II SA/Kr 325/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję nr 638/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2025 r. znak WOB.7721.281.2025.KJAS w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku poprzez wykonanie określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz skarżącej K. S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr [...] z 29 lipca 2025 r., znak: [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418), dalej: "P.b.", nakazał właścicielom budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. W. w W. (K. S. – działającej przez pełnomocnika B. P., Z. W. oraz S. W.), w terminie od dnia 15 października 2025 roku, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości wskazanych w ekspertyzach mykologicznych opracowanych przez dr W. F. (z października 2024 r.) dla mieszkań nr 1, nr 2 oraz nr 3, poprzez wykonanie w pomieszczeniach: pokój, kuchnia, łazienka – w mieszkaniu nr 1; korytarz, łazienka - w mieszkaniu nr 2; łazienka, kuchnia - w mieszkaniu nr 3, - robót polegających na: 1. Skucie tynków na ścianach i sufitach w obszarach dotkniętych porażeniem (zagrzybieniem), - dla możliwości lokalizacji obszarów należy uprzednio zdemontować okładziny ścian i sufitów. Zagrzybione materiały należy zutylizować. Odsłoniętą powierzchnię oczyścić przy użyciu drucianych szczotek, następnie odgrzybić stosując dwukrotną aplikację środka grzybobójczego w odstępie 12-15 godzin z użyciem jednego z zalecanych preparatów (np. Altax; Atlas Mykos; Tytan); 2. Odtworzenie warstwy tynku wraz z warstwami malarskimi z użyciem farb paroprzepuszczalnych "oddychających" - pozwalających na swobodny przepływ pary wodnej (w kolorze analogicznym do zastanego w pomieszczeniu); 3. Po wykonaniu odgrzybienia przeprowadzić proces ozonowania mieszkania. Powyższej decyzji PINB nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 K.p.a. B. P., jako pełnomocnik K. S., wniosła od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając wydawanie wielu częściowych decyzji w sprawie, np. dotyczących kominów, zamiast ostatecznego rozstrzygnięcia całej sprawy. Zarzuciła też, że Z. W. i S. W., wbrew praktyce organu adresowania do nich korespondencji, nie zamieszkują pod adresem ul. W. , [...]. Zatem zdaniem skarżącej, decyzja PINB nie została im skutecznie doręczona, a ponadto organ nie ustalił, czy osoby te nadal żyją. Dodatkowo skarżąca zarzuciła pominięcie, że przedmiotowy budynek jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 638/2025 z 19 grudnia 2025 r., znak: WOB.7721.281.2025.KJAS utrzymał w mocy ww. decyzję PINB z 29 lipca 2025 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił m.in., że PINB odrębną decyzją nr [...] z 25 lipca 2025 r. znak: [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 w zw. z art. 66 ust. 2 P.b., nakazał współwłaścicielom przedmiotowego budynku usunięcie szeregu stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących przewodów kominowych "do dnia 15 października 2025 r.", jednocześnie zakazując użytkowania w trybie natychmiastowym, do czasu usunięcia nieprawidłowości. Odrębnie również PINB, decyzją nr [...] z 31 lipca 2025 r., znak: [...], na podstawie art. 62 ust. 3 P.b., nakazał współwłaścicielom przedmiotowego budynku przeprowadzenie dodatkowej kontroli okresowej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania budynku mieszkalnego wraz z przybudówką gospodarczą (...), ze względu na zły stan techniczny konstrukcji więźby dachowej i pokrycia dachu a także ścian zewnętrznych i wewnętrznych oraz ścian i sklepienia piwnic (wymagana niezwłoczna wymiana elementów lub kapitalny remont); zużycie dachu i ścian w zakresie 71-100%. Dalej organ odwoławczy wskazał, że PINB 12 lutego 2025 r. dokonał czynności kontrolnych przedmiotowej nieruchomości, stwierdzając, że wówczas właścicielami byli A. S. oraz M. B., zamieszkali w [...]