II SA/Kr 415/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu l instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 23.12.2019 r. Firma A zwróciła się do Wójta Gminy S. o wydanie zaświadczenia "potwierdzającego zgodność planowanej, na podstawie decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z 14.11.2014 r. wydanej przez Starostę [...] budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr MSL2005D z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" W odpowiedzi w piśmie z 30.12.2019 r. znak: [...] działający z upoważnienia Wójta Gminy S. pracownik Urzędu wyjaśnił, że z informacji posiadanych przez urząd wynika, że na podstawie decyzji z 14.11.2014 r. znak: [...], Nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę została już wybudowana stacja bazowa telefonii komórkowej Firma A o oznaczeniu [...]_D. Z uwagi na brak informacji dotyczących planowanej inwestycji - zmian planowanych w wykonanej już inwestycji brak jest podstaw do wydania wskazanego w treści pisma zaświadczenia. Firma A wniosła zażalenie na ww. pismo, zarzucając naruszenie: - art. 217 § 2 pkt 1) ewentualnie też 2) K.p.a. oraz art. 218 § 1 K.p.a. w zw. z art. 48 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane poprzez odmowę wydania zaświadczenia, w sytuacji gdy organ zobowiązany był wydać takie zaświadczenie, art. 7 K.p.a. oraz art. 7b K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności koniecznych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz braku współdziałania organu niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, art. 9 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niepoinformowanie strony skarżącej o wątpliwościach organu m.in., co do faktu czy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa i niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak możliwości ustosunkowania się do wątpliwości organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 19.01.2021 r., znak: [...] na podstawie art. 219 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności podał, że 14.12.2020 r. wpłynęły dokumenty od B. T.-K., która była stroną postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego w sprawie rozbiórki i wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej, poprzez wykonanie montażu urządzeń nadawczo odbiorczych, anten, radiolin, na stacji bazowej telefonii komórkowej Firma A o oznaczeniu MSL2005D, posadowionej na działce nr [...] w S. . B. T.-K. zwróciła się o uwzględnienie przesłanych przez nią dokumentów, tj. kopii decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 14.10.2020 r. Nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nr [...] z 13.01.2020 r. nakazującej inwestorowi Firma A rozbiórkę robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej (stacja bazowa o oznaczeniu MSL2005D), kopii postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 14.10.2020 r. Nr [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nr [...] z 23.08.2019 r. wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową telefonii komórkowej (stacja bazowa o oznaczeniu MSL2005D). W ocenie Kolegium pismo z 30.12.2019 r. stanowi w istocie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez spółkę Firma A w piśmie z 20.12.2019 r. Odwołując się do treści art. 124 § 1 i 2 K.p.a. Kolegium wskazało, że spośród ww. elementów składowych postanowienia pismo z 30.12.2019 r. nie powołuje wprost podstawy prawnej, choć w istocie opiera swoją treść o art. 219 K.p.a. i nie zawiera pouczenia co do możliwości wniesienia środka odwoławczego (zażalenia). Braki te jednakże nie dyskwalifikują omawianego pisma jako postanowienia. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera - przepisu określającego materialną definicję pojęcia postanowienia (decyzji). Ustawa ta zawiera jednak wiele przepisów, które regulują warunki formalne postanowienia (art. 123 do 126 K.p.a.), a więc pojęcie postanowienia w znaczeniu procesowym. W orzecznictwie przyjmuje się, że do konstytutywnych składników postanowienia, tj. takich, których istnienie decyduje o tym, że w danym przypadku mamy do czynienia z postanowieniem, niezależnie od nazwy, a więc także intencji organu, zalicza się: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji publicznej. Dopiero brak któregokolwiek z tych elementów powoduje, że dany akt nie może być uznany za postanowienie w rozumieniu przepisów K.p.a.. Brak innych, drugorzędnych elementów wymienionych w art. 124 § 1 K.p.a., które postanowienie powinno zawierać, w szczególności pominięcie podstawy prawnej, pouczenia, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie, nie dyskwalifikuje więc aktu jako postanowienia. Mając na uwadze powyższe, pismo z 30.12.2019 r. stanowi w istocie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, stanowiące załatwienie wniosku Firma A z 20.12.2019 r. W piśmie tym spośród elementów