II SA/Kr 289/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. P. i M. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 grudnia 2025 r. znak: WI-I.7840.28.7.2025.JW w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Starosta Limanowski decyzją nr 121/2025 z 2 czerwca 2025 r., znak: BA.OZ.6740.2.63.2024 zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Inwestorów obejmujący budowę muru oporowego nr [...] instalacją kanalizacji deszczowej i zbiornikiem na wodę deszczową na działce ew. nr [...] obręb ewidencyjny K. M. , jednostka ewidencyjna gmina M. D., powiat l. , zwanego dalej inwestycją M. P. i M. P. (dalej skarżący) w odwołaniu zarzucili: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, ze względu na istotne braki projektowe, które powinny być uwzględnione w dokumentacji projektowej i dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu i stopnia skomplikowania robot budowlanych. Zatwierdzona dokumentacja projektowa nie zawiera m.in. sposobu odprowadzenia wody opadowej, jaka będzie przedostawała się pomiędzy istniejący mur, powstanie niecka/zaniżenie terenu, które przy deszczu skumuluje wodę opadową. Projektant celowo nie pokazuje powstałej niecki. Projektowany mur oporowy narusza stosunki wodne na gruncie, o których mowa w art. 234 Prawa wodnego. W ocenie Odwołujących inwestor powinien uzyskać pozwolenie wodnoprawne lub dokonać zgłoszenia do Wód Polskich. Projekt zagospodarowania terenu (dalej PZT) na mapie do celów projektowych nie przedstawia muru oporowego skarżących, nie ma go na żadnym z przekrojów. Nie wiadomo w jaki sposób projektowana jest instalacja kanalizacji deszczowej, bowiem na zagospodarowaniu przedstawiono ją wyłącznie niebieską linią przerywaną, a pozostałe rysunki i przekroje nie pokazują sposobu jej wykonania (np. spadki, głębokość, z jakiego obszaru będzie zbierać wodę opadową). Nie wiadomo jaka jest wielkość zbiornika na deszczówkę, i co w sytuacji gdy nastąpi jego przepełnienie w trakcie opadów. Ponadto na PZT zakres oddziaływania nie obejmuje ich działki ew. nr [...], a jednocześnie na stronie nr [...] projektu, w informacji o obszarze oddziaływania obiektu wskazano naszą działkę nr [...] i nieaktualny nr działki [...] (działka ta już dawno uległa podziałowi), co stanowi istotne błędy i sprzeczność projektową. To świadczy o nieaktualności mapy do celów projektowych. Ponadto rysunki zostały wykonane w niewyraźnej technice graficznej – PZT nie pozwala ustalić odległości od wszystkich granic działek sąsiednich, a przede wszystkim od nieuwzględnionego muru oporowego. W załączeniu zdjęcia obrazujące ilość wody jaka obecnie zbiera się w trakcie opadów pod istniejącym murem oporowym. Jeżeli mowa o planowanym odstępie muru wynoszącym 20 cm od granicy działki nr [...], gdzie przy tej granicy znajduje się już istniejący mur oporowy, to nie można stwierdzać, że zachodzi "oddalenie", lecz "zbliżenie" do granicy działki i do istniejącego muru oporowego, co w tym stanie będzie istotnie oddziaływało na nieruchomość sąsiednią. Oddziaływanie będzie głównie polegało na zaleganiu wody opadowej pomiędzy murami, na braku dostępności do światła i na utrzymywaniu wilgoci, oraz istnieje obawa o konstrukcyjny wpływ posadowienia nowego muru względem istniejącego muru oporowego. Przy zwykłym opadzie deszczu woda będzie się przelewała przez projektowany mur oporowy, ponieważ woda z dachu budynku na działce nr [...] wypuszczona jest na grunt. Brak ekspertyzy technicznej bądź innego dokumentu stwierdzającego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania istniejącego muru oporowego, uwzględniając oddziaływania wywołane budową i posadowieniem nowego muru oporowego. 2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, skutkujący dowolną oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynikający z nieuwzględnienia uwag i zastrzeżeń złożonych do akt sprawy. Treść uzasadnienia decyzji nie uwzględnia odniesienia się do uwag i zastrzeżeń, tak jakby ich nie było. Ponadto Organ w sposób nieskuteczny zastosował wobec Odwołujących zasadę czynnego udziału w postępowaniu, bowiem zawiadomieniem z 28.05.2025 r,. które doręczono 29.05.2025 r., Starosta Limanowski powiadomił, że przed wydaniem decyzji mają możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co zebranych dowodów, a już 2.06.2025 r. wydał decyzję udzielającą pozwolenie na budowę. Były tylko dwa dni (29 i 30 maja) na odniesienie się do zebranego materiału, co jest czasem za krótkim. Wpłynęło to na brak możliwości zapoznania się przez Organ I instancji z uwagami złożonymi na piśmie z 2.06.2025 r. Wojewoda Małopolski, decyzją z 17 grudnia 2025 r. nr WI-I.7840.28.7.2025.JW na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – dalej Pb (t.j. Dz.U.2025.418 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż w związku z zarzutami odwołania, organ odwoławczy wezwał projektanta