II SA/Kr 409/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr [...] przez Wójta Gminy K. 1/ wymierza Wójtowi Gminy K. grzywnę w kwocie 200 (dwieście) złotych; 21 stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy K. w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3/ zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi A. B. przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy K. – zobowiązał Wójta do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie wniosku skarżącego z dnia 23 września 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 29 września 2020 r. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga na niewykonanie powyższego wyroku. Skarżący wskazał, że pomimo upływu ustawowych terminów do wydania decyzji Wójt Gminy K. nie wydał przedmiotowego aktu w tej sprawie, a co za tym idzie nie został zatem wykonany powołany wyrok. Skarżący pismem z dnia 21 września 2020 r. wezwał Wójta Gminy K. do wykonanie wyroku poprzez dokonanie czynności mających na celu rozstrzygnięcie sprawy lub wydanie aktu. Powołany organ mimo upływu ustawowych terminów, ani nie załatwił sprawy, ani nie zajął stanowiska wobec pisma, podjął czynności pozorne nie mające nic wspólnego z rozstrzygnięciem sprawy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1236/20 WSA w Krakowie wymierzył Wójtowi Gminy K. grzywnę w kwocie 700 zł oraz stwierdził, że bezczynność Wójta Gminy K. w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały organowi w dniu 11 września 2020 r. (data prezentaty organu). Od tego dnia rozpoczął zatem bieg termin załatwienia sprawy. Wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie termin upłynął zatem w dniu 25 września 2020 r. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy Wójt Gminy K. do chwili obecnej nie załatwił sprawy z wniosku skarżącego z dnia 23 września 2019 r. Podkreślić również należy, że dopiero w dniu 7 października 2020 r. odbyła się wizja lokalna w terenie. A następnie w piśmie z dnia 28 października 2020 r. poinformowano strony, że postępowanie administracyjne nie może być załatwione w terminie przewidzianym w art. 35 K.p.a. Pismem z dnia 4 marca 2021 r. A. B. wniósł kolejną skargę na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2020 r. sygn. akt II SAB/Kr 488/19. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ podniósł, że w dniu 25 lutego 2021 r. wydano decyzję w sprawie wniosku A. B. dotyczącą zakłócenia stosunków wodnych na działce nr [...] w miejscowości G.. Zatem decyzja została wydana przed wniesieniem kolejnej skargi na niewykonanie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie ( por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018) środki przewidziane w art. 154 P.p.s.a mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Zdaniem Sądu celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30.05.2001 r., LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24.05.2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594). Cytowany przepis art. 154 § 1 P.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. W pierwszej kolejności należy odnotować, że zgodnie z powołanym wyżej art. 154 § 1 P.p.s.a. warunkiem wniesienia skargi w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W sprawie spełniony został warunek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo skarżącego z dnia 24 lutego 2021 r. wzywające organ do wykonania wyroku. Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały organowi w dniu 11 września 2020 r. (data prezentaty organu). Od tego dnia rozpoczął zatem bieg termin załatwienia sprawy. Wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie termin upłynął zatem w dniu 25 września 2020 r. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy organ wydał decyzję dopiero w dniu 25 lutego 2021 r. W sprawie wystąpiła zatem niewątpliwa bezczynność organu po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Bezczynność ta nie miała jednak charakteru rażącego, gdyż organ podejmował czynności procesowe, przeprowadził wizję w terenie i końcowo załatwił sprawę wydając decyzje z dnia 25 lutego 2021 r. Wymierzając grzywnę Sąd wziął pod uwagę fakt, że wcześniejszym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r. wymierzono już organowi grzywnę w kwocie 700 zł za niewykonanie wyroku o sygn. akt II SAB/Kr 488/19. Uznając skargę za zasadną Sąd na podstawie art. 154 § 2 P.p.s.a stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego (pkt II wyroku) oraz na podstawie art. 154 § 1 i 6 P.p.s.a zobowiązany był orzec o wymierzeniu organowi grzywny, której wysokość (200 zł) miarkował mając na uwadze jej dyscyplinującą funkcję oraz stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy wskazanego w wyroku i okoliczności, w jakich doszło do niezachowania tego terminu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 154 § 1, 2 i 6 oraz art. 200 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.