. Kolejno organ II instancji opisał szczegółowo treść ekspertyzy mykologicznej W. F. z opisem każdego z lokali oraz przywołał protokół kominiarski z 17 lutego 2025 r. i przegląd techniczny budynku wykonany na zlecenie B. P.. Za pismem z 9 czerwca 2025 r. B. P. przedłożyła w PINB wypisy z aktów notarialnych, potwierdzających zbycie udziałów w przedmiotowej nieruchomości przez A. S., M. B. oraz S. S.. PINB zawiadomił ww. osoby o utracie przymiotu strony, a skarżącą K. S., o przyznaniu statusu strony. Ostatecznie organ odwoławczy potwierdził prawidłowość kręgu stron postępowania, złożony ze skarżącej, Z. W. i S. W., na podstawie wydruku z elektronicznej księgi wieczystej. Odpowiadając na wątpliwości podniesione w tym zakresie przez skarżącą, organ II instancji wskazał, że nie posiada informacji mogących sugerować kwestionowanie danych wynikających z wypisu księgi wieczystej. Sam natomiast brak zamieszkiwania stron pod wskazanym adresem nie wpływa na krąg stron. Następnie organ odwoławczy uzasadnił konieczność nałożenia obowiązku na wszystkich współwłaścicieli, bowiem wszyscy oni są obowiązani dbać o stan techniczny budynku. Kolejno umotywował rozstrzygnięcie w decyzjach częściowych co do poszczególnych zagrożeń związanych ze spornym budynkiem, wskazując m.in., że niniejsze orzeczenie dotyczące zagrzybienia było uzasadnione stanem zagrożenia zdrowia ludzi. Stan ten organ wykazywał powołując liczne dowody, takie jak protokoły kontroli, przeglądów i ekspertyzy mykologiczne (sześć różnych gatunków pleśni). Dalej organ II instancji szczegółowo uzasadnił nakazany decyzją I instancji zakres koniecznych robót budowlanych, koniecznych ze względu na stan zagrzybienia lokali zagrażający zdrowiu ich użytkowników, takich jak skucie tynków, odgrzybianie, ozonowanie i odtworzenie tynków z pracami malarskimi. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii ujęcia spornego budynku w gminnej ewidencji zabytków miasta W. , organ II instancji wskazał, że co prawda przedmiotowy budynek jest wpisany do ewidencji zabytków i przeznaczony w planie do objęcia ochroną (§ 11 ust. 1 pkt 2 ppkt 61 uchwały nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. – obszar "A", jednakże nakazane roboty, o charakterze remontowym, nie naruszają substancji zabytkowej budynku i jako takie nie wymagają pozwolenia Małopolskiego Konserwatora Zabytków. Przeciwnie, to wykonanie orzeczonych robót będzie wypełniało obowiązki nałożone na właścicieli zabytków art. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2024 r. poz. 1292). Końcowo, motywując przyjęty krąg adresatów nakazów przyjęty w decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że wszyscy współwłaściciele powinni być i zostali nim objęci zgodnie z przepisami rozdziału 6 Prawa budowlanego. Z kolei stan zagrożenia zdrowia ludzi uzasadniał, zdaniem organu II instancji, nadanie decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca K. S., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 638/2025 z 19 grudnia 2025 r., znak: WOB.7721.281.2025.KJAS, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b., poprzez wydanie w przedmiotowym trybie decyzji pomimo braku ku temu podstaw faktycznych i prawnych oraz poprzez nieprawidłowe sformułowanie w treści decyzji zarówno zakresu jak i sposobu realizacji robót, których obowiązek wykonania został nałożony na adresatów wydanej decyzji, 2) art. 81a § 1 oraz art. 8 § 1 K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej wątpliwości co do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w tym w szczególności kwestii, czy decyzja została skierowana do osób nieżyjących, co było przez skarżącą podnoszone w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, 4) art. 104 § 2 K.p.a. poprzez bezzasadne wydanie w sprawie trzech decyzji częściowych zamiast jednej decyzji kończącej postępowanie, 5) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, 6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji w całości, zamiast jego uchylenia przynajmniej w części dotyczącej terminu zastrzeżonego przez organ do wykonania obowiązku przez adresatów decyzji, który w momencie wydawania decyzji przez organ odwoławczy, już upłynął. W uzasadnieniu zarzutów i żądań skargi podniesiono przede wszystkim, że organ II instancji powinien był uchylić decyzję PINB z 29 lipca 2025 r., w części dotyczącej zastrzeżonego w niej terminu do wykonania przez adresatów decyzji nałożonych obowiązków. W tym zakresie zdaniem skarżącej organ II instancji powinien był określić nowy termin. Jak wynika bowiem z treści decyzji I instancji nałożone obowiązki miały zostać wykonane do dnia 15 października 2025 roku. Zatem przedmiotowy termin