II SA/Kr 203/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi P. M. i Ł. S. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

W skardze wniesionej w niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Na jej uzasadnienie podnieśli, że wniosek podyktowany jest koniecznością wstrzymania kolejnych etapów procedury planistycznej, która prowadzić będzie do powstania nieodwracalnych skutków prawnych w postaci realizacji inwestycji powstającej w oparciu o wadliwie przyjęte studium. Inwestor, mimo tego, że brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu przystępuje do realizacji inwestycji zgodnie z nowym studium, o czym informuje na łamach Gazety [...]. Uchylenie studium na jakimkolwiek etapie może stanowić podstawę roszczeń odszkodowawczych, narażając wszystkich mieszkańców gminy na szkodę. Stosownie do przepisu 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba przy tym podkreślić, że to na autorze wniosku spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. II OZ 594/15, opublikowane w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 9 ust. 4 cyt. ustawy ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z powyższych przepisów wynika, że studium określa jedynie cel polityki przestrzennej gminy. Jako akt kierownictwa wewnętrznego określa tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z całą pewnością Studium nie jest aktem, który sam w sobie uprawnia do realizacji jakiejkolwiek zabudowy. Uchwała w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem formalnie jej wykonanie może zostać wstrzymane (art. 61 § 2 pkt 3 w zw. z § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu jednakże akt tego rodzaju nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie sposób uznać, że takim wykonaniem uchwały będzie prowadzenie procesu inwestycyjnego. Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Jeżeli więc zarzuty skargi okażą się skuteczne, to już od dnia wyroku zaskarżona uchwała w części zakwestionowanej przez Sąd przestanie wywoływać skutki prawne. Wobec powyższego Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.