II SA/Kr 423/18

Kraków, dnia 18 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

[...] Spółka z o.o. w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów, równocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca spółka wskazała, że wykonanie przedmiotowej decyzji rodzi dla niej ryzyko znacznych strat finansowych, w tym utratę płynności finansowej i będzie mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki ekonomiczno-gospodarcze. Podniosła, że jakkolwiek z uzasadniania zaskarżonej decyzji nie wynika, jaka jest ilość odpadów objętych wydanym w niniejszej sprawie nakazem usunięcia, tym niemniej fakt, iż zostały one przez organ zakwalifikowane jako odpady niebezpieczne o kodzie 16 81 01* powoduje, iż nie można wykluczyć, że potencjalny koszt ich usunięcia wyniesie nawet około kilkudziesięciu tysięcy złotych. Powyższe, zdaniem strony skarżącej, niewątpliwie stwarza ryzyko wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku. Podniesiono też, że nie ulega wątpliwości, że skutki wykonania przez stronę skarżącą zaskarżonej decyzji, które winno nastąpić przez przekazanie odpadów podmiotowi posiadającemu stosowne uprawnienia, będą miały charakter trwały, a zatem ich odwrócenie - w razie wydania przez Sąd wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję - będzie de facto niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej określanej jako P.p.s.a - sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie wykonania, nastąpiła w pożądanym przez stronę kierunku, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia skarżącego o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r, II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004, w którym stwierdził, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji - zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Użyte w tym przepisie pojęcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12). Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar przedstawienia takich argumentów, a w pewnych sytuacjach – również poparcie ich stosownymi dokumentami – które uprawdopodobnią wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uprawdopodobnienie oznacza stopień pewności niższy od udowodnienia, jednakże nie może być rozumiane jako wskazanie jakiegokolwiek, potencjalnego i teoretycznego prawdopodobieństwa wystąpienia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca powinien wskazać i poprzeć wszelkimi możliwymi dokumentami okoliczności sprawy, które wskazują, że takie prawdopodobieństwo jest znaczne. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. Na aprobatę zasługuje teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Skarżący powinien wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Dla wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji nie wystarczy okoliczność, że zaskarżona decyzja będzie miała pewne konsekwencje w postaci zmiany dotychczas istniejącego stanu. Ponadto należy wyjaśnić, że ustawodawca w żaden sposób nie wiąże wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Należy mieć bowiem na uwadze to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678). Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, a jego uzasadnienie jest całkowicie gołosłowne. Należy podkreślić, że strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek danych, ani dokumentów obrazujących jej obecną sytuację finansową, ani danych uprawdopodabniających potencjalnie grożące jej koszty usunięcia odpadów. Zawarty w skardze wniosek, niepoparty żadnymi danymi i dowodami, uniemożliwia Sądowi zweryfikowanie istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.. Mając powyższe na względzie, skoro strona skarżąca, na której spoczywał ciężar przynajmniej uprawdopodobnienia istnienia przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nawet nie wskazała i nie uzasadniła, że takie podstawy zachodzą, dlatego na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.