upłynął już ponad dwa miesiące przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Oznacza to, że obecnie, po tym jak decyzja stała się ostateczna, adresaci zaskarżonej decyzji nie są w stanie wykonać określonych przez organ obowiązków w zastrzeżonym terminie. Skarżąca podniosła również, że zarówno w decyzji I jak i II instancji wskazano, że określone obowiązki mają być wykonane od dnia 15 października 2025 roku, a nie do dnia 15 października 2025 roku, jak prawdopodobnie miało to zostać określone w treści decyzji. W tym zakresie zaistniała zatem prawdopodobnie omyłka pisarska, która powinna zostać przez organ odwoławczy dostrzeżona i usunięta. Tak się jednak nie stało. Ponadto skarżąca zarzuciła m.in., że do wydawania decyzji częściowych powinno dochodzić wyjątkowo, a tymczasem tutaj takiej konieczności wcale nie było (PINB wydał trzy decyzje pierwszoinstancyjne w odstępach kilkudniowych, a MWINB wydał trzy decyzje odwoławcze tego samego dnia). Podkreśliła też, że pozostali współwłaściciele (Z. W. oraz S. W.) prawdopodobnie nie żyją, ich miejsce zamieszkania jest nieznane i nie odebrali żadnej korespondencji. Skarżąca podniosła także, że jej wątpliwości budzi sposób opisania koniecznych do użycia narzędzi i określenie koloru farb malarskich. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.); dalej P.p.s.a., stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższych reguł kontroli stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna, choć nie w uwzględnieniu wszystkich podniesionych w niej zarzutów. Zasadniczym powodem uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego było wadliwe zaakceptowanie przez MWINB nieprawidłowego określenia terminu wykonania obowiązków nałożonych decyzją I instancji. Ewidentne jest, że MWINB wydając decyzję nr 638/2025 z 19 grudnia 2025 r., znak: WOB.7721.281.2025.KJAS, utrzymującą w mocy ww. decyzję PINB z 29 lipca 2025 r., nie powinien był akceptować sformułowanego w decyzji PINB z 29 lipca 2025 r. terminu wykonania nałożonych obowiązków "od dnia 15.10.2025 roku" (podkreślenie Sądu). Takie sformułowanie terminu, de facto jedynie jako terminu początkowego, bez terminu końcowego, jest całkowicie nieracjonalne i nieuzasadnione i nie może być uznane za dopuszczalne w świetle art. 66 ust. 1 P.b. Odpowiadając na argumentację skargi Sąd podkreśla, że mimo wyraźnego zarzutu skargi dotyczącego określonego w decyzji terminu wykonania obowiązku, z akt administracyjnych ani sądowych w żadnej mierze nie wynika – do dnia wydania niniejszego wyroku – aby organ I czy II instancji, uznając określenie terminu "od dnia 15.10.2025 roku", za oczywistą omyłkę pisarską, dokonały stosownego sprostowania decyzji. By była to oczywista omyłka w sentencji decyzji nie wynika również z uzasadnienia decyzji. Co znamienne, mimo zarzutu skargi, MWINB również w odpowiedzi na skargę nie wypowiedział się w kwestii określenia terminu wykonania obowiązku. Oczywiste jest przy tym, że ewentualna ostateczna i prawomocna decyzja MWINB prawidłowo orzekająca o nałożeniu konkretnie opisanych obowiązków na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b., na jednoznacznie określonych adresatów, musi dokładnie określać kto, co i w jakim terminie powinien przedsięwziąć. Jednoznaczne określenie terminu warunkuje również skuteczność ewentualnej egzekucji nałożonego decyzją obowiązku. Wobec stwierdzenia przez Sąd tak fundamentalnej wady zaskarżonej decyzji organu odwolawczego, co skutkuje jej uchyleniem (pkt I sentencji wyroku), przedwczesne byłoby wypowiadanie się przez Sąd co do kwestii merytorycznych i części pozostałych zarzutów w sprawie. Warto jedynie wyjaśnić, wobec wielości (3 sprawy: II SA/Kr 324/26, II SA/Kr 325/26, II SA/Kr 327/26) spraw skarżącej ze skarg na decyzje wydane przez PINB i MWINB na różnej podstawie prawnej, że w przypadku obowiązku orzeczonego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 (art. 66 ust. 1 in fine P.b.), określenie jednoznacznego terminu wykonania obowiązku jest obligatoryjne, w przeciwieństwie do nakazów orzekanych np. na podstawie art. 62 ust. 3 P.b. Odnośnie natomiast zarzutu wydania w sprawie 3-ch decyzji zamiast jednej wskazać należy, że organ I instancji wydał w sprawie, oprócz decyzji kontrolowanej, także dwie inne decyzje