wymienionych w art. 124 § 1 K.p.a. brakuje powołania w sposób wyraźny podstawy prawnej i pouczenia w przedmiocie środka zaskarżenia. Pismo to zawiera natomiast minimum konstytutywnych składników postanowienia, tj. oznaczenie organu (Wójt Gminy S.), wskazanie adresata aktu (Firma A ul. [...], [...]), rozstrzygnięcie o istocie sprawy (odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści) oraz podpis osoby reprezentującej organ (z upoważnienia Wójta Gminy S. -S. Gminy). W ocenie Kolegium postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia było w przedmiotowej sprawie prawidłowe. Obowiązek przedłożenia przez Firma A zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika z postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 14.10.2020 r. Nr [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nr [...] z 23.08.2019 r. wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową telefonii komórkowej (stacja bazowa o oznaczeniu MSL2005D). W trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń nie jest dopuszczalne tworzenie na użytek konkretnego postępowania materiałów dowodowych mających służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. W trybie tym nie można dokonywać jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, które nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Z kopii postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 14.10.2020 r. Nr [...] wynika, że roboty budowlane wykonane przez inwestora przy stacji bazowej telefonii komórkowej Firma A o znaczeniu MSL2005D, posadowionej na działce nr [...] w S. doprowadziły do zwiększenia emisji pola elektromagnetycznego, a więc doszło do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Wójt Gminy S. nie posiada wystarczających danych do wydania zaświadczenia o zgodności stacji bazowej telefonii komórkowej Firma A o oznaczeniu MSL2005_D z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na rozbudowanie przez inwestora stacji bazowej telefonii komórkowej. Przepis art. 219 K.p.a. wyszczególnia dwa przypadki, kiedy organ odmawia wydania zaświadczenia. Pierwszy występuje wówczas, kiedy organ w ogóle odmawia wydania zaświadczenia, a drugi gdy odmawia wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę zainteresowaną. W przedmiotowej sprawie zasadne było wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, z uwagi na brak wystarczających danych. Zasadna jest w niniejszej sprawie odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści. Odnosząc się do treści zażalenia Kolegium wyjaśniło, iż do postępowania wyjaśniającego, w rozumieniu art. 218 § 2 K.p.a., nie mają zastosowania reguły stosowane w postępowaniu prowadzonym w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a w szczególności przepisy dotyczące postępowania dowodowego, związane z dokonywaniem przez organ ustaleń faktycznych. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia. Z tego względu organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów. Firma A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. z uwagi na jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy pismo wydane przez organ I instancji nie stanowiło postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia i nie zostało wydane przez osobę upoważnioną , a także z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie zostało wydane przedwcześnie, przed dokonaniem koniecznych wyjaśnień; art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 219 K.p.a. poprzez uznanie pisma z 30.12.2019 r. za postanowienie w sytuacji gdy nie zawiera ono podstawowych elementów składowych wymaganych prawem; art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 7, art. 8 K.p.a oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli oraz działanie w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa w szczególności poprzez brak ustalenia czy osoba podpisująca pismo z 30.12.2019 r. posiadała odpowiednie upoważnienie do wydawania postanowień w imieniu Wójta Gminy S.; art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. z uwagi na nieodniesienie się przez organ odwoławczy do większości zarzutów Spółki powołanych w zażaleniu na postanowienie; art. 218 § 2 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 7b K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. poprzez niedziałanie w granicach i na podstawie przepisów prawa, poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bez przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego w tym braku wezwania wnioskodawcy do przedstawienia informacji dotyczącej zrealizowanej inwestycji umożliwiających ocenę zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenie na podstawie jakiego przepisu prawnego wnioskodawca wystąpił z takim żądaniem, a także niedziałanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa, w tym braku podjęcia działań w celu uchylenia wadliwego postanowienia oraz niepoinformowania strony skarżącej o wątpliwościach organu m.in., co do faktu czy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa i niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu; art. 64 § 2 K.p.a. poprzez brak wezwania strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku m.in. w zakresie wskazania podstawy prawnej żądania, w tym przedłożenia postanowienia z 14.10.2020 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...]