II SA/Kr 359/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze sprzeciwu A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 23 stycznia 2026 r. znak: WI-I.7840.4.41.2025.PI w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany oddala sprzeciw.

Decyzją Nr 445/6740.1/2024 z dnia 22 maja 2024 znak: AU-01-3.6740.1.121.2024.MCU Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt architektoniczno - budowlany i udzielił A. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę inwestycji pn. Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem wbudowanym (budynek M5) z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., wentylacji mechanicznej na dz. nr [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna N. H., przy ul. [...] w K. - w ramach zamierzenia budowlanego pn. Budowa dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z garażami wbudowanymi (od budynku Ml do budynku M9) z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., wentylacji mechanicznej oraz budowa wewnętrznych instalacji na zewnątrz budynków: elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, budowa dojść i dojazdów na działce nr [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna N. H., przy ul. I. w K. - którego projekt zagospodarowania terenu został zatwierdzony decyzją z dnia 26 kwietnia 2024 r. W dniu 16 sierpnia 2024 r. (data wpływu do organu) J. S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. niezawiniony brak udziału strony w postępowania. Wnioskodawca podniósł, że jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] składającej się z działek nr [...] i [...] obr. [...] K. - N. H.. Nieruchomość ta sąsiaduje bezpośrednio z projektowaną inwestycją. Mimo oczywistego położenia w obszarze oddziaływania wnioskodawca nie został wzięty pod uwagę, jako strona postępowania. Postanowieniem z dnia 3 września 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją. Postanowieniem z dnia 12 marca 2025 r. Wojewoda Małopolski uchylił ww. postanowienia i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 7 maja 2025 r. Prezydent Miasta Krakowa wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia 22 maja 2024 r. Decyzją z dnia 19 września 2025 r. Nr 810/6740.1/2025, znak: AU-01-1.6740.1.69.2024.EKO, działając na podstawie art. 150§1, art. 145 §1 pkt 4 i art. 141 §1 pkt 1 w zw. z art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 22 maja 2024 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją z dnia 22 maja 2024 r. nie powoduje oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Pr. bud. na nieruchomość, której właścicielem jest wnioskujący o wznowienie postępowania. Dla uznania, że teren działki, której właścicielem jest wnioskujący o wznowienie postępowania znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu konieczne byłoby wskazanie konkretnych nakazów czy zakazów, wynikających z przepisów odrębnych którymi oprócz warunków techniczno-budowlanych czy prawa budowlanego jest m.in. prawo ochrona środowiska, a które w związku z realizacją opisanej inwestycji, wprowadzałyby ograniczenia w zabudowie nieruchomości należącej do wnioskodawcy. Takich ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych organ nie znalazł. Zatem, wnioskodawcy nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 22 maja 2024 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. S.. Decyzją z dnia 23 stycznia 2026 r. znak: WI-I.7840.4.41.2025.PI, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418) Wojewoda Małopolski uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 Pr. bud., według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy (a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości). Organ ustalił, że w dokumentacji projektowej dot. przedmiotowej inwestycji wskazano, że "Obszar oddziaływania budynków mieści się w granicach inwestycji, tj. dz. nr [...] obr. [...]". Wnioskodawca jest właścicielem działek ewid. nr [...] i [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna N. H.. Oceniając analizę nasłonecznienia i przesłaniania znajdująca się w dokumentacji budowlanej organ stwierdził, że projektowana inwestycja (budynek oznaczony jako M5) oddziałuje na nieruchomość sąsiednią, będącą własnością wnioskodawcy, składającą się z działek ewid. nr [...] i nr [...]