częściowe: 1) nr [...] z 25 lipca 2025 r. znak: [...], nakazującą w trybie art. 66 ust. 1 P.b. trojgu współwłaścicieli usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie przewodów kominowych; 2) nr [...] z 31 lipca 2025 r. znak: [...], nakazującą w trybie art. 62 ust. 3 P.b. trojgu współwłaścicieli przeprowadzenie dodatkowej kontroli okresowej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania budynku mieszkalnego wraz z przybudówką gospodarczą od strony północnej (...), a nadto przedłożenie ekspertyzy stanu technicznego wskazującej zakres i sposób wykonania robót budowlanych, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia do odpowiedniego stanu technicznego: - konstrukcji budynku (ścian, stropów i więźby dachowej) wraz z pokryciem dachowym i odwodnieniem oraz usunięcie nieprawidłowości wynikających z zawilgocenia przegród budowlanych, braku skutecznej wentylacji w pomieszczeniach, w tym łazienek w mieszkaniach nr 1 i nr 3, a także braku zapewnienia wymaganego dopływu powietrza zewnętrznego do pomieszczeń; - konstrukcji przybudówki wraz z pokryciem dachowym i odwodnieniem. Organ odwoławczy utrzymał wszystkie te decyzje w mocy, a tłumacząc swoje stanowisko w kontekście utrzymania w mocy trzech decyzji częściowych wyjaśnił, że powodem utrzymania ww. decyzji było stwierdzenie przez ten organ, że przedmiotowa sprawa dotycząca części stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. W. w m. W. , winna zostać załatwiona w trybie natychmiastowej wykonalności z uwagi na zaistnienie stanu zagrożenia zdrowia ludzi, co obligowało organ I instancji do podjęcia możliwie jak najszybszych działań, celem wyeliminowania takiego zagrożenia. Sąd co do zasady podziela przedstawiony wyżej pogląd. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że dwie (w tym zaskarżona w niniejszej sprawie) decyzje zostały wydane w trybie art. 66 ust. 1 P.b., nakazującym współwłaścicielom budynku konkretne działanie, podczas gdy decyzja skontrolowana przez WSA w Krakowie wyrokiem z 14 maja 2026 r. sygn. II SA/Kr 327/26, gdzie skargę oddalono, (nakazująca wykonanie ekspertyzy z uwagi na fakt, że dotychczasowa okazała się niewystarczająca) - stanowi dopiero przygotowanie do wydania stosownych nakazów w przyszłości. Sąd stwierdza, że cała sprawa spornego budynku w tym kontekście ma niewątpliwie charakter podzielny. Dopuszczalność wydania decyzji częściowej wiąże się z charakterem przedmiotu postępowania, który może być w tym sensie podzielny, że możliwe będzie rozstrzyganie kolejno co do istoty o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek. Zgodnie z zasadą prawdy materialnej decyzja częściowa może być wydana wówczas, gdy część sprawy została dostatecznie wyjaśniona i jest tego rodzaju, że może być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Decyzja częściowa kończy sprawę jedynie w części objętej rozstrzygnięciem. Podejmowanie decyzji częściowych uzależnione jest od ustalenia, że sprawa ma przymiot podzielności i da się z niej wyodrębnić część nadającą się do samodzielnego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z 26 września 2023 r. sygn. I OSK 129/21 LEX nr 3630262, z 7 grudnia 2022 r. sygn. I OSK 2040/19, LEX nr 3442184). Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przechodząc natomiast do kwestii adresatów decyzji, zagadnienie to reguluje Art. 61 P.b., zgodnie z którym właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Nie ma wątpliwości, że w przypadku przedmiotowego budynku mamy do czynienia tylko z częściami wspólnymi, a zatem adresatem obowiązków są współwłaściciele w pierwszej kolejności, a w drugiej – zarządca. Kolejność tę ustawodawca określił nieprzypadkowo. Na marginesie warto zauważyć, że skarżąca jest nie tylko współwłaścicielem, ale i - za pośrednictwem upoważnionych przez nią osób - wykonuje czynności zarządu przedmiotowej nieruchomości. Jak bowiem wynika z pełnomocnictwa udzielonego do sprawy na etapie administracyjnym (od 5 czerwca 2025 r.) – skarżąca upoważniła B. P. do dokonywania w jej imieniu wszelkich czynności związanych z zarządem i administracją (w szczególności do składania oświadczeń woli, zawierania i rozwiązywania umów najmu, pobierania opłat czynszowych). Niezależnie od tego "Zarządcami nieruchomości są wszyscy jej