. W uzasadnieniu przytoczone wyżej zarzuty skargi zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił wniosek B. T.-K. i dopuścił ją do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej zwana "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a-c) i pkt 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nich do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Kontrola zaskarżonego postanowienia pod kątem określonych na wstępie kryteriów wykazała, że wydane postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji są wadliwe i jako takie podlegają uchyleniu. Sąd przychylił się do stanowiska organu II instancji, że pismo Wójta z 30.12.2019 r. stanowiło postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. To nie nazwa, lecz treść merytoryczna pisma organu decyduje, czy i z jakiego rodzaju aktem administracyjnym mamy do czynienia w konkretnej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.01.2018 r., sygn. II OSK 826/16). Z art. 219 K.p.a. wynika, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Oceniając treść pisma Kolegium trafnie stwierdziło, że zawiera ono niezbędne elementy postanowienia wynikające z art. 124 § 1 i 2 K.p.a. takie jak: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony oraz rozstrzygnięcie wraz z jego uzasadnieniem. Brak wskazania podstawy prawnej i pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia nie wykluczają zakwalifikowania pisma jako postanowienia, zwłaszcza, że skarżący nie godząc się z zawartym w nim rozstrzygnięciem złożył zażalenie. W tej sytuacji obowiązkiem organu odwoławczego było jego rozpoznanie przy odpowiednim uwzględnieniu regulacji dotyczących zażaleń, co też organ ten uczynił. W tym zakresie zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Na marginesie można wskazać, że argumentację strony skarżącej w niniejszej sprawie cechuje pewna niekonsekwencja. Z jednej strony bowiem wniosła zażalenie, wskazując, że pismo Wójta Gminy S. stanowiło w istocie postanowienie, a z drugiej kwestionuje obecnie fakt, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło dokonaną kwalifikację i rozpoznało środek zaskarżenia. Dalsze rozważania w sprawie poprzedzić wypada uwagami natury ogólnej. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z kolei w myśl art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: pkt 1 – przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub pkt 2 – gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z treści cytowanego art. 217 § 2 K.p.a. wynika zatem, że ustawodawca rozróżnia dwa rodzaje zaświadczeń tj.: zaświadczenia wydawane, gdy wymaga tego przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a.) oraz zaświadczenia wydawane na żądanie strony mającej interes prawny (art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.). W pierwszym wypadku organ administracyjny ma obowiązek wydania zaświadczenia, o ile stosowne dane znajdują się w jego posiadaniu. Interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega w takiej sytuacji badaniu, bowiem jest on z góry ustalony przez przepis prawa. Przykładem takiego zaświadczenia jest takiego przepisu jest art. 48b ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z 13.2.2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471) który w ust. 1 stanowi, że w przypadku złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. W myśl regulacji zawartych w art.48b ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 wspomnianym wyżej dokumentem legalizacyjnym jest między innymi zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej. Obowiązek przedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego istniał również na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. w art. 48 ust. 3 (w odniesieniu do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia) oraz art. 49b ust. 2 pkt 3 (w odniesieniu do obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej). Z kolei w wypadku, gdy podmiot domaga się wydania zaświadczenia powołując się na swój interes prawny, organ musi przed wydaniem zaświadczenia ustalić, czy osoba ubiegająca się rzeczywiście ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Obowiązek wydania zaświadczenia powstaje wówczas z chwilą stwierdzenia istnienia interesu prawnego. Jeżeli organ stwierdzi, że osoba ubiegająca się nie ma tego interesu – odmawia wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści (por. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2011, s. 690, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.01.2020 r., sygn. akt I OSK 3534/18). Jak wynika natomiast z art. 217 § 3 K.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Ponadto przy dokonaniu wstępnej oceny wniosku o wydanie zaświadczenia organ winien zważyć, czy spełnia on wymagania formalne pozwalające na jego merytoryczne rozpatrzenie. Wniosek powinien zatem odpowiadać wymogom określonym w art. 63 § 2 K.p.a. Wniosek musi więc zawierać wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie (art. 63 § 2 K.p.a.), a także wskazanie interesu prawnego lub przepisu prawa, z których wynika obowiązek wydania zaświadczenia (art. 217 § 2 w zw. z art. 63 § 2 in fine k.p.a.). W razie braków w tym zakresie stosuje się art. 64 K.p.a. Tak też uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10.06.2010 r., sygn. I OSK 1097/09, w którym wyjaśnił, że "przepis art. 217 K.p.a. wskazuje nie tylko na wnioskowy charakter postępowania o wydanie zaświadczenia, ale także na to, iż z podania powinna wynikać chęć uzyskania zaświadczenia przez osobę wnoszącą podanie (kwestią dalszą jest treść żądanego zaświadczenia – art. 219 k.p.a.). Wymóg wyartykułowania przez osobę żądania jako wydanie mu przez organ zaświadczenia jest zbieżny z wymogiem zawarcia w podaniu żądania, ustanowionym w art. 63 § 2 k.p.a. Skoro zaś w przepisach Działu VII k.p.a. nie uregulowano sytuacji, w której podanie nie zawiera wyartykułowanego żądania, to należy w tym zakresie odpowiednio zastosować art. 64 § 2 k.p.a." (por. też M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 217.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Brak precyzji sformułowania wniosku o wydanie zaświadczenia obliguje organ do wezwania podmiotu, od którego podanie pochodzi, aby swoje żądanie doprecyzował. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że treść wniosku Firma A z 23.12.2019 r. o wydanie zaświadczenia była na tyle nieprecyzyjna, że wykluczone było dokonanie jednoznacznych ustaleń jaka jest wola wnioskodawcy. Dodatkowo w treści podania (żądania) nie wskazano ani interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, ani nie powołano się na przepis prawa, wymagający potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. W ocenie Sądu wobec tak niejasno sformułowanego podania (żądania) należało wezwać osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia do uzupełnienia braków formalnych podania poprzez wskazanie jednej z okoliczności uwzględnionej w przepisie art. 217 § 2 pkt 1 i 2 K.p.a. warunkującej wydanie zaświadczenia. Pozwoliłoby to również na wyjaśnienie co ma być przedmiotem zaświadczenia. Zaniechanie organu I instancji i załatwienie wniosku poprzez odmowę wydania zaświadczenia należy ocenić jako przedwczesne. Postępowanie organu naruszało zasady ogólne zawarte w art. 8 K.p.a. (tj. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa) i art. 9 K.p.a. (zasada udzielania przez organy informacji faktycznej i prawnej) oraz przepis art. 64 § 2 K.p.a., co przesądza o wadliwości wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Odnosząc się w tym miejscu do dokumentów przedłożonych w toku postępowania sądowego przez uczestniczkę B. T.-K., w tym ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 14.10.2020 r., znak: [...] z której wynika, że w związku z nieprzedłożeniem przez inwestora – [...] z siedzibą w W. dokumentów legalizacyjnych nakazano rozbiórkę robót budowalnych związanych z rozbudową stacji bazowej należy wyjaśnić, że okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w niniejszej sprawie. Kontrola przeprowadzona w postępowaniu przez Sąd dotyczy wyłącznie faktu odmowy wydania zaświadczenia na wniosek z 23.12.2019 r. i dokonywana jest w oparciu o kryterium legalności. Kwestie słuszności czy celowości dalszego procedowania w przedmiocie uzyskania zaświadczenia o określonej treści nie mogą zmienić zapatrywania Sądu odnośnie kontrolowanego postanowienia. Zresztą niejasne sformułowanie wniosku o wydanie zaświadczenia nie pozwala nawet na ustalenie związku między tym żądaniem a toczącym się postępowaniem legalizacyjnym w przedmiocie samowoli budowlanej. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę organy zastosują się do powyższej oceny prawnej i wezwą wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie zaświadczenia, a następnie podejmą dalsze czynności stosownie do obowiązujących przepisów prawa. W zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 k.p.a. Na koszty postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie 100 złotych, określony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego obejmujące wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych, określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) wraz z opłatą skarbową od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.