenia na budowę w zakresie uzgodnień z Konserwatorem Zabytków, a więc zmianę wysokości ściany szczytowej i kąta nachylenia dachu poprzez ściankę kolankową budynku zabytkowego, zmianę wymiarów i wyglądu stolarki okiennej i drzwiowej, obłożenia elewacji frontowej styropianem oraz zamontowania dwóch okien połaciowych. Warto zauważyć, że MWINB zaakceptował decyzję organu I instancji opartą o art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. w oparciu o treść opinii konserwatorskiej z 21.08.2020r. MWKZ /k.45 akt PINB/. Organ Odwoławczy prawidłowo wyjaśnił w decyzji, że z uwagi na brzmienie art. 39 ust. 3 zarówno organ zatwierdzający pozwolenie na przebudowę i rozbudowę budynku usługowego, wpisanego do gminnej ewidencji zabytków winien dokonać uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków, jak i organ nadzoru budowlanego, procedując kwestie zmian w projekcie, winien takiej opinii zasięgnąć, co uczyniono. We wspomnianej opinii końcowo stwierdzono, że konserwator rekomenduje przywrócenie obiektu do stanu zgodnego ze stanem projektowanym, mając na uwadze konieczność ochrony bryły i autentycznej, historycznej formy obiektu zabytkowego /k. 45 verte akt PINB/. Wobec tego MWINB stwierdził, że nałożenie obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 3, w postaci projektu zamiennego dla inwestycji z odstępstwami istotnymi mija się z celem, albowiem musiałby on w istocie odpowiadać projektowi budowlanemu zatwierdzonemu decyzją Starosty Dąbrowskiego nr 73/2019r. z dnia 6 marca 2019r. znak BA.6740.350.2016. Wiązałoby się to z koniecznością poniesienia przez inwestorów dodatkowych nieuzasadnionych kosztów sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, który i tak musiałby dotyczyć powrotu do stanu projektowego ( z uwagi na wskazane stanowisko konserwatora). Stąd w ocenie MWINB należy zastosować art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Co do zasady należy zgodzić się z interpretacją prawną dokonaną przez organy nadzoru w niniejszej sprawie. W szczególności Sąd podziela stanowisko, że dla dokonania zmian w zakresie objętym wcześniejszym uzgodnieniem ( dokonanym przy uzyskaniu pozwolenia na budowę i wskazanym w decyzji MWINB – str.53 verte) konieczne było ponowienie uzgodnienia z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, czego nie uczyniono i nie ma tu znaczenia, że chodzi częściowo o przebudowę. Jednak, jak to się niżej okaże, ostatecznie nie wszystkie elementy decyzji MWINB mogły zostać zweryfikowane pozytywnie. W decyzji PINB, utrzymanej w tym zakresie w mocy, w punkcie 5 nakazano: "Demontaż pokrycia dachowego oraz rozbiórka drewnianej konstrukcji więźby dachowej na rozbudowanej części obiektu i wykonanie więźby dachowej o wymiarach i nachyleniu połaci dachowej zgodnie z zatwierdzonym projektem". Należy ponownie sięgnąć do bazowego projektu budowlanego, aby stwierdzić, że oprócz zabytkowej części obiektu widnieje w nim także wspomniana w cytowanym punkcie 5 część rozbudowana, usytuowana w rejonie południowo – wschodnim ( widoczna na rysunku elewacji zachodniej i południowej projektu oraz na k. 10 akt MWINB). Jak wynika z decyzji PINB, w tej części w stosunku do projektu zmieniono kąt nachylenia połaci dachowej. Jednakże występują tu dwa zagadnienia. Po pierwsze, w przeciwieństwie do rozważań w kwestii starego budynku, nie wyjaśniono, na czym, w świetle art. 36a ust. 5 p.b. polegać ma istotne odstępstwo od projektu budowlanego. Po drugie, jeśli nawet przyjąć, że obiekt jest objęty ochroną ( jako