II SA/Kr 18/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2026 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 października 2025 r. znak SKO.OŚ/4170/156/2025 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia oddala skargę.

Burmistrz C. decyzją z dnia 20 marca 2025 r. nr AGK/OŚ.6220.6.2024 działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz.1112 z późn. zm.), a także na podstawie § 2 ust. 1 pkt 47, § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b, pkt 83 lit. b, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz.1839 z późn.zm.) oraz zgodnie z art. 104, art. 107 K.p.a. odmówił zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Centrum badawczo – rozwojowe procesów recyklingu i recyrkulacji materiałów polimerowych". W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte 10 maja 2024 r. na wniosek inwestora R. Sp. z.o.o. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na działkach o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] obręb C.. Dla terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie, nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ramach inwestycji zaplanowano budowę centrum badawczo – rozwojowego, w którym zamierzano prowadzić procesy recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych do produkcji wosku polimerowego, płatka [...] lub granulatu [...]. Dodatkowo na terenie centrum badawczo-rozwojowego planowano zbierać odpady inne niż niebezpieczne o kodach odpadów tożsamych do odpadów przewidzianych do przetworzenia w liniach technologicznych projektowanej inwestycji. Przedsięwzięcie obejmuje budowę hali produkcyjnej konstrukcji żelbetowej, w której zaprojektowano część rozładunkową, produkcyjną i magazyn produktów, budowę budynku biurowego z częścią laboratoryjną oraz częścią socjalną dla pracowników, drogi dojazdowe do miejsc magazynowania odpadów, systemu kanalizacji wód opadowo-roztopowych odprowadzający wody do podziemnego zbiornika o pojemności 1 000 m3, zbiornika p.poż zasilanego wodami opadowymi i roztopowymi, magazyny odpadów, stanowiących wyznaczoną część utwardzonego i nieprzepuszczalnego ternu działek, portierni, wag najazdowych., pozostałej infrastruktury i zieleni izolacyjnej. Podstawowymi urządzeniami wchodzącymi w skład poszczególnych linii technologicznych są: młyny do tworzyw sztucznych, rozdrabniacze do tworzyw sztucznych, separatory magnetyczne, separatory wiroprądowe, separeatoe elektryczny, wytłaczarki, kompaktory ślimakowe/prasy, myjki dynamiczne i wanny flotacyjne. Na terenie projektowanej hali centrum badawczo-rozwojowego zaplanowano instalacje 4 uniwersalnych linii technologicznych. Planowana wydajność każdej z linii to ok. 2,7 Mg/h. Szacowany czas pracy instalacji wynosić ma ok. 7300 h/rok, tj. 305 dni w roku. W planowanej instalacji odpady z tworzyw sztucznych (wymieniono 20 kodów odpadów) podlegać będą przetwarzaniu w procesach odzysku wyszczególnionych zgodnie z załącznikiem nr 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach zawierającym "niewyczerpujący wykaz procesów odzysku", jako R12. Szacunkowa ilość odpadów innych niż niebezpieczne kierowanych do instalacji odzysku w ciągu roku wynosić miała około 80 000 Mg/rok (ok. 20 000 Mg na każdej linii). Dodatkowo część przestrzeni rozładunkowo-magazynowej hali produkcyjnej (bufor surowca) miała zostać przeznaczona pod działalność związaną ze zbieraniem odpadów. Planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 47, § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b, pkt 83 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie w uzasadnieniu decyzji Burmistrz przedstawił przebieg postępowania, w tym tryb opiniowania i uzgadniania, wezwania kierowane do wnioskodawcy o uzupełnienie raportu, udział społeczeństwa w postępowaniu i zarzuty podniesione w protestach mieszkańców. Ustalając stan faktyczny organ wskazał, że od strony północnej inwestycji występuje droga (ul. Unii Europejskiej). Za ul. Unii Europejskiej znajdują się tereny wypoczynkowo – rekreacyjne "Rodzinna przystań" (ok. 140 m) oraz gęsto zadrzewione działki o charakterze leśnym. Z kolei od strony wschodniej występuje strefa przemysłowa miasta C., zaś od strony południowej teren inwestycji graniczy z placami składowymi (obecnie nieużytkowanymi) oraz zakładami usługowymi. Od strony zachodniej oraz południowo - zachodniej działki graniczą z terenami zieleni nieurządzonej, a następnie w odległości ok. 85 m z zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz mieszkaniowo-usługową. Łączna powierzchnia działek pod planowana inwestycję wynosi 17 928 m2. Powierzchnia przewidywana do zabudowy wnosić będzie ok. 6 280 m2, powierzchnia utwardzona stanowiąca drogi wewnętrzne, place manewrowe oraz parkingi wynosić będzie ok. 6 071,5 m2, natomiast powierzchnia biologicznie czynna stanowić będzie ok. 5 576,5 m2 (z czego powierzchnia biologicznie czynna liczona jako 50% wynosi 2281,5 m2). Po dokonaniu analizy raportu organ stwierdził, że mimo uzupełnienia przez inwestora w dalszym ciągu w występują w nim wewnętrzne sprzeczności w zakresie odnoszącym się do całości gospodarki wodnej na terenie przedsięwzięcia, sposobu gospodarowania wodami opadowymi i roztopowymi, wodą technologiczną. Nadal wadliwie przedstawiono warianty realizacji przedsięwzięcia, a także nie sprecyzowano z jakich tworzyw sztucznych będą odpady planowane do przetwarzania. Sprzeczności te są na tyle poważne, że raport w tym zakresie nie może być pozytywnie zweryfikowany. Następnie szczegółowo przedstawił zastrzeżenia do Raportu, dotyczące wody technologicznej, wód opadowych i roztopowych, poważnych awarii, gospodarki odpadami oraz emisji oraz wariantów przedsięwzięcia. Odnosząc się do kwestii gospodarki wodnej organ wskazał, że jest ona rozdzielona na wodę do celów socjalno-bytowych, gdzie pobór odbywać się będzie z sieci wodociągowej oraz na wodę w procesie eksploatacji instalacji, czyli wodę technologiczną. Nie przewiduje się wykonywania nowych ujęć wód zarówno podziemnych jak i powierzchniowych. Jak wynika z treści raportu podstawowym założeniem gospodarki wodą technologiczną jest to, że przepływ wody odbywać się będzie w cyklu zamkniętym, w kolejności: 1) urządzenia myjące zasilane wodą (podajnik ślimakowy płuczący, myjko wirówki, wanna flotacyjna), 2) urządzenia podczyszczania wody technologicznej o wydajności ok. 70 tyś. m3/mc (płaskownik, sita wibracyjne, flatator, prasa filtracyjna) i 3) zbiorniki (przepompownia, zbiornik stabilizujący). Pobór wody technologicznej odbywać się będzie z podziemnego zbiornika na wody opadowo-roztopowe o pojemności ok. 1000 m3, wyposażonego w przepompownie. Do zbiornika tego będą kierowane także wody opadowo-roztopowe. Uruchomienie instalacji wiązać się będzie z jednokrotnym napełnieniem sytemu mycia odpadów wodą w ilości ok. 140 m3. W raporcie wskazano, że szacowana ilość wody kierowanej do celów technologicznych w celu uzupełnienia ubytków w systemie mycia odpadów wnosić będzie ok. 30-50 m3/miesiąc. Oznacza to, że pełna wymiana wody technologicznej będzie się odbywać co 3-5 miesięcy, przyjmując, że ilość wody technologicznej to 140 m3. Jeśli uruchomienie instalacji