do dokonania uzupełnienia projektu o wrysowanie podmurówki ogrodzenia działki sąsiedniej/odwołujących ("muru oporowego") i odwodnienia oraz podanie wymiarów odległościowych szczelnego, podziemnego zbiornika na wody opadowe od granic działki; przedłożenie dokumentacji fotograficznej podmurówki ogrodzenia (muru oporowego) wraz z zbliżonym do niej budynkiem na działce sąsiedniej. Projektant dokonał uzupełnień w projekcie. Odległość zbiornika na wody opadowe od granic działki wynosi 2 m. Zgodnie z § 28 i § 29 WT, każda działka budowlana musi zapewnić odprowadzenie wód opadowych do kanalizacji deszczowej lub w przypadku braku takiej sieci (jak w niniejszym przypadku), do własnych zbiorników chłonnych lub retencyjnych. Z kolei wyraźny zakaz zmiany naturalnego spływu w celu jego kierowania na sąsiedni grunt jasno wskazuje, że jakiekolwiek takie działanie jest prawnie zabronione. Inwestycja nie zmieni kierunku ani natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, ani nie odprowadzi wód na grunty sąsiednie, zatem nie dojdzie do złamania przepisu art. 234 Prawa wodnego. W analizowanym przypadku teren zostanie zniwelowany w taki sposób, że zachowany pozostaje naturalny kierunek spływu wód. Realizacja inwestycji nie spowoduje zmiany naturalnych warunków hydrologicznych w zakresie odpływu wód opadowych. Ponadto zaprojektowano instalację kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem o pojemności 10 m3 na wodę opadową (jego pojemność wbrew twierdzeniu Odwołujących jest podana w projekcie), który umożliwi jej czasowe magazynowanie i stopniowe wykorzystywanie lub rozsączanie w okresie suchym, co dodatkowo ograniczy ewentualne obciążenie systemu odwodnienia oraz sąsiednich terenów. Zbiornik może być też opróżniany, co zapewni ich pełną funkcjonalność również podczas intensywnych opadów atmosferycznych. Dodatkowo jego lokalizacja została tak zaprojektowana, by zapewnić dostępność serwisową i umożliwić bezproblemowe prowadzenie prac eksploatacyjnych i konserwacyjnych. Projektowane rozwiązanie spełnia obowiązujące normy i standardy techniczne w zakresie gospodarki wodami opadowymi. W kwestii braku dostępności do światła przez projektowany mur oporowy, zjawisko to nie wystąpi w przedmiotowej sytuacji. Projektowana inwestycja nie narusza przepisów § 271 ust. 1 WT, który dopuszcza możliwość kształtowania rzędnych wysokości terenu inwestycji pod warunkiem niedopuszczenia do zmiany kierunku spływu wód opadowych na sąsiednie działki (jak w niniejszym przypadku). PZT uwzględnia istniejące ukształtowanie gruntu oraz różnice wysokości względem działek sąsiednich. Niwelacja części terenu ma na celu dostosowanie powierzchni działki do warunków zabudowy, jednak nie spowoduje zmiany naturalnego kierunku odpływu wód, ani stworzenia nowych zagrożeń dla nieruchomości sąsiednich. Projektowana niwelacja gruntu została zaplanowana zgodnie z naturalnym ukształtowaniem terenu i jest konieczna dla uniemożliwienia gromadzeniu się wody przy murze oporowym. Zaprojektowane odwodnienie wzdłuż planowanego muru oporowego ma również na celu sprawne odprowadzenie wody opadowej do zbiornika, w szczególności, iż jak wynika z platformy GISON oraz zdjęć przedłożonych przez projektanta – Odwołujący w zbliżeniu do granicy działki inwestycyjnej usytuowali budynek z połacią dachu skierowaną w stronę działki inwestycyjnej. Powyższe ponad wszelką wątpliwość przyczynia się do zalewania wodami opadowymi co najmniej własnej podmurówki ogrodzenia (muru oporowego) oraz niecki pomiędzy murami, o której mowa w odwołaniu oraz do obecnego stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania istniejącej podmurówki ogrodzenia (muru oporowego), w tym zawilgocenia. Inwestor nie jest w tym względzie zobowiązany do przeprowadzania ekspertyzy technicznej podmurówki ogrodzenia Odwołujących. Zgodnie z projektem, zaprojektowano budowę muru oporowego w odległości 20 cm od granicy działki i inwestor nie planuje pomiędzy murami pozostawienia "niecki". Ponadto użycie stwierdzenia "zbliżenie" czy "oddalenie" 20 cm od granicy działki pozostaje bez znaczenia, skoro podana jest wartość bezwzględna odległości muru oporowego od granicy. Budowa muru oporowego i jego odwodnienie do zbiornika nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego ani dokonywania zgłoszenia do Wód Polskich. Konstrukcje podziemne, takie jak zbiorniki retencyjne, będą wykonane zgodnie z obowiązującymi normami budowlanymi i na podstawie wyników badań geotechnicznych, co gwarantuje ich bezpieczne posadowienie i eksploatację bez wpływu na stabilność gruntu i bez negatywnego oddziaływania na działki sąsiednie. Szczegółowość przedstawienia odwodnienia jako niebieskiej przerywanej linii na PZT prowadzącej do zbiornika na wody opadowej jest wystarczająca. Ponadto bardziej szczegółowe informacje (wyczerpujące) znajdują się na str. 12 opisu do projektu