część obiektu zabytkowego), to w cytowanej opinii MWKZ z 21.08.2020r. wskazano, że "dopuszczalne jest podniesienie wyłącznie południowo – wschodniej połaci dachowej i zmniejszenie jej kąta nachylenia". W ocenie Sądu południowo – wschodnia część to właśnie część nad fragmentem rozbudowanym. Jeśli tak jest i jeśli to miał na myśli Konserwator, to oznacza, że z punktu widzenia konserwatorskiego nakazanie powrotu do stanu poprzedniego w tym zakresie jest nieuprawnione. Z kolei jeśli nawet jest to istotne odstępstwo z uwagi na zmianę parametrów budynku ( o czym organy nie wspomniały), to z pewnością w tym zakresie winno dojść do sporządzenia projektu zamiennego. Tak czy inaczej, nakazanie demontażu konstrukcji w punkcie 5 decyzji PINB nie znajduje uzasadnienia w dotychczasowej argumentacji organów. Druga kwestia dotyczy punktu 1-go decyzji PINB, który nakazywał " Demontaż stolarki okiennej i drzwiowej na elewacji frontowej (północno – zachodniej) oraz okien dachowych, przywrócenie szerokości otworów okiennych w elewacji frontowej do stanu zgodnego z projektem i zamontowanie stolarki o wymiarach i wyglądzie jak przed przebudową". O ile tutaj nie ma sporu co do tego, że jest to istotne odstępstwo ( dokonane bez uzgodnienia z Konserwatorem), o tyle nie zostało w ocenie Sądu wyjaśnione, czy to odstępstwo mogłoby w postępowaniu naprawczym zostać przez niego zaakceptowane. W opinii konserwatorskiej napisano bowiem tak: "(...) mając na uwadze konieczność ochrony bryły i autentycznej, historycznej formy obiektu zabytkowego, tutejszy Urząd rekomenduje przywrócenie obiektu do stanu zgodnego ze stanem projektowym, poprzez obniżenie ścianki kolankowej do właściwej wysokości ( zgodnej z zatwierdzonym projektem budowlanym) i usunięcie styropianu z elewacji frontowej ( na pozostałych elewacjach przedmiotowego budynku możliwe jest zastosowanie styropianu). Należy ponadto przywrócić właściwy kąt nachylenia połaci dachowych, szczególnie połaci północno – zachodniej ( w obecnej sytuacji należy zwiększyć kąt jej nachylenia). Dopuszczalne jest podniesienie wyłącznie południowo – wschodniej połaci dachowej i zmniejszenie jej kąta nachylenia". Jak widać, powyższe zalecenia powrotu do stanu projektowego dotyczą po pierwsze, starego budynku, a po drugie, jego bryły i formy. Konserwator nie wspomniał w opinii o konieczności przywrócenia do stanu poprzedniego otworów okiennych i drzwiowych i zlikwidowania okien połaciowych w starej części. Wydanie zatem nakazu powrotu do stanu poprzedniego w tym względzie jest wobec tego przedwczesne, albowiem należy wyjaśnić, w drodze uzyskania opinii Konserwatora, czy te zmiany ostatecznie akceptuje, czy też nie. Reasumując, w powyższych zakresach doszło do naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., albowiem nie zostało wykazane, że nakaz przywrócenia do stanu poprzedniego winien dotyczyć tak dachu nad częścią rozbudowaną, jak i otworów okiennych i drzwiowych w starej części. Wobec powyższego Organ Odwoławczy winien wyjaśnić, czy zmiana nachylenia połaci dachowych nad częścią rozbudowaną stanowi istotne odstępstwo, a jeśli tak, to czy właściwym będzie sporządzenie projektu zamiennego. Co zaś do okien i drzwi ( w tym połaciowych) w starym budynku, organ winien uzyskać jasne stanowisko Konserwatora, czy możliwe jest pozostawienie ich w obecnej formie, a tym samym opracowanie projektu zamiennego. W zależności od wyników ustaleń, organ wyda adekwatną decyzję. Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata w kwocie 480 zł.