II SA/Kr 254/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. G. na uchwałę nr XI/89/2015 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 20 lipca 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ (Kowaniec-Kokoszków) postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 października 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 886/22 odrzucono skargę M. G. na uchwałę nr XI/89/2015 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 20 lipca 2015 r., będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. Sąd ocenił, że powyższa skarga była spóźniona. Skarżąca wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 24 lutego 2022 r. W związku z tym, że organ nie ustosunkował się do ww. wezwania, termin do wniesienia skargi wynosił sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czyli upływał w dniu 25 kwietnia 2022 r. Skarga została natomiast wniesiona dopiero w dniu 1 czerwca 2022 r. Ze skargi wynika, że w dniu 7 listopada 2023 r. skarżąca ponownie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie złożyła niniejszą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) tj. z dniem 1 czerwca 2017 r. modyfikacji uległ stan prawny dotyczący wnoszenia skarg na uchwały jednostek samorządu terytorialnego, jak również uległa zmianie treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 101 ust. 1 ww. ustawy: "1. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego." Oznacza to, że skarga taka nie musi już być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże zgodnie z treścią przepisu przejściowego ustawy nowelizującej - art. 17 ust. 1 - do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, zaś z art. 17 ust. 2 wynika, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (ustawa o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejście w życie ustawy. Zatem jak wynika z przytoczonej regulacji intertemporalnej, w sprawach dotyczących aktów organów gminy nowa regulacja znajdzie zastosowanie dopiero w stosunku do takich aktów, które podjęte zostaną po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zaskarżona uchwała została podjęta przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zatem w sprawie zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017 r. W świetle przedstawionych uwag należy uznać, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do zapisu art. 52 § 1 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "p.p.s.a.") w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa, w przypadku innych aktów, nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia prawa. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Należy również podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu wydanym w składzie siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, wyraził pogląd, iż wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Wskazany pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g., przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie jest powszechnie podzielany w orzecznictwie (post. NSA z 6 lipca 2012 r., I OSK 1516/12, z 13 marca 2012 r., II OSK 596/12, z 2 czerwca 2011 r., I OSK 895/11, z 11 maja 2011 r., II OSK 744/11, z 3 marca 2011 r., II OSK 202/11, z 13 stycznia 2011 r., II OSK 2488/10, z 25 maja 2009 r. II OSK 769/09, z 16 grudnia 2008 r. II OSK 552/08 oraz postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2). W świetle powyższego należy uznać, że skarżąca złożyła skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 24 lutego 2022 r., a pismo skierowane do organu w dniu 7 listopada 2023 r., choć określone zostało również jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w istocie nie było wezwaniem w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a., jest zatem bezskuteczne i nie otwiera ponownie terminu do zaskarżenia uchwały. W związku z powyższym skargę, jako spóźnioną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wedle którego Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec odrzucenia skargi w pkt II postanowienia Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.