zagospodarowania terenu i na str. 13 projektu architektoniczno – budowlanego o nazwie "OPIS TECHNICZNY do szczelnego, bezodpływowego zbiornika na wodę deszczową." Natomiast rysunki (w tym przekroje) projektowanego muru oporowego zostały uzupełnione przez projektanta o odwodnienie oraz podmurówkę z ogrodzeniem Odwołujących. Projekt zagospodarowania terenu, wbrew twierdzeniu Odwołujących zawiera istniejące ogrodzenie (z podmurówką) zwane "murem oporowym", ponieważ w istocie jest to siatkowe ogrodzenie na podmurówce, które zgodnie ze sztuką geodezyjną na mapie wrysowuje się jako ciągłą linię z kropkami przedstawiającymi słupki ogrodzenia (jak w niniejszym przypadku). Ze względu na skalę mapy do celów projektowych (1:500) nie jest możliwe wrysowanie jeszcze grubości podmurówki, która mogłyby dodatkowo zaburzyć odbiór linii granicy nieruchomości. W kwestii "nieaktualności" mapy do celów projektowych stwierdza się, iż mapa jest aktualna, ponieważ zawiera aktualne numery działek, w tym Odwołujących. Działka Odwołujących została objęta oddziaływaniem, ponieważ to właśnie objęcie tej działki obszarem oddziaływania obiektu sprawiło, iż Odwołujący zostali uznani przez organ administracji architektoniczno-budowlanej za strony postępowania administracyjnego. Odnośnie do zarzutów odwołania nr 2 organ odwoławczy, prowadząc postępowanie odwoławcze, zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów na każdym etapie postępowania odwoławczego. Odwołujący nie skorzystali z tej możliwości. Jak wynika z akt organu I instancji Odwołujący M. P. miał możliwość zapoznania się z dokumentacją i wykonania fotokopii projektu dwukrotnie, to jest po pierwszym zawiadomieniu stron z 06.05.2024 r. (protokół z 08.05.2024 r.), gdzie złożył uwagi i zastrzeżenia do projektu, na które otrzymał kserokopię wyjaśnień inwestora oraz po drugim zawiadomieniu z 28.05.2025 r. (notatka służbowa z 29.05.2025 r.). Fakt, iż Odwołujący, jak uważają, mieli za mało czasu od chwili doręczenia drugiego zawiadomienia (od 29.05.2025 r do 2.06.2025 r.), na ponowne złożenie uwag i zastrzeżeń do akt sprawy, nie przesądza o naruszeniu przez organ I instancji art. 10 kpa. Ponadto, w niniejszej sytuacji Odwołujący nie wykazali, iż miało to istotny wpływ na wynik sprawy, a brak chęci późniejszego zapoznania się z materiałem dowodowym, sprawia, iż nie może stanowić to podstawy do uchylenia inkryminowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanych jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, lecz wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami (jak w niniejszym przypadku), to realizacja inwestycji, nie może zostać zakwalifikowana jako naruszająca uzasadnione interesy osób trzecich. W niniejszej sprawie nie stwierdza się naruszenia interesów Odwołujących. Przedmiotem inwestycji jest budowa muru oporowego z instalacją kanalizacji deszczowej i zbiornikiem na wodę deszczową na działce ew. nr [...] obręb ewidencyjny K. M. . Na terenie objętym pozwoleniem na budowę obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. D. dla sołectwa K. M. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy M. D. Nr VIII/66/24 z dnia 22 listopada 2004 r. (Małop.2024.7788 z 2024 r. z późn. zm, dalej MPZP). Projekt budowy muru oporowego w terenach oznaczonych symbolem 17MNi – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - intensywnej jest zgodny z ustaleniami wymienionego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Organ stwierdził zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami ww. MPZP [na działce inwestycyjnej zachowano: więcej niż minimum 20% powierzchni biologicznie czynnej (to jest 71,88%); mniej niż maksymalna powierzchnia zabudowy 60% (to jest 28,12%)]. A ponadto: • Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; • Projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska; • Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; • Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; • Do projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno budowlanego dołączono kopię decyzji o nadaniu projektantowi uprawnień budowlanych w odpowiedniej specjalności potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez sporządzającego projekt; • Do projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno budowlanego dołączono kopię zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pb, dotyczącego projektanta; • Do projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno budowlanego dołączono oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W oświadczeniu zawarto imiona, nazwiska, numer uprawnień budowlanych lub numer decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych osób, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1a Pb biorących udział w opracowaniu projektu; • Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - art. 34 ust. 