współwłaściciele. Decyzja nakazująca usunięcie stwierdzonych uchybień może być skierowana do wszystkich współwłaścicieli (por. wyrok NSA z 27 maja 2025 r. sygn. II OSK 1127/24, LEX nr 3909047). Odnosząc się do zarzutów skarżącej, jakoby miejsce pobytu dwóch współwłaścicieli było nieznane, a co więcej, że osoby te prawdopodobnie nie żyją, Sąd wskazuje, że organ zawiadamiał współwłaścicieli na adres wynikający z ewidencji, a zwrotne doręczenia wracały z relacją "zwrot nie podjęto w terminie". Brak jest zatem w tym zakresie relacji doręczyciela o nieprawidłowym adresie. Skarżąca sama również nie wskazała innego, niż adres przedmiotowej nieruchomości, miejsca zamieszkania pozostałych współwłaścicieli, ani żadnych okoliczności mogących świadczyć o ich śmierci. Dodatkowo na rozprawie przed WSA w Krakowie 14 maja w sprawie o sygn. II SA/Kr 327/26 pełnomocnik skarżącej oświadczył, że nie dysponuje na tę okoliczność żadnymi dokumentami. Z resztą ten sam adres – jako adres dla doręczeń skarżącej – skarżąca wskazała w skardze. Z akt sprawy wynika natomiast jedynie, że jeden z trzech współwłaścicieli pochodzenia żydowskiego figurujących w księdze wieczystej z tą samą podstawą wpisu sprzedał skarżącej udział w nieruchomości 15 kwietnia 2025 r. (akt notarialny A numer [...] w aktach adm. I instancji). Wobec braku jakichkolwiek innych danych, nie ma podstaw do wyprowadzania tego rodzaju wniosków, jak to czyni skarżąca. Warto mieć na uwadze, że w przypadku wykazania tego typu okoliczności, istnieje możliwość wznowienia postępowania. Na obecnym etapie jednak, gołosłowny, niepoparty konkretami zarzut innego współwłaściciela, nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Zaznaczyć też trzeba, że jak jednolicie wskazuje się w orzecznictwie, tylko podmiot, którego dotyczy naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym), może skutecznie powoływać się przed sądem administracyjnym na tę przesłankę (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.). Inne podmioty nie mają prawa zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia przesłanki wznowieniowej, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, brały w nim udział. Nadto, sąd administracyjny z urzędu nie ma podstaw do przyjęcia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Jest to konsekwencja unormowania art. 147 K.p.a., zgodnie z którym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., następuje tylko na żądanie strony (por. wyrok NSA z 8 lutego 2024 r. sygn. II OSK 1206/21 LEX nr 3852741). Zatem tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone (por. wyrok WSA w Lublinie z 11 maja 2023 r. II SA/Lu 120/23 LEX nr 3602201). Powyższa argumentacja jest tym bardziej zasadna w tym postępowaniu, które - z racji opisanego przez organy nadzoru budowlanego – istniejącego realnego zagrożenia bezpieczeństwa życia i zdrowia osób mieszkających w przedmiotowym budynku (najemców), powinno być zakończone jak najszybciej i efektywnie. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zastosuje się do wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu i w sposób należyty rozpatrzy zagadnienie prawidłowego oznaczenia terminu wykonania obowiązku, w miarę możliwości orzekając reformatoryjnie. Z powyższych względów, wobec stwierdzonego uchybienia i naruszenia przepisów prawa, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję II instancji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 P.b., o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku. Sąd nie stwierdził przy tym zarzucanego skargą ani żadnego innego naruszenia przepisów postępowania, takich jak art. 81a § 1, art. 8 § 1 czy art. 104 § 2 K.p.a. W pkt II sentencji wyroku Sąd zasądził od MWINB na rzecz skarżącej 997 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.). Zasądzone koszty postępowania w wysokości 997 zł stanowią: uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 500 zł; wynagrodzenie reprezentującego skarżącą radcy prawnego, w kwocie 480 zł, co odpowiada stawce minimalnej przewidzianej w § 14 pkt 1 ppkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935); opłata skarbowa 17 zł za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z cz. IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej; Dz.U. z 2023 r. poz. 2111).