. Ww. analiza w jednoznaczny sposób ukazuje, iż projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny (M5), rzuca cień na ww. nieruchomość wnioskodawcy (powyżej 4 m w głąb). Cień rzucany przez budynek M5 wchodzi na nieruchomość wnioskodawcy (pomiar dokonany przez organ na podstawie skali w której sporządzono analizę nasłonecznienia i zacieniania): - w godzinach 7:00-8:00 ok. 25 m w głąb nieruchomości wnioskodawcy, w tych godzinach zacienianie obejmuje całą szerokość nieruchomości patrząc od strony ul. [...] - w godzinach 8:00-9:00 ok. 23 m w głąb nieruchomości wnioskodawcy; - w godzinach 9:00-10:00 ok. 13 m w głąb nieruchomości wnioskodawcy. Organ ustalił nadto, że na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 22 maja 2024 r. oraz na dzień wydania niniejszego orzeczenia, nieruchomość wnioskodawcy objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Nr XCV/1271/10 z dnia 17 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kościelniki" (dalej jako: m.p.z.p.). Nieruchomość wnioskodawcy, składająca się z działek nr ewid. [...] i [...] położona jest w następujących terenach: - MNU6 - tereny zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowo-usługowej; - KDD17 - tereny tras komunikacyjnych (dotyczy północno-wschodniego krańca działki nr ewid. [...] i północno-wschodniego krańca działki nr ewid. [...]), - KDG1 - tereny tras komunikacyjnych (dotyczy południowo-wschodniego krańca działki nr ewid [...] i południowo-wschodniego krańca działki nr ewid. [...]). Ustalenia m.p.z.p. wskazują, iż na nieruchomości wnioskodawcy możliwa jest zabudowa. Z zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu oraz ogólnodostępnych portali mapowych: https://polska.e-mapa.net/ wynika, że nieruchomość wnioskodawcy w części południowo-wschodniej pozostaje zabudowana budynkiem mieszkalno-usługowym. Ten stan zabudowy nieruchomości nie wyklucza jednak ewentualnej, hipotetycznej rozbudowy, przebudowy, czy zmiany sposobu użytkowania znajdującego się tam obiektu, jak i nowej zabudowy, a to w granicach obowiązującego m.p.z.p. Organ zwrócił przy tym uwagę na widniejącą w m.p.z.p. linię zabudowy przebiegającą przez południowo-wschodni kraniec nieruchomości wnioskodawcy, która ogranicza możliwość zabudowy (na zasadach wskazanych w m.p.z.p.). W ocenie organu przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływała (choćby w sposób dozwolony) na sąsiadujące działki nr ewid. [...] i [...]. Zdaniem organu, w okolicznościach sprawy zaistniała więc przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem Prezydent Miasta Krakowa wadliwie zatem uznał, że wnioskodawcy nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z 22 maja 2024 r. Z uwagi na powyższe, Prezydent Miasta Krakowa przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien przejść do kolejnego etapu postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem, będzie zbadanie, czy występują okoliczności uzasadniające niemożność uchylenia decyzji (art. 146, art. 151 § 2 k.p.a.). W sprzeciwie inwestor A. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o uchylenie decyzji kasatoryjnej i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie: - art. 138 § w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, pomimo że na gruncie niniejszej sprawy administracyjnej nie zaistniały określone w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki warunkujące wydanie takiego rozstrzygnięcia przez organ, a tym samym naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania administracyjnego; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz w konsekwencji wydanie decyzji uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 września 2025 r., zamiast przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz wydania decyzji utrzymującej w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta Krakowa; - art. 15 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i brak ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w szczególności poprzez całkowite pominięcie faktu dokonania przez organ I instancji merytorycznej weryfikacji prawidłowości wydania rozstrzygnięcia zawartego w decyzji pozwolenia na budowę oraz weryfikacji przez organ I instancji zarzutów podniesionych przez J. S. oraz wydanie przez Wojewodę Małopolskiego decyzji, której uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym tym przepisem, w szczególności nie wskazuje, jakie przepisy naruszył organ I instancji, jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł oraz z jakich przyczyn innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji, - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż nieruchomość stanowiąca własność J. S. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją pozwolenia na budowę, a J. S. przysługuje na gruncie niniejszej sprawy status strony postępowania, a w konsekwencji błędne uznanie, iż organ I instancji w sposób nieprawidłowy uznał, iż nieruchomość stanowiąca własność J. S. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na budowę, a J. S. nie przysługuje na gruncie niniejszej sprawy status strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu – co do zasady, ilekroć jest uruchamiana skargą na decyzję lub postanowienie – polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu ma uproszczony charakter względem postępowania ze skargi, albowiem organ administracji nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 P.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 P.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e P.p.s.a.). Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Wskazać należy również, że konstrukcja sprzeciwu implikuje daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli decyzji kasacyjnej. Znacząco ograniczona jest możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej, nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych spełnione są przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, w którym akcentuje się, że oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wobec tego przepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 P.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 P.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., II OSK 2219/15, z 5 listopada 2019 r., II OSK 3238/19, WSA w Krakowie z 7 sierpnia 2019 r., II SA/Kr 695/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tak zakreślonych ramach wniesiony sprzeciw okazał się nieuzasadniony. Ponieważ zaskarżona decyzja wydana została w ramach wznowienia postępowania, wyjaśnić trzeba na wstępie, że wznowienie postępowania jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, które pozwala na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2016, s. 638). Postępowanie w trybie wznowienia można podzielić na dwie fazy: fazę wstępną, w której bada się formalne przesłanki wznowienia postępowania, tj. legitymację wnioskodawcy (art. 147 k.p.a.) oraz zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 k.p.a.). Fazę tę kończy - w przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek formalnych - postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), zaś w przypadku ustalenia, że którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona – postanowienie o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4). Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drugi, merytoryczny etap postępowania, w którym organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2). W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Dostrzec należy również, że postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a. Kontrolowana sprawa znajduje się na etapie badania przyczyn wznowienia, tj. wcześniej organ pierwszej instancji na wniosek J. S. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną o udzieleniu pozwolenia na budowę, ze względu na przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału wnioskodawcy w postępowaniu bez własnej winy), a następnie tenże organ, decyzją wydaną na podstawie art. 150 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia wobec ustalenia, że J. S. nie był stroną postępowania. Organ odwoławczy zajął odmienne stanowisko. Stwierdził mianowicie, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 P.b., według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dalej przytoczył zawartą w art. 3 pkt 20 P.b. definicję "obszaru oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W nawiązaniu do tej definicji Wojewoda ustalił, że zakres przedmiotowego zamierzenia budowlanego obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem wbudowanym (budynek M5) z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., wentylacji mechanicznej na dz. nr [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna N. H., przy ul. I. w K. – w ramach zamierzenia budowlanego pn. Budowa dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z garażami wbudowanymi (od budynku M1 do budynku M9) z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., wentylacji mechanicznej oraz budowa wewnętrznych instalacji na zewnątrz budynków: elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, budowa dojść i dojazdów na działce nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna N. H., przy ul. [...] w K., którego projekt zagospodarowania terenu został zatwierdzony decyzją Nr 362/6740.1/2024 z dnia 26.04.2024 r. znak: AU-01-3.6740.1.116.2024.MCU. W dokumentacji projektowej, określając zakres oddziaływania omawianej inwestycji, wskazano, że obszar oddziaływania budynków mieści się w granicach terenu inwestycji, tj. dz. nr [...] obr. [...]. Jak wynika z treści księgi wieczystej (nr w aktach sprawy) oraz rejestru gruntów, wnioskodawca jest właścicielem działek ewidencyjnych nr [...] i [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna N. H., wchodzących w skład jednej nieruchomości. Następnie organ przywołał treść § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej: r.w.t.) i stwierdził, że jak wynika z części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego budynki mieszkalne M1-M9 zaprojektowano o wysokości 10,02 m, mierząc od poziomu terenu przed najniżej położonym wejściem do budynku. Dodatkowo wskazano, iż kolejne budynki zlokalizowane są w odległości co najmniej 28 m od najbliżej położonego istniejącego budynku (k. 4 i 8). Powyższy parametr wysokości został także określony w części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego, tj. przekrój A-A (k. 14). Zwrócono uwagę, że objęty przedmiotową decyzją pozwolenia na budowę budynek mieszkalny jednorodzinny (oznaczony jako M5), wchodzi w skład inwestycji składającej się jeszcze z ośmiu pozostałych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dla których zostały wydane odrębne decyzje administracyjne zatwierdzające projekt architektoniczno-budowlany i udzielające pozwolenia na budowę. Niemniej całe zamierzenie budowlane (9 budynków mieszkalnych jednorodzinnych) posiada jeden wspólny zatwierdzony odrębną decyzją administracyjną projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 362/6740.1/2024 z 26 kwietnia 2024 r., znak: AU-01-3.6740.1.116.2024.MCU). W dokumentacji projektowej znajduje się opracowanie pn. SYTUACJA ANALIZA NASŁONECZN. ANALIZA ZACIENIANIA (k. 26), w której wyprowadzono następujące wnioski: "1) projektowane budynki objęte opracowaniem (M1-M9) rzucają cień na działki sąsiednie nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Nie powoduje to jednak ograniczenia w odpowiednim nasłonecznieniu. W godzinach 7-17 zapewniony będzie dostęp słońca przez co najmniej 3 godziny w istniejących i ewentualnych budynkach zlokalizowanych na w/w działkach. 2) Analiza zacieniania wykazała, iż projektowane budynki (M1-M9) nie zacieniają istniejącego budynku zlokalizowanego na dz. nr [...]." Organ odwoławczy stwierdził, że nie kwestionuje spełnienia przez projektowaną inwestycję warunków określonych w § 60 r.w.t., dostrzegając, że naruszenie przepisów techniczno-budowlanych stanowiłoby podstawę orzeczenia o odmowie pozwolenia na budowę. Podkreślił natomiast, że projektowana inwestycja (budynek oznaczony jako M5) oddziałuje na nieruchomość sąsiednią, będącą własnością J. S., składającą się z działek ewid. nr [...] i nr [...]. Wynika to z wyżej przywołanej dokumentacji. Przedłożona przez inwestora analiza zacienia i przesłaniania w jednoznaczny sposób ukazuje, iż projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny (M5), rzuca cień na w/w nieruchomość Wnioskodawcy (powyżej 4 m w głąb). Jak wynika z powyższej analizy, cień rzucany przez budynek M5 wchodzi na nieruchomość Wnioskodawcy (pomiar dokonany przez tut. Organ na podstawie skali w której sporządzono analizę nasłonecznienia i zacieniania): - w godzinach 7:00-8:00 ok 25 m w głąb nieruchomości Wnioskodawcy, w tych godzinach zacienianie obejmuje całą szerokość nieruchomości patrząc od strony ul. [...]; - w godzinach 8:00-9:00 ok. 23 m w głąb nieruchomości Wnioskodawcy; - w godzinach 9:00-10:00 ok. 13 m w głąb nieruchomości Wnioskodawcy. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że na dzień wydania przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 22 maja 2024 r., nr 445/6740.1/2024, znak: AU-01-3.6740.1.121.2024.MCU oraz na dzień wydania niniejszego orzeczenia, nieruchomość wnioskodawcy objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwałą Nr XCV/1271/10 z dnia 17 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. " (dalej jako: m.p.z.p.) i znajduje się w terenach: - MNU6 – tereny zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowo-usługowej; - KDD17 – tereny tras komunikacyjnych (dotyczy północno-wschodniego krańca działki nr ewid. [...] i północno-wschodniego krańca działki nr [...]) - KDG1 – tereny tras komunikacyjnych (dotyczy południowo-wschodniego krańca działki nr [...] i południowo-wschodniego krańca działki nr [...]). W ocenie organu na podstawie m.p.z.p. na nieruchomości wnioskodawcy możliwa jest zabudowa. Dostrzeżono, na podstawie zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu oraz ogólnodostępnych portali mapowych, że nieruchomość ta, w części południowo-wschodniej jest zabudowana budynkiem mieszkalno-usługowym, jednak stan zabudowy nieruchomości skarżącego nie wyklucza ewentualnej, hipotetycznej rozbudowy, przebudowy, czy zmiany sposobu użytkowania znajdującego się tam obiektu, jak i nowej zabudowy. Zwrócono również uwagę na wyznaczoną w m.p.z.p. linię zabudowy przebiegającą przez południowo-wschodni kraniec nieruchomości wnioskodawcy, która ogranicza możliwość zabudowy nieruchomości. Finalnie organ odwoławczy uznał, że J. S. powinien być stroną w przedmiotowym postępowaniu, stwierdzając, że "niewątpliwie przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływała (choćby w sposób dozwolony) na sąsiadujące działki nr ewid. [...] i [...]", a dalej, że w okolicznościach tej sprawy mamy do czynienia z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jako że Prezydent Miasta Krakowa wadliwie uznał, że J. S. nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 22 maja 2024 r., nr 445/6740.1/2024, znak: AU-01-3.6740.1.121.2024.MCU. Konsekwencją opisanych ustaleń było uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 19 września 2025 r., nr 810/6740.1/2025, znak: AU-01- 1.6740.1.69.2024.EKO, w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wojewoda wskazał przy tym, że Prezydent Miasta Krakowa powinien przejść do kolejnego etapu postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem, będzie zbadanie, czy występują okoliczności umożliwiające wydanie decyzji na podstawie art. 146, art. 151 § 2 k.p.a. Organ I instancji powinien przeprowadzić postępowanie w zakresie treści art. 146 k.p.a. i od wyników tego etapu postępowania wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., bądź na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu przedstawione powyżej okoliczności uzasadniały wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Skoro organ odwoławczy odmiennie ocenił, że wnioskującemu o wznowienie J. S. przysługiwał przymiot strony, a także zaszła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym wadliwa była decyzja wydana na podstawie ustalenia, że wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony i nie zachodzi przesłanka wznowienia, konieczne było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z powodu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. celem przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji w zakresie rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Zdaniem Sądu nie można było przyjąć, że postępowanie przeprowadzono w pełnym zakresie, skoro organ pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie kończące postępowanie wznowione na etapie stwierdzenia braku przesłanki wznowienia. Postępowanie co do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty jest etapem, który zachodzi tylko wówczas, gdy zostanie potwierdzona przesłanka wznowienia i następuje po tym stwierdzeniu przesłanki wznowienia. Nie było zatem możliwe prowadzenie postępowania w tym zakresie przez organ odwoławczy, który naruszyłby zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a., a jednocześnie zasadę czynnego udział stron w postępowaniu wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a. Tym samym, w ocenie Sądu, sprzeciw okazał się nieuzasadniony, ponieważ organ odwoławczy nie naruszył normy wynikającej z art. 138 § 2 k.p.a. wykazując podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej. Nieuzasadnione okazały się więc zarzuty sprzeciwu. Po pierwsze, niezasadnie zarzuciła skarżąca spółka, że organ odwoławczy wydając taką decyzję naruszył zasadę szybkości i prostoty postępowania. Podkreślić wypada, że istotą wznowienia postępowania jest próba naprawy wadliwości, o ile taka miała miejsce w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją ostateczną. W tej sprawie wskazywana wadliwość polega na pozbawieniu prawa udziału podmiotu, który – według wnioskodawcy i organu