II SA/Kr 41/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 listopada 2025 roku, znak: SKO.GN/4160/119/2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Przedmiotem skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 listopada 2025 roku, znak: SKO.GN/4160/119/2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 lipca 2025 roku, znak: GS-02.6844.28.2024.JK. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 31 lipca 2025 r. znak GS - 02.6844.28.2024.JK ustanowił prawo trwałego zarządu na czas nieoznaczony, na zabudowanej nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0033 ha obręb [...] jednostka ewidencyjna Ś. , objętej księgą wieczystą nr [...] położonej przy ul. W. w K. na rzecz Zarządu Transportu Publicznego w K. z siedzibą ul. [...] w K.. Przedmiotowa nieruchomość podlega ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. " zatwierdzonego uchwałą Nr LXXXVIII/2145/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 listopada 2017 r. gdzie znajduje się w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem MW/U.2 tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Przekazanie przedmiotowej nieruchomości w trwały zarząd następuje na cele statutowe Zarządu Transportu Publicznego w K. tj. prowadzenie wypożyczalni rowerów płatnych i bezpłatnych, serwisu rowerów wypożyczalni płatnej i bezpłatnej oraz Centrum Zarządzania Ruchem. Za pismem z dnia 1 września 2025 roku odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego R. S. - M. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. Postanowieniem z dnia 6 października 2025r., nr SKO.GN/4160/119/2025 Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż pierwsza próba doręczenia decyzji organu I instancji za pośrednictwem operatora pocztowego miała miejsce w dniu 13 sierpnia 2025 r. i od tej daty rozpoczął swój bieg termin, o którym mowa w art. 44 § 4 w zw. z art. 44 § 1 K.p.a. Kolejna próba doręczenia decyzji nastąpiła w dniu 21 sierpnia 2025 r. Skutek doręczenia nastąpił w dniu 27 sierpnia 2025 r., a od dnia następnego (od dnia 28 sierpnia 2025 r.) rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania. Natomiast odwołanie złożone zostało za pośrednictwem poczty w dniu 11 września 2025 r. - co wynika z dokumentu nadania przesyłki jaki zalega w aktach sprawy. W konsekwencji należy stwierdzić, że 14 - dniowy termin do złożenia odwołania od decyzji ustanowiony w art. 129 § 2 K.p.a. nie został dotrzymany. Wskazano, że ostatnim dniem, w którym dopuszczalne było złożenie odwołania był dzień 10 września 2025 r. (nie będący sobotą jak również dniem ustawowo wolnym od pracy). Mając na uwadze dyspozycje art. 134 kpa, stwierdzono, iż wniesienie środka zaskarżenia po terminie skutkuje stwierdzeniem przez organ odwoławczy uchybienia terminu do jego złożenia. Następnie w dniu 20 października 2025r. do Kolegium wpłynęło odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożone przez Spółkę B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. reprezentowaną przez pełnomocnika radcę prawnego P. R. S. - M. od wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa decyzji z dnia 31 lipca 2025 r. znak GS - 02.6844.28.2024.JK opisanej powyżej. W uzasadnieniu podniesiono, iż Strona nie podjęła skarżonej decyzji i nie miała świadomości w ogóle, iż decyzja ta została wydana i że doszło do próby jej doręczenia. W dniu 5 września 2025r. z pełnomocnikiem Spółki skontaktował się z Pan J. K. z UMK i poinformował o wydaniu decyzji i nie podjęciu przez Spółkę przesyłki listowanej zawierającej to rozstrzygnięcie. W dniu 5 września 2025r. Pan J. K. przesłał pełnomocnikowi Odwołującej skan decyzji. Z korespondencji mailowej wynika, iż fikcja doręczenia w niniejszej sprawie liczona jest od dnia 28 sierpnia 2025r. na dowód powyższego przedłożono kserokopie korespondencji mailowej z dni 5 września 2025r. do 8 września 2025r. Mając na uwadze powyższe, spółka działająca w pełnym zaufaniu do pracownika UMK przyjęła, iż fikcję doręczenia należy liczyć od dnia 28 sierpnia 2025r., stąd też 1-dniowe uchybienie do złożenia odwołania, które to uchybienie nie było spowodowane winą strony, która działała z należytą starannością. Nadto we wniosku wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, podnosząc, iż wykonanie decyzji przed jej ostatecznym rozstrzygnięciem spowodować może poważne i nieodwracalne skutki prawne w sferze Odwołującego. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2025 roku, znak: SKO.GN/4160/119/2025 Kolegium odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 lipca 2025 roku, znak: GS-02.6844.28.2024.JK. W uzasadnieniu wskazano, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 4 czerwca 2020 r. w sprawie III SA/Kr 1407/19, odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Tym samym termin do dokonania czynności procesowej nie może zostać przywrócony, jeżeli strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2627/15, podkreślił, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy osoba nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Kolegium okoliczność pomyłki w udzielonej przez pracownika UMK informacji co do terminu złożenia odwołania, jest niewystarczająca do uzasadnienia takiego działania. Kolegium wskazuje, iż Spółka działała przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego, który winien był zapoznać się z aktami sprawy i samodzielnie określić początek biegu terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Korespondencja mailowa z pracownikiem organu I instancji, gdzie lakonicznie wskazano iż termin biegnie od danego dnia, nie jest wiarygodnym źródłem informacji i nie został także poparty jakimkolwiek dowodem, np. przesłaniem skanu koperty lub poświadczenia z Poczty Polskiej. Kolegium wskazuje również, iż taka wymiana informacji nie może uchodzić za procedurę zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie. W tym miejscu warto przytoczyć wyrok NSA, gdzie z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1654/20, gdzie wskazano, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się wyjątkowy charakter instytucji przywrócenia terminu na dokonanie czynności. Wskazuje się przy tym wyraźne, że przeszkody, które uniemożliwiały dochowanie uchybionego terminu powinny pozostawać niezależne od strony, których zaistnieniu nie mogła zapobiec przy dochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 281-282). Skargę na powyższe postanowienie wniosła B. . z o.o. z siedzibą w K. , podnosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisu postępowania, tj. art. 58 § 1 k.p.a., polegające na błędnej wykładni tego przepisu poprzez przyjęcie przez Organ, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy strony, mimo że strona uprawdopodobniła brak winy oraz wykazała, iż działała w zaufaniu do informacji urzędowej udzielonej przez pracownika organu pierwszej instancji; 2. przepisu postępowania, tj. art. 7 k.p.a., polegające na zaniechaniu należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, odmowie uwzględnienia okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, pomimo że okoliczności te były udokumentowane i nie wzbudzały wątpliwości; 3. przepisu postępowania, tj. art. 9 k.p.a., polegające na całkowitym pominięciu faktu udzielenia stronie przez pracownika organu I instancji błędnej informacji co do daty przyjęcia fikcji doręczenia decyzji organu I instancji do Strony skarżącej i – w konsekwencji - na przyjęciu przez organ, że strona nie może działać w zaufaniu do organu administracji publicznej, tylko winna na własną rękę weryfikować prawdziwość otrzymanych informacji; 4. przepisu postępowania, tj. art. 8 § 1 k.p.a., polegające na naruszeniu zasady zaufania obywateli do organów administracji poprzez uznanie, że strona nie może polegać na informacji urzędowej, oraz poprzez przyjęcie, że błędna informacja otrzymana od organu administracji publicznej nie ma wpływu na ocenę winy strony w uchybieniu terminu; 5. przepisu postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nieprzeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego, w szczególności na zaniechaniu ustalenia faktycznego przebiegu doręczenia, braków w weryfikacji prawidłowości awizowania oraz odmowie uwzględnienia korespondencji mailowej mającej znaczenie dla ustalenia braku winy strony w uchybieniu terminu. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji; 2. zasądzenie od Organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego; W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie narusza - zdaniem Strony skarżącej - art. 58 § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy Strony skarżącej, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy Strona w sposób należyty uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu. W niniejszym stanie faktycznym Strona skarżąca nie tylko dochowała należytej staranności, ale podjęła wręcz ponadstandardowe działania zmierzające do prawidłowego ustalenia biegu terminu do wniesienia odwołania. Po powzięciu informacji o wydaniu decyzji Strona, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zwróciła się bezpośrednio do pracownika organu I instancji - starszego inspektora J. K. - z jednoznacznym pytaniem dotyczącym momentu rozpoczęcia biegu fikcji doręczenia decyzji. W odpowiedzi uzyskała konkretną, jednoznaczna i błędna informacje, że fikcja doręczenia nastąpiła w dniu 28 sierpnia 2025 r. Okoliczność ta została udokumentowana korespondencją mailową i nie była kwestionowana przez organ. Strona skarżąca miała zatem pełne podstawy, aby uznać, że informacja ta pochodzi od osoby kompetentnej, działającej w imieniu organu administracji publicznej, a tym samym - że jest informacją wiążącą i rzetelną. Nie sposób w tej sytuacji przypisać Stronie winy za to, że polegała na oficjalnej informacji uzyskanej od pracownika organu prowadzącego postępowanie. Błędna interpretacja art. 58 § 1 k.p.a. dokonana przez SKO polegała na przyjęciu, że strona - mimo uzyskania informacji od organu - powinna była samodzielnie i niezależnie weryfikować prawidłowość tej informacji, zakładając ryzyko ewentualnego błędu organu. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności zarówno z treścią art. 58 § 1 k.p.a., jak i z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, w szczególności zasadą zaufania do organów administracji publicznej. Należy podkreślić, że działanie w zaufaniu do informacji udzielonej przez organ administracji wyklucza możliwość przypisania stronie winy w uchybieniu terminu. Wina w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a. nie może obejmować sytuacji, w której strona działała racjonalnie, w sposób lojalny wobec organu i w oparciu o oficjalną informację uzyskaną w toku prowadzonej sprawy. Tymczasem SKO ograniczyło się do lakonicznego stwierdzenia, że "pomyłka pracownika UMK" jest okolicznością niewystarczającą do przywrócenia terminu, całkowicie pomijając fakt, iż to właśnie ta pomyłka była bezpośrednią i jedyną przyczyną uchybienia terminu. W efekcie organ przerzucił na Stronę skarżącą negatywne konsekwencje błędu administracji, co jest niedopuszczalne na gruncie postępowania administracyjnego. W konsekwencji należy stwierdzić, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu została w niniejszej sprawie spełniona, a odmowa przywrócenia terminu stanowi wynik naruszenia art. 58 § 1 k.p.a., co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z racji bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3), 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że przez uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu należy rozumieć wykazanie okoliczności niezależnych od woli strony, które uniemożliwiły dokonanie czynności procesowej w terminie. Chodzi zatem o wskazanie przeszkody, której strona nie była w stanie przezwyciężyć nawet przy zachowaniu najwyższej staranności w prowadzeniu swoich spraw oraz przy dołożeniu największego możliwego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium oceny winy w uchybieniu terminowi procesowemu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Ponadto w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przeszkoda ta musi mieć charakter nagły. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zalicza się m.in. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę uniemożliwiającą skorzystanie z pomocy innej osoby, powódź czy pożar. Jednocześnie ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania występującej z wnioskiem o jego przywrócenie. Zdaniem Sądu wskazana przez Skarżącą przyczyna uchybienia terminu nie spełnia przesłanki "braku winy" w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a. O braku winy można bowiem mówić jedynie wówczas, gdy strona działała z najwyższą starannością, a mimo to dokonanie czynności w terminie było obiektywnie niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od jej woli. Przeszkoda taka ma co do zasady charakter nagły i nie może zostać przezwyciężona nawet przy dołożeniu największego możliwego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 10 listopada 2022 r., III OSK 2941/21). Powoływane przez Spółkę okoliczności, polegające na telefonicznym poinformowaniu jej przez pracownika urzędu, że fikcja doręczenia nastąpiła w dniu 28 sierpnia 2025 r., nie stanowią przyczyny uzasadniającej przyjęcie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanej. Skarżąca w skardze nie zakwestionowała ani skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji, ani ustaleń organu odwoławczego dotyczących terminu wniesienia odwołania. Również argumentacja przedstawiona na poparcie braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania nie zasługuje na uwzględnienie. Powoływane argumenty sprowadzają się w istocie jedynie do subiektywnego przedstawienia określonej sytuacji, co jednak nie stanowi podstawy do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania. Nadto należy podzielić stanowisko organu, zgodnie z którym w sytuacji wymagającej działania z najwyższą starannością w prowadzeniu własnych spraw o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia, której nie była w stanie usunąć nawet przy dołożeniu największego możliwego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem z akt sprawy, a przede wszystkim z treści skargi, wynika, że Spółka działająca przez pełnomocnika ograniczyła się jedynie do kontaktu telefonicznego z pracownikiem urzędu oraz wymiany korespondencji mailowej, zamiast zapoznać się z aktami sprawy i samodzielnie ustalić początek biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Trafne jest, w realiach niniejszej sprawy, stanowisko Kolegium, zgodnie z którym nawet pomyłka pracownika urzędu udzielającego informacji co do terminu wniesienia odwołania nie jest wystarczająca do wykazania braku winy w uchybieniu temu terminowi. Za organem należy podkreślić, że Skarżąca działała przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, który powinien był zapoznać się z aktami sprawy i samodzielnie ustalić początek biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Korespondencja mailowa z pracownikiem organu I instancji, w której lakonicznie wskazano datę rozpoczęcia biegu terminu, nie może zostać uznana za wiarygodne źródło informacji, zwłaszcza że nie została poparta żadnym dowodem, np. skanem koperty czy potwierdzeniem z Poczty Polskiej. W ocenie Sądu powołane przez Skarżącą okoliczności nie stanowią przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu do wniesienia odwołania. Należy podkreślić, że okoliczności uzasadniające brak winy powinny mieć charakter niezależny od strony i być takiego rodzaju, że strona nie mogła im zapobiec nawet przy zachowaniu należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Skarżąca w skardze nie zakwestionowała ani skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji, ani ustaleń organu odwoławczego dotyczących terminu wniesienia odwołania. Również argumentacja przedstawiona dla wykazania braku winy w uchybieniu temu terminowi nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie wskazała bowiem ani we wniosku o przywrócenie terminu, ani w skardze skierowanej do Sądu jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby uzasadniać brak winy w uchybieniu terminowi. Argumenty przedstawione przez pełnomocnika Skarżącej na poparcie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie pozwalają na przyjęcie, że strona nie ponosi winy za jego przekroczenie. Nie sposób zatem uznać, że istniała przeszkoda niemożliwa do przezwyciężenia ani że zachodziła niemożność dochowania należytej staranności przy terminowym wniesieniu odwołania. W szczególności o dochowaniu takiej staranności nie może świadczyć powoływanie się przez Skarżącą na hipotetyczną możliwość faktycznego nieodebrania przesyłki, mimo potwierdzenia jej odbioru. Za bezzasadne należy również uznać podniesione przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów k.p.a., tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 9 oraz art. 77 § 1. Przepisy te regulują podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym obowiązki organu w zakresie prowadzenia postępowania oraz gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Nie mogą one jednak znaleźć zastosowania – jak wywodzi Skarżąca – do treści rozmów telefonicznych prowadzonych z pracownikiem urzędu ani do wymienianej korespondencji mailowej dotyczącej daty doręczenia decyzji. Okoliczności te nie stanowią bowiem elementu postępowania dowodowego w rozumieniu wskazanych przepisów i nie mogą przesądzać o skuteczności doręczenia ani o początku biegu terminu do wniesienia odwołania. Sam fakt uzyskania przez stronę informacji w formie nieformalnej nie zwalnia jej, ani działającego w jej imieniu profesjonalnego pełnomocnika, z obowiązku samodzielnego zweryfikowania daty doręczenia na podstawie akt sprawy i dokumentów znajdujących się w dyspozycji organu. Reasumując należy wskazać, że argumenty przedstawione na uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie pozwalają na przyjęcie, że strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi. Zatem nie można uznać, że istniała przeszkoda niemożliwa do przezwyciężenia i niemożność dołożenia należytej staranności do złożenia w terminie zażalenia. W świetle powyższego - wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.