II SA/Kr 241/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia I skargę odrzucić; II zwrócić T. G. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

W dniu 28 stycznia 2015 r. T. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 grudnia 2014 r. znak: [...]. Tym postanowieniem uznano za nieuzasadnione zażalenie złożone przez T. G. w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) na niezałatwienie w terminie sprawy przez Burmistrza Miasta i Gminy [...]. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa" stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Skarżący podważa zasadność postanowienia SKO w [...] z dnia 17 grudnia 2014 r. znak: [...], którym uznano zażalenie skarżącego wniesione w trybie art. 37 § 1 kpa za nieuzasadnione. Skarga na takie postanowienie nie jest jednak dopuszczalna, ponieważ nie mieści się ono w żadnej kategorii postanowień, które, zgodnie z przytoczonym wyżej art. 3 ust. 2 pkt 2 ppsa, można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Niewątpliwie bowiem nie jest to postanowienie, które kończy postępowanie, lecz ma ono charakter incydentalny i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (podobnie np. WSA w Gliwicach w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SAB/Gl 21/09, Lex Omega nr 504035). Postanowienie wydane w wyniku wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa nie jest też postanowieniem, na które służy zażalenie, ponieważ zgodnie z art. 141 § 1 kpa zażalenie służy tylko na takie postanowienia, w stosunku do których ustawa wyraźnie taką możliwość ustanawia, a przepisy kpa nie przewidują zaskarżenia postanowienia wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa. Skoro więc na postanowienie o uznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa za nieuzasadnione nie służy zażalenie, nie kończy ono postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.