II SA/Kr 400/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 400/17 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję nr [...] [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia 23 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017r. sygn. akt II SA/Kr 400/17 oddalił skargę w sprawie ze skargi P. S. – dalej jako skarżący, na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia 23 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Od ww. wyroku żadna ze stron nie wniosła wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku i jest on prawomocny od dnia 25 lipca 2017 r. Skarżący P. S. pismami z dnia 20 września 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 400/17 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w świetle art. 86 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z treścią art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przed merytorycznym rozpatrzeniem wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, tj. przed rozpatrzeniem podniesionej w tym wniosku argumentacji i oceną czy istotnie stanowi ona o uprawdopodobnieniu okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, Sąd zobowiązany jest zbadać, czy złożony wniosek spełnia wymogi formalne. Jednym z wymogów formalnych tego wniosku jest zachowanie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z przywołanymi wcześniej przepisami, to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że wniosek w sprawie przywrócenia terminu został złożony w terminie siedmiu dni, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, co wymaga również sprecyzowania przyczyny tego uchybienia. Z przedstawionych przez skarżącego we wniosku okoliczności wynika, że wniósł on przedmiotowy wniosek z uchybieniem terminu do jego wniesienia wynikającym z treści art. 87 § 1 P.p.s.a. Wniosek ten został złożony w dniu 20 września 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący wskazał, że o wydaniu wyroku dowiedział się w trakcie rozmowy telefonicznej w dniu 12 września 2017 r. Polegając zatem li tylko na twierdzeniach skarżącego, że to właśnie w dniu 12 września 2017 r. skarżący dowiedział się o zapadłym w dniu 22 czerwca 2017 r. wyroku w sprawie, wskazać należy, że w świetle art. 87 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 111 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 459) w zw. z art. 83 § 1 P.p.s.a. - termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r., rozpoczął swój bieg w dniu 13 września 2017 r. i upłynął wraz z dniem 19 września 2017 r. Tymczasem skarżący nie podjął w tym czasie żadnej czynności zmierzającej do przywrócenia terminu, a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożył w dniu 20 września 2017 r. tj. z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 88 P.p.s.a. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.