odwoławczego – stroną być powinien. Priorytetem postępowania wznowionego, w przypadku stwierdzenia wady określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powinno być umożliwienie wzięcia udziału pozbawionej udziału stronie w pełnym dwuinstancyjnym postępowaniu wznowionym. Zdaniem Sądu, prawo udziału wnioskodawcy w pełnym dwuinstancyjnym postępowaniu gwarantuje zaskarżona sprzeciwem decyzja. Zasada szybkości i prostoty postępowania musi w tym miejscu ustąpić innym zasadom związanym z gwarancjami procesowymi pominiętej strony. Po drugie, nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. Uzupełniające postępowanie przed organem odwoławczym nie mogło doprowadzić do rozpoznania sprawy w zakresie, który nie był objęty rozstrzygnięciem decyzji organu I instancji. Jak wskazano wcześniej, organ pierwszej instancji odmówił uchylenia decyzji, dlatego, że nie uznał skarżącego za stronę postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Uchylenie tej decyzji powoduje, że należy rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę w zakresie istoty sprawy, tj. udzielenia pozwolenia na budowę wobec stwierdzonej wadliwości postępowania, w uwzględnieniem art. 146 k.p.a., którego treść może wpływać na rozstrzygnięcie decyzji. Po trzecie, organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. i innych przepisów przywołanych wraz z tą zasadą. To właśnie decyzja Wojewody Małopolskiego realizuje należycie tę decyzję, zapewniając stronom postępowania, w tym wnioskodawcy, pełną dwuinstancyjność, tj. rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie przez organy dwóch instancji. Jak wskazano wyżej, organ odwoławczy nie mógł przeprowadzić postępowania co do istoty sprawy w ramach uzupełniającego postępowania odwoławczego. Nie zmienia powyżej oceny fakt, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji zawarto, na marginesie rozważań uzasadniających przyjęte rozstrzygnięcie, również ocenę decyzji organu pierwszej instancji. Ze względu na treść rozstrzygnięcia i stanowisko, zgodnie z którym wnioskodawca nie był stroną postępowania, rozważania te należało uznać za przedwczesne. Ponadto, wbrew zarzutom zawartym w sprzeciwie, organ odwoławczy wskazał, z jakich przyczyn uchylił zaskarżoną decyzję; przedstawił stan faktyczny i dokonał jego oceny, w szczególności oceny istotnego dla sprawy projektu zagospodarowania terenu oraz analizy nasłonecznienia i zacieniania. Z tych dowodów organ wywiódł skutki w postaci uznania, że nieruchomość wnioskodawcy znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Wskazano i wyjaśniono relewantne przepisy prawa, w tym wskazano naruszenia prawa uzasadniające uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Kwestionowana decyzja określa również wytyczne co do dalszego postępowania. Po czwarte, przedwczesny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 P.b. Niewątpliwie odpowiedź na pytanie, czy należące do J. S. działki nr [...] i nr [...] znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu objętego kwestionowanym pozwoleniem na budowę, o którym stanowi art. 3 pkt 20 P.b., stanowi oś sporu w przedmiotowej sprawie. Na tak zadane pytanie organ pierwszej instancji udzielił odpowiedzi negatywnej, Wojewoda Małopolski zaś odpowiedział twierdząco. Rozpoznając sprawę ze sprzeciwu, tj. oceniając czy organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie można przesądzać kwestii materialnoprawnych. Taką kwestią jest status J. S. jako strony postępowania. Zauważyć trzeba w tym względzie, że chociaż pojęcie strony jest pojęciem procesowym, to jego źródło jest materialnoprawne – w tej sprawie wynika z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. Ocena i przesądzenie tej kwestii w niniejszym postępowaniu byłoby tym bardziej niedopuszczalne, że nie uczestniczy w nim sam zainteresowany, jako że w sprawie ze sprzeciwu uczestniczą wyłącznie skarżący sprzeciwem i organ, który wydał decyzję. Przedmiotem oceny było zatem wyłącznie to, czy organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję kasatoryjną, przy założeniu, że prawidłowo uznał status J. S. – jako strony postępowania. Przyjmując – tylko jako założenie – to stanowisko, Sąd uznał, że Wojewoda prawidłowo uchylił decyzję organu pierwszej i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, nie stwierdzając naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., oddalił sprzeciw na podstawie art. 64e w zw. z art. 151a § 2 p.p.s.a.