II SA/Kr 310/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2026 r. sprawy ze sprzeciwu A. spółki z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 22 stycznia 2026 roku, znak: WI-I.7840.4.37.2025.PI w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę - po wznowieniu postępowania oddala sprzeciw

26 kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 362/6740.1/2024, znak: AU-01-3.6740.1.116.2024.MCU, wydaną m.in. na podstawie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej: "Pb"), zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i udzielił A. sp. z o.o. w W. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego zagospodarowanie terenu w zakresie: Budowa dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z garażami wbudowanymi (od budynku M1 do budynku M9) z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., wentylacji mechanicznej oraz budowa wewnętrznych instalacji na zewnątrz budynków: elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, budowa dojść, dojazdów na działce nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna N. H. przy ul. [...] w K., wskazując przy tym, że określony przez projektanta obszar oddziaływania obiektów obejmuje wyłącznie działkę inwestycyjną. 16 sierpnia 2024r. J. S. (właściciel nieruchomości przy ul. [...] – działka nr [...], działka nr [...]) zażądał wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. 19 września 2025 r. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 812/6740.1/2025, znak: AU-01-1.6740.1.71.2024.EKO, odmówił uchylenia decyzji własnej, wskazując przy tym, że żądającemu wznowienia postępowania nie przysługuje status strony. 22 stycznia 2026 r. Wojewoda Małopolski decyzją wydaną po rozpatrzeniu odwołania żądającego wznowienia postępowania, znak: WI-I.7840.4.37.2025.PI, orzekł kasatoryjnie, wskazując przy tym, że żądającemu wznowienia postępowania przysługuje status strony: - w części rysunkowej PZT (k. 26 – SYTUACJA ANALIZA NASLONECZN. ANALIZA ZACINIENIANIA) zawarto wnioski: "1/ W wyniku przeprowadzonej analizy nasłonecznienia wykazano, że projektowane budynki objęte opracowaniem (M1-M9) rzucają cień na działki sąsiednie nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Nie powoduje to jednak ograniczenia w odpowiednim nasłonecznieniu. W godzinach 7-17 zapewniony będzie dostęp słońca przez co najmniej 3 godziny w istniejących i ewentualnych budynkach zlokalizowanych na w/w działkach. 2/ Analiza zacieniania wykazała, iż projektowane budynki (M1-M9) nie zacieniają istniejącego budynku zlokalizowanego na dz. nr [...]"’; Mając powyższe na uwadze, Organ wskazał, iż nie kwestionuje spełnienia przez projektowaną inwestycję warunków określonych w § 60 w.t. Faktem jest, że naruszenie przepisów techniczno-budowlanych stanowiłoby podstawę orzeczenia o odmowie pozwolenia na budowę. Istotnym natomiast jest, iż projektowana inwestycja (budynek oznaczony jako M1) oddziałuje na nieruchomość sąsiednią, będącą własnością J. S., składającą się z działek ewid. nr [...] i nr [...]. Wynika to z wyżej przywołanej dokumentacji. Przedłożona przez Inwestora w/w analiza zacienia i przesłaniania w jednoznaczny sposób ukazuje, iż projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny (M1), rzuca cień na w/w nieruchomość Wnioskodawcy (powyżej 4 m w głąb). Jak wynika z powyższej analizy, cień rzucany przez budynek M1 wchodzi na nieruchomość Wnioskodawcy (pomiar dokonany przez Organ na podstawie skali w której sporządzono analizę nasłonecznienia i zacieniania): - w godzinach 7:00-8:00 ok 25 m w głąb nieruchomości Wnioskodawcy, w tych godzinach zacienianie obejmuje całą szerokość nieruchomości patrząc od strony ul. [...] - w godzinach 8:00-9:00 ok. 23 m w głąb nieruchomości Wnioskodawcy; - w godzinach 9:00-10:00 ok. 13 m w głąb nieruchomości Wnioskodawcy Nadto w świetle § 24 i § 41 uchwały nr XCV/1271/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 17 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "K. " (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2010 r. nr 125 poz. 786, dalej: "mpzp") możliwa jest zabudowa – leżącej w terenach zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowo-usługowej (MNU6) i terenach tras komunikacyjnych (KDD17, KDG1) – nieruchomości żądającego wznowienia postępowania. Jak wynika z zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu oraz ogólnodostępnych portali mapowych: https://polska.e-mapa.net/, nieruchomość Skarżącego w części południowo wschodniej pozostaje zabudowana budynkiem mieszkalno-usługowym. Przy czym należy podkreślić, iż powyżej opisany stan zabudowy nieruchomości Skarżącego nie wyklucza ewentualnej, hipotetycznej rozbudowy, przebudowy, czy zmiany sposobu użytkowania znajdującego się tam obiektu, jak i nowej zabudowy, a to w granicach obowiązującego m.p.z.p. Na widniejącą w m.p.z.p. linię zabudowy przebiegającą przez południowo-wschodni kraniec nieruchomości Wnioskodawcy, która ogranicza możliwość zabudowy (na zasadach wskazanych w m.p.z.p.). W ocenie Organu, z uwagi na niewielkie ograniczenie (w skali wielkości nieruchomości wręcz marginalne) nieruchomości Wnioskodawcy wspomnianą linią zabudowy, jej przebieg nie ma wpływu na stanowisko Organu w zakresie oddziaływania inwestycji (budynek 1) na nieruchomość Wnioskodawcy. Powyższe w ocenie Organu przesądza o przyznaniu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu J. S.. Niewątpliwie przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływała (choćby w sposób dozwolony) na sąsiadujące działki nr ewid. [...] i [...]. W sprzeciwie inwestor wniósł o uchylenie decyzji kasatoryjnej i zasądzenie kosztów postępowania (w tym zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: - art. 138 § w zw. z art. 12 kpa przez wydanie decyzji kasatoryjnej; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 § 1 kpa przez niezastosowanie; - art. 15 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 kpa przez wydanie decyzji kasatoryjnej, w której nie wskazano, jakie przepisy prawa naruszył organ pierwszej instancji, jakie fakty uznano za udowodnione, na jakich dowodach oparto się i z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, ani nie wyjaśniono podstawy prawnej; - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pb, bo nieruchomość żądającego wznowienia postępowania nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Podniósł, że nie wyjaśniono, na czym miałoby polegać ograniczenie zabudowy, a tymczasem żądający wznowienia postępowania mógłby zrealizować zabudowę na swojej nieruchomości (6605 mkw.) z pełnym wykorzystaniem maksymalnych parametrów i wskaźników wynikających z mpzp, tj. do 30% powierzchni zabudowy i co najmniej 70% powierzchni biologicznie czynnej, bo istniejąca powierzchnia zabudowy to 516,25 mkw., a istnieją powierzchnia utwardzona to 598,50 mkw. Wskazał, że budynki zostały tak zaprojektowane, aby były oddalone w odległości 4 m od granicy, przy czym od granicy nie mają otworów okiennych – taka zabudowa mogłaby być zbliżona do granicy na odległość 3 m i dopiero w takim przypadku można byłoby mówić o wprowadzeniu ograniczeń w zabudowie nieruchomości sąsiedniej. Dodał, że decyzja organu pierwszej instancji szczegółowo odnosi się do wszystkich zarzutów sąsiada, zaś inwestycja jest na ukończeniu (pozwolenie na użytkowanie w bieżącym roku). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 151a § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a). Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania sprzeciwu należy na wstępie podkreślić, iż zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Zatem w myśl w/w przepisu i art. 151a § 1 p.p.s.a., postępowanie sądowe dotyczące sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej, ogranicza się do badania jedynie kwestii podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa i jedynie w przypadku, gdy sąd stwierdzi, że decyzja kasatoryjna narusza ten przepis, skutkuje to uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zatem kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia. Istota sporu w kontrolowanej sprawie związana jest z dokonaną przez organy oceną, czy należące do J. S. działki nr [...] i nr [...] znajdują się w "obszarze oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt 20 Pb), a on jako właściciel nieruchomości graniczącej powinien być stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji (art. 28 ust. 2 Pb). Przypomnienia wymaga, że organy wyraziły w tym względzie odmienną ocenę. Natomiast gdy w postępowaniu wznowieniowym organy administracji architektoniczno-budowlanej różnią się między sobą w ten sposób, że w ocenie organu pierwszej instancji żądający wznowienia nie jest stroną, natomiast w ocenie organu odwoławczego żądający wznowienia stroną jest, to pociąga to za sobą konieczność wydania przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej. Okoliczność, że w/w odwołujący nie był stroną w postępowaniu przed organem I instancji oznacza, że organ II instancji z uwagi na zasadę dwuinstancyjności, nie mógł przeprowadzać postępowania co do istoty sprawy za organ I instancji. Tak więc w sytuacji, kiedy organ II instancji w postępowaniu odwoławczym uznał, że podmiotowi który zainicjował postępowanie odwoławcze przymiot strony przysługuje, to w sytuacji kiedy osoba ta nie była stroną w postępowaniu przed organem I instancji, jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem jest uchylenie decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Niezależnie od powyższej argumentacji należy wskazać, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym ze sprzeciwu, nie jest dopuszczalna merytoryczna ocena poglądów organu II instancji, które spowodowały uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa. A sprzeciw generalnie właśnie na kwestionowaniu tej oceny się koncentruje. Taka merytoryczna ocena poglądów organu II instancji w postępowaniu ze sprzeciwu jest niedopuszczalna, gdyż w takiej sytuacji, Sąd wykroczyłby poza dyspozycję art. 64e p.p.s.a. Hipotetycznie ocena taka będzie możliwa, ale dopiero w przypadku zakwestionowania przez którąkolwiek ze stron ostatecznej merytorycznej decyzji organu II instancji, wydanej po przeprowadzeniu ponownego postępowania, co do istoty sprawy. Podkreślić także należy, że w postępowaniu ze sprzeciwu, przymiot strony posiada tylko strona postępowania administracyjnego, która wniosła sprzeciw i organ. Osoba, która w przedmiotowym wypadku zainicjowała postępowanie odwoławcze, przymiotu strony w niniejszym postępowaniu sądowym nie ma i nie może wyrazić swojego stanowiska odnośnie poglądów skarżącego, mimo że jest bezpośrednio zainteresowana wyrażoną w tym zakresie oceną prawną. Dlatego w sytuacji kiedy organ II instancji, uchylając decyzję pierwszoinstancyjną z powołaniem się na przesłankę uzasadniającą zastosowanie art. 138 § 2 kpa (w tym wypadku przyznanie przymiotu strony), merytorycznie i przekonująco uzasadnił swój pogląd prawny, a z okoliczności sprawy w sposób oczywisty wynika, że przywołana przesłanka i okoliczności zastosowania art. 138 § 2 kpa nie mają charakteru pozornego, to brak jest podstaw do uwzględnienia sprzeciwu. A co do zarzutu oznaczonego w uzasadnieniu sprzeciwu jako II, iż w kwestionowanej decyzji organu I instancji dokonano merytorycznej weryfikacji prawidłowości rozstrzygnięcia objętego decyzją o pozwoleniu na budowę, to również nie jest on trafny. Analiza uzasadnienia uchylonej decyzji organu I instancji wskazuje, że organ ten skoncentrował się wyłącznie na ocenie dokumentacji projektowej w kontekście oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działkę wnioskującego o wznowienie, a nie na płaszczyźnie zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy sprzeciw podlega oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.