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Pb - poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu sporządzonego jako niekompletnego i w nieczytelnej technice graficznej, niepozwalającego na ocenę oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w szczególności w zakresie ukształtowania terenu i spływu wód powierzchniowych. Projekt zagospodarowania terenu stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji nie spełnia podstawowej funkcji, brak jest bowiem jednoznacznego przedstawienia kierunków jaki będzie wykonany po podniesieniu spływu wód powierzchniowych terenu (oznaczono wyłącznie kierunek spływu wód wysokościowych planowanego projektowanym drenażem w gruncie), brak wskazania zakresu i powierzchni podniesienia oraz niwelacji terenu, a także brak czytelnych danych podniesienia terenu, pozwalających ustalić relacje pomiędzy działką inwestora a działką skarżących. Trzeba wiedzieć, iż projektowany drenaż odprowadzi wyłącznie wody gruntowe, a nie wiadomo co będzie się działo z wodami powierzchniowymi po podniesieniu terenu, nie wiadomo również w jaki sposób zostanie ukształtowany teren pomiędzy istniejącym zjazdem. W ocenie skarżących projekt zagospodarowania terenu musi być na tyle precyzyjny, aby umożliwiał ocenę wpływu inwestycji na sąsiednie nieruchomości, - art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane- poprzez bezkrytyczne przyjęcie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pomimo że z zatwierdzonego projektu budowlanego, w szczególności z załączonego jako uzupełnienie w postępowaniu odwoławczym rysunku z przekrojem A-A i elewacją E4, wynika zaprojektowanie robót ziemnych polegających na zasypaniu terenu w sposób przekraczający granice inwestora nr [...] i wkraczający na działkę nr [...] należącą działki do skarżących, do której inwestor nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane (granica działki oznaczona w projekcie budowlanym linią przerywaną), dowód na załącznikach nr 1 i nr 2, dołączonych do niniejszej skargi. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, m.in. z wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2025r., wprost wynika, że oświadczenie jest skuteczne o ile z zebranego w sprawie materiału nie wynika wniosek przeciwny albo nie zachodzą wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Skoro więc roboty budowlane mają być wykonane na działce sąsiedniej, to oświadczenie inwestora jak i decyzja o pozwoleniu na budowę również powinny tę działkę obejmować, niemniej w tym przypadku inwestor nie posiada zgody na wykonanie robót budowlanych na działce sąsiedniej o numerze [...], a mimo to projektuje na niej zasypanie terenu. W odwołaniu od decyzji Starosty Limanowskiego skarżący wyraźnie podkreślali, że pomiędzy projektowanym murem oporowym a istniejącym murem oporowym skarżących powstanie niecka, która jako zaniżenie terenu będzie gromadzić wodę opadową. Wówczas projektant jej celowo nie pokazywał, aby ukryć powstały problem z naruszeniem stosunków wodnych. Obecnie, projektując zasypanie powstałej niecki, projektant powoduje objęcie przedsięwzięciem działki skarżących o numerze [...], co stanowi naruszenie prawa własności przy jednoczesnym braku dysponowania gruntem na cele budowlane; - art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego - poprzez pominięcie w projekcie zagospodarowania terenu istniejącego muru oporowego na działce skarżących oraz jego błędne zakwalifikowanie przez Organ jako "ogrodzenia na podmurówce", oraz posługiwanie się nieaktualnymi granicami i numerem działki sąsiedniej nr [...], gdzie powinien być nr [...], co świadczy o nieaktualności mapy do celów projektowych. Organ II instancji w sposób całkowicie dowolny przyjął, że istniejącego muru oporowego zlokalizowanego na działce skarżących nie można było przedstawić na mapie do celów projektowych, a następnie błędnie określił ten obiekt mianem ogrodzenia na podmurówce. Stanowisko to pozostaje w sprzeczności zarówno z przepisami Prawa budowlanego, jak i z zasadami sporządzania dokumentacji projektowej. Mur oporowy skarżących jest obiektem budowlanym pełniącym funkcję konstrukcyjną i stabilizującą grunt, ma też widoczną grubość, długość i głębokość posadowienia, a jego istnienie ma kluczowe znaczenie dla oceny oddziaływania projektowanego muru inwestora. Pominięcie tego obiektu w projekcie zagospodarowania terenu prowadzi do zafałszowania rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu i uniemożliwia ocenę wzajemnego oddziaływania obu obiektów. Ponadto nadal na projekcie zagospodarowania terenu funkcjonuje działka nr [...] jako nieruchomość sąsiadująca z nieruchomością inwestora, podczas gdy działka ta już dawno uległa podziałowi i obecnie działką sąsiadującą jest działka nr [...] dowód na załączniku nr 3, dołączonym do niniejszej skargi. Podobnie na stronie 12 projektu budowlanego, w tabeli dot. obszaru oddziaływania obiektu, w kolumnie "Uwagi" projektant zaznaczył, że inwestycja oddziałuje na działki sąsiednie nr [...] i [...], czyli pomimo złożonego zarzutu w odwołaniu, Organ II instancji nadal przyjmuje za prawidłowe posługiwanie się nieistniejącym numerem działki ewidencyjnej, która leży w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie skarżących pominięcie istniejących obiektów budowlanych w projekcie zagospodarowania terenu i nieaktualność mapy do celów projektowych stanowią istotną wadę projektu skutkującą koniecznością odmowy jego zatwierdzenia; - art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa - poprzez zaakceptowanie niespójności dokumentacji projektowej w zakresie pojemności zbiornika na wody opadowe oraz brak analizy zlewni wód opadowych. W projekcie budowlanym wskazano zbiornik na wody opadowe o pojemności 9 m3, natomiast w uzasadnieniu decyzji Organu II instancji pojawia się informacja o zbiorniku o pojemności 10 m3. Rozbieżność ta świadczy o braku rzetelnej analizy dokumentacji oraz zasady prawdy obiektywnej. Co istotniejsze, ani projektant, ani organy nie przeprowadzili jakiejkolwiek analizy zlewni wód opadowych, mimo że lokalne warunki oraz doświadczenie życiowe wskazują, iż podczas intensywnych opadów ilość wód faktycznie pokrywających ten obszar wielokrotnie przekraczała 9 m3. W takiej sytuacji podczas opadów deszczu dojdzie do przepełnienia zbiornika i niekontrolowanego rozlewania się wód, co w sposób oczywisty doprowadzi do naruszenia stosunków wodnych. Organ pominął fakt, że w trakcie opadów nikt nie będzie w stanie na bieżąco opróżniać zbiornika, zaś projekt nie przewiduje ani awaryjnego przelewu zbiornika ani też podłączenia do istniejącej kanalizacji deszczowej pod drogą powiatową; - § 28 i § 29 wt (rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) - poprzez zaprojektowanie zbiornika retencyjnego na deszczówkę mimo istnienia możliwości odprowadzenia Wód do kanalizacji deszczowej. W "Opisie technicznym do szczelnego, bezodpływowego zbiornika na wodę deszczową", projektant błędnie wskazuje w danych ogólnych, że teren nie posiada uzbrojenia w sieć kanalizacyjną deszczową, ponieważ w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestora, w pasie drogi powiatowej, znajduje się sieć kanalizacji deszczowej administrowana przez Powiatowy Zarząd Dróg. Zgodnie z przepisami rozporządzenia, wody opadowe powinny być w pierwszej kolejności odprowadzane do sieci kanalizacyjnej, a dopiero w razie braku takiej możliwości dopuszczalne są rozwiązania alternatywne. Zaprojektowanie zbiornika retencyjnego w sytuacji istnienia infrastruktury kanalizacyjnej jest sprzeczne z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Co istotne, skarżący ze swojej działki nr [...] mają już odprowadzoną wodę powierzchniową do kanalizacji deszczowej pod drogą powiatową. Dlatego potwierdzenie okoliczności o możliwości odprowadzenia wód opadowych przez inwestora do kanalizacji deszczowej pod drogą powiatową, skarżący przedkładają uzgodnienie z Powiatowym Zarządem Dróg- dowód na załączniku nr 4, dołączonym do niniejszej skargi; - art. 5 ust 1 Pb - poprzez zatwierdzenie projektu niezgodnego z zasadami wiedzy technicznej oraz naruszającego uzasadnione interesy skarżących jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej o numerze [...]. Projekt nie zapewnia bezpiecznego i kontrolowanego odprowadzenia wód opadowych, pomija rzeczywisty stan zagospodarowania terenu oraz naraża nieruchomość skarżących na zalewanie i destabilizację gruntu. Tym samym nie spełnia wymogów bezpieczeństwa i ochrony interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 Pb. Jak już podkreślano, nadal brak jest jednoznacznego przedstawienia na projekcie zagospodarowania terenu kierunków spływu wód powierzchniowych jaki będzie wykonany po podniesieniu terenu, w szczególności w kierunku działki skarżących, brak wskazania zakresu i powierzchni niwelacji terenu, a także brak czytelnych danych wysokościowych planowanego podniesienia terenu, pozwalających ustalić relacje pomiędzy działką inwestora a działką skarżących. Ponadto, co też warte podkreślenia, projektowany drenaż odprowadzi wyłącznie wody gruntowe, a nie wiadomo co będzie się działo z wodami powierzchniowymi po podniesieniu terenu, tym bardziej, że wody z dachu budynku mieszkalnego na działce inwestora są odprowadzane rurami spustowymi po gruncie w stronę działki skarżących, podniesieniu terenu przy projektowanym murze, jeszcze bardziej wzmocni natężenie spływu wód; co po braku danych projektowych - art, 234 ustawy Prawo wodne - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że realizacja inwestycji nie spowoduje naruszenia stosunków wodnych, mimo pozwalających na taką ocenę. Organ II instancji ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że teren po realizacji inwestycji zostanie zniwelowany w sposób zachowujący "naturalny kierunek spływu wód". Stwierdzenie to ma charakter czysto deklaratywny i nie znajduje żadnego oparcia w treści projektu zagospodarowania terenu. Skoro projekt przewiduje ingerencję w rzeźbę terenu poprzez jego podniesienie i niwelację, to nie sposób mówić o zachowaniu "naturalnego" spływu wód bez wskazania nowych rzędnych wysokościowych oraz konkretnych kierunków odpływu. Organ nie wyjaśnił, skąd czerpie wiedzę, że nie dojdzie do zmiany stosunków wodnych, skoro z projektu to w żaden sposób nie wynika. Natomiast jako zabezpieczenie przed wodami powierzchniowymi zaprojektowano drenaż i zbiornik na deszczówkę, podczas gdy drenaż może odprowadzić wyłącznie wodę gruntową, a nie wiadomo jak będzie zbierana woda powierzchniowa z powierzchni gruntu i w jakim dokładnie kierunku będzie spływać po podniesieniu terenu. Nie wiadomo również jak będzie odprowadzana woda z dachu budynku na działce inwestora po podniesieniu terenu. Ponadto w sposób niejasny i błędny zamiennie stosuje w projekcie "drenaż" jako "odprowadzenie deszczówki", ponieważ siłą rzeczy nie będzie w stanie odprowadzić wody powierzchniowej. Zaprojektowany drenaż nie zawiera też studzienek rewizyjnych, przez co przy ich zamuleniu dojdzie do sytuacji, że nie będzie możliwości jego wyczyszczenia. Oprócz tego projekt nie zawiera przelewu awaryjnego zbiornika na deszczówkę bądź podłączenia do kanalizacji deszczowej pod drogą powiatową. Projekt nie zawiera też rzędnych wysokościowych projektowanego zbiornika. Zaś pojemność zbiornika zaprojektowano intuicyjnie, bowiem nie zbadano rzeczywistej zlewni i ilości wód, na jaką zbiornik powinien zostać zaprojektowany. Wobec powyższych zaniedbań i braków projektowych, skarżący uważają, że Organ II instancji nie może zastępować braków projektu własnymi przypuszczeniami co do przyszłego ukształtowania terenu i odpływu wód, a co próbuje uczynić w uzasadnieniu skarżonej decyzji; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - art, 7, art. 77 i art. 80 kpa- poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, skutkujący dowolną oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynikający z nieuwzględnienia wszystkich uwag i zastrzeżeń złożonych w odwołaniu oraz uprzednich zarzutów przy pismach z dnia 8.05.2024r. i z dnia 2.06.2025r. Ponadto Organ II instancji w sposób dowolny i niepoparty dowodami przyjął, że obiekt skarżących na działce nr [...] jest źródłem zalewania muru oporowego. Organ II instancji w sposób całkowicie nieuprawniony wskazuje, że zbliżenie obiektu skarżących do granicy działki inwestora ma powodować zalewanie muru oporowego wodami opadowymi. Twierdzenie to jest oderwane od stanu faktycznego, gdyż obiekt skarżących posiada rynny i rury spustowe odprowadzające wody opadowe bezpośrednio do kanalizacji deszczowej pod drogą powiatową - dowód na załączniku nr [...], dołączonym do skargi. Woda z dachu nie ma fizycznej możliwości spływu na mur oporowy ani do niecki pomiędzy projektowanym a istniejącym murem. Argumentacja Organu ma więc charakter hipotetyczny, a że nie znajduje potwierdzenia w żadnym materiale dowodowym ma też charakter nieobiektywny; - art 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego- poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niewyczerpujący, pozorny i nieodnoszący się do wszystkich istotnych zarzutów strony. Wojewoda nie odniósł się w sposób rzetelny w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz w pismach składanych w toku postępowania, w szczególności do zarzutów dotyczących nieczytelności projektu, niekompletności i nieaktualności mapy do celów projektowych, w tym pominięcia istniejącego muru oporowego i działki nr [...], kierunku spływu wód w odniesieniu do działki skarżących, braku analizy zlewni wód i ryzyka przepełnienia zbiornika. Organ nie rozważył też możliwości podpięcia do sieci kanalizacji deszczowej pod drogą powiatową. Jednocześnie Organ niejako próbuje bronić zatwierdzony projekt sugerując, że to z dachu obiektu skarżących spływa woda ma mur oporowy. Uzasadnienie pomija, że w momencie uzupełnienia projektu w toku postępowania odwoławczego, projektant w sposób bezpodstawny zaprojektował zasypanie niecki powstałej pomiędzy projektowanym i istniejącym murem, przez co zwiększył zakres obszaru inwestycji na działkę skarżących nr [...], na co inwestor nie posiada prawa do dysponowania gruntem. Uzasadnienie więc ma charakter ogólnikowy, zafałszowany i nie pozwala na obiektywne prześledzenie toku rozumowania organu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, przy czym należy wskazać, że w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego doszło do pewnych uchybień, które należy jednak kwalifikować jako nieistotne, a zatem takie które nie uzasadniają wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1a i b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ stwierdzone naruszenia nie były istotne i nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy (o czym w dalszej części), brak było podstaw, aby z powodu ich wystąpienia uwzględnić skargę. Zaczynając od rozważań natury ogólnej, to zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 10 i 13; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego. W myśl art. 35 ust. 5 prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (dalej: "pozwolenie na budowę"): 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Natomiast z w myśl art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (podkreślenie własne). Z powyżej przytoczonych przepisów wynika zatem jakie obowiązki ciążą na organie architektoniczno-budowlanym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, kiedy organ jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę oraz kiedy jest on zobowiązany decyzję o pozwoleniu na budowę wydać. W przedmiotowym wypadku obowiązki określone w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego organ wykonał prawidłowo, nie zachodziła żadna z przesłanek do wydania decyzji odmownej, a zatem w myśl art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany był do wydania inwestorom decyzji o pozwoleniu na budowę, o którą wnioskowali. Jak wynika z rozważań organu, planowane zamierzenie jest m.in. zgodne z obowiązującym dla terenu inwestycji planem zagospodarowania przestrzennego, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym także techniczno-budowlanymi, a projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są kompletne. W tym zakresie Sąd podziela ocenę wyrażoną przez organ. Zakres i treść projektu budowlanego, w tym PZT, który powinien być dostosowany do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych należy ocenić jako spełniający zarówno wymagania określone w art. 34 ust. 3 prawa budowlanego, jak i Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Co się natomiast tyczy muru/podmurówki na działce skarżących to należy podkreślić, że biorąc pod uwagę z jednej strony specyfikę takiego obiektu budowlanego, czyli jego parametr nieznacznej szerokości, a z drugiej strony skalę mapy, na której jest on nakreślony, graficzne jego odzwierciedlenie z przyczyn obiektywnych ma niewielkie wymiary. W tej części rozważań dodać jedynie należy, że kwalifikacja prawna tego obiektu nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, stąd pojęć "mur/podmurówka" użytych w uzasadnieniu nie należy traktować jako przesądzających kwalifikację prawną tego obiektu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, to żaden z nich nie uzasadnia wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaczynając od najistotniejszego, nawiązującego do braku prawa inwestorów do dysponowania na cele budowlane nieruchomością skarżących, to choć nie jest on trafny, to jednak zasadnie wskazuje na pewne nieprawidłowości jakie wystąpiły w postępowaniu przed organem odwoławczym. Jak wynika z akt sprawy, w tym załączników do skargi, wobec zobowiązania organu, projektant przedstawił dodatkowe wyjaśnienia odnośnie parametrów planowanej inwestycji oraz naniósł na rysunki jakie występują w projekcie architektoniczno-budowlanym zapisy, dotyczące zasypania przestrzeni pomiędzy planowanym murem oporowym, a murem/podmurówką ogrodzenia na działce skarżących. Biorąc pod uwagę, że granica działek przebiega w połowie odległości pomiędzy tymi murami, zasypanie dotyczy też części działki skarżących. Uwzględniając, że takie prace ziemne należy kwalifikować jako roboty budowlane związane z realizacją planowanego obiektu budowlanego, inwestorzy aby móc je zgodnie z prawem zrealizować, winni dysponować prawem do dysponowania na cele budowlane także tą nieruchomością, która należy do skarżących. Jak trafnie wskazują skarżący, inwestorzy takiego prawa nie posiadają. Podniesiony zarzut, zawierający częściowo prawidłową argumentację, nie może jednak skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Związane jest to z tym, że na płaszczyźnie formalnej dokonane przez projektanta zapiski, dotyczące zasypania przestrzeni pomiędzy murami, nie są elementem zatwierdzonego projektu budowlanego. Jak bowiem wynika z akt sprawy, organ I instancji zatwierdził projekt budowlany, który nie przewiduje zasypania przestrzeni pomiędzy planowanym, a istniejącym murem. Projekt ten, tak jak jest to wymagane został opieczętowany, a zatem nie ma wątpliwości jakiej treści dokument został decyzją organu I instancji zatwierdzony. Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie organu II instancji, to organ ten nie uchylił w żadnym zakresie decyzji organu I instancji i nie orzekł reformatoryjnie, lecz utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z powyższego wynika, że przedmiotowe zamierzenie budowlane winno być zrealizowane zgodnie z projektem jaki został zatwierdzony przez organ I instancji i utrzymany przez organ II instancji, czyli bez zasypywania przestrzeni pomiędzy murami. Natomiast zapiski projektanta, które pojawiły się w toku postępowania odwoławczego, na płaszczyźnie formalnej nie są częścią zatwierdzonego projektu budowlanego i mogą stanowić co najwyżej niewiążącą sugestię wyrażoną w związku z wątpliwościami skarżących odnośnie istnienia przestrzeni pomiędzy murami. Brak również podstaw do uwzględnienia zarzutu, że dokumentacja projektowa odnośnie pojemności zbiornika retencyjnego jest niespójna. W części opisowej PZT (str. 24 dokumentacji projektowej) wskazano, że będzie miał on pojemność "do 10 m3", a w jego opisie technicznym zawartym w PAB (str. 6 dokumentacji projektowej), że pojemność użytkowa zbiornika wynosi 9,0 m3, a zatem mieści się w pojemności wskazanej w PZT jako maksymalnej. Biorąc pod uwagę charakter tego obiektu, taki sposób określenia parametru pojemności w dokumentacji projektowej należy też ocenić jako dopuszczalny. Pozostając przy zbiorniku retencyjnym, to żaden przepis prawa nie zabrania lokalizowania na terenie inwestycji takiego obiektu. Wbrew zarzutowi skargi, nie są to również § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie"). Z § 29 rozporządzenia wynika jedynie zakaz zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, co w przedmiotowym wypadku nie ma miejsca. Natomiast wykładnia § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia prowadzi do konkluzji, że wody z działki budowlanej, na której usytuowane są budynki, w przypadku jeśli są to budynki niskie, mogą być odprowadzane na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych także wtedy, gdy działka ta wyposażona jest w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Nie jest również trafny zarzut, dotyczący braku aktualności mapy do celów projektowych. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w kwietniu 2024 roku, a mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu pochodzi z połowy 2023 roku. Kopia mapy ewidencyjnej dołączona przez skarżących do skargi, z której wynika, że jedna z działek sąsiadujących z terenem inwestycji tj. działka nr [...] zmieniła nr na [...] pochodzi natomiast ze stycznia 2026 roku. Tymczasem z żadnych przepisów nie wynika aby w trakcie trwania postępowania o pozwolenie na budowę inwestor miał obowiązek aktualizować mapę do celów projektowych w związku ze zmianą numeracji działek sąsiednich. Skarżący nie wykazali przy tym, aby działka o nr [...] istniała już przed sporządzeniem przedmiotowej mapy do celów projektowych. Pozostając na tej płaszczyźnie rozważań dodać jednak należy, że nawet jeśli działka o nr [...] uległaby podziałowi mi.in. na działkę o nr [...] jeszcze przed sporządzeniem przedmiotowej mapy do celów projektowych, to uchybienie to jako dotyczące działki sąsiadującej z terenem inwestycji, a nie działki inwestycyjnej, należałoby i tak kwalifikować jako nieistotne i nie mające wpływu na wynik sprawy. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty, nawiązujące do kwestii szeroko rozumianych stosunków wodnych. W tym zakresie należy wskazać, że planowany mur oporowy ma zaprojektowane odwodnienie poprowadzone do objętego projektem zbiornika retencyjnego. Co się natomiast tyczy parametrów technicznych tego odwodnienia, to za przyjęte w tym zakresie rozwiązania techniczne wskazane w projekcie architektoniczno-budowlanym wyłączną odpowiedzialność ponosi projektant, ponieważ zgodnie z treścią art. 35 prawa budowlanego, organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do kontrolowania projektu architektoniczno-budowlanego pod względem merytorycznym. W tej części rozważań dodać jedynie można, że zarzuty skarżących, dotyczące mających nastąpić w związku z przedmiotową inwestycją zmian w stosunków wodnych ze szkodą dla ich nieruchomości mają charakter hipotetyczny i nie są poparte fachową, czy specjalistyczną argumentacją. Kończąc należy też podkreślić, że żadne przepisy techniczno-budowlane nie obligują do zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia murowi, czy podmurówce ogrodzenia. Należy też zwrócić uwagę na okoliczność, że inwestorzy zamierzają usytuować planowany mur w takiej samej odległości od granicy z działką skarżących, w jakiej skarżący już wybudowali mur na swojej działce. A w tym aspekcie sprawy należy zwrócić uwagę na to, że z żadnych przepisów nie wynika, iż fakt że skarżący jako pierwsi zrealizowali mur, czyni ich w jakiś sposób uprzywilejowanymi, a inwestorzy mają być ograniczeni w zabudowie swojej działki analogicznym obiektem, w sytuacji kiedy zgodnie z art 4 prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z powyższych przyczyn zarzuty skargi nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniły wad, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i mogłyby skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.