wiązać się będzie z jednokrotnym napełnieniem systemu mycia odpadów wodą w ilości ok. 140 m3 i ta ilość ma zapewnić zgodną z założeniami obsługę instalacji myjących, a ubytki wody mieścić się będą w przedziale 360 m3/rok – 600 m3/rok, to znaczy, że każdego roku będzie dochodziło do wymiany całości wody w systemie między 2,5 - 4,3 razy. Z treści raportu można wywnioskować, że woda do uzupełnienia instalacji myjącej będzie dostarczana najpierw ze zbiornika podziemnego na wody opadowo-roztopowe, a jeśli tych wód w nim nie będzie to z sieci wodociągowej. Natomiast nie wskazano w raporcie, jakie będą skutki ubytków wody technologicznej, zważywszy że ubytki te mają wynosić ok. 30-50 m3/miesiąc. Raport nie zawiera żadnych informacji o jakości powietrza w trakcie pracy instalacji, która ma mieć charakter de facto ciągły (24h/7dni, 305 dni w roku) i wpływu tych warunków na otoczenie środowiskowe hali i zatrudnianych w niej pracowników. Tymczasem, zgodnie z opisem wykorzystania wody technologicznej będzie ona nosiła zawiesinę substancji pochodzących z odpadów poddanych procesowi. Organ wytknął także, że raport określa zapotrzebowanie na wodę na potrzeby socjalno-bytowe (755 m3/rok), ale w odniesieniu do wody technologicznej takiej prognozy nie zawiera. W odniesieniu do kwestii wód opadowych i roztopowych, organ podał, że zgodnie z raportem wody opadowe lub roztopowe z powierzchni dachu hali produkcyjnej oraz z dróg, parkingów i innych terenów utwardzonych mają zostać ujęte w wewnętrzny system kanalizacji deszczowej i przed odprowadzeniem do podziemnego zbiornika o pojemności ok. 1 000 m3 podczyszczane zostaną w separatorze z zintegrowanym osadnikiem. Oznacza to, że w ramach przedsięwzięcia nie przewiduje się jakiegokolwiek ujścia wody w przypadku przepełnienia zbiornika. Zgodnie z raportem planowana inwestycja nie będzie wiązała się z odprowadzaniem wód opadowo-roztopowych do wód. W raporcie wspomina się, że nastąpi odpowiednie wyprofilowanie terenu utwardzonego oraz objęcie tego terenu siecią wewnętrznej kanalizacji deszczowej w celu uniemożliwienia powstawania zalewisk lub wymywania gruntu zarówno na terenie inwestycji jak i gruntach sąsiednich podczas występowania silnych opadów. Bazując na tych stwierdzeniach można przyjąć, że zbiornik podziemny o powierzchni 1 000 m3 jako jedyny ma obsłużyć całość wód opadowo-roztopowych. Organ skonfrontował powyższe założenie z zaprezentowanymi w raporcie wyliczeniami dotyczącymi opadów. Jako średnioroczną wartość opadów na terenie inwestycji podaje się wartości: 689 i od ok. 650 do ok. 750 mm. Zakłada się, że przy średniorocznej ilości wody opadowej będzie jej 6.893,2 m3/rok i w całości będzie ona kierowana do zbiornika 1 000 m3. Zakładając ubytek wody technologicznej z instalacji na maksymalnym założonym poziomie 600 m3 rok (50 m3/mc), do zagospodarowania w sposób inny niż poprzez zasilenie instalacji wody technologicznej pozostanie 5.293 m3/rok (6.893,2 m3/rok - 600 m3/rok (uzupełnienie) – 1 000 m3/rok (pojemność zbiornika). Raport w ogóle nie wyjaśnia co stanie się z taką ilością wody. Organ podkreślił również, że poczynione wyliczenia dotyczą wyłącznie wód opadowych i nie uwzględniają w ogóle wód roztopowych. Burmistrz wytknął także, że raport nie określa charakteru prawnego wody technologicznej. Z opisu procesu w jakim ona powstaje należy przyjąć, że stanowić będzie ściek przemysłowy w rozumieniu art. 16 pkt 64 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, z tym zastrzeżeniem, że będzie on pracował w obiegu zamkniętym. Tymczasem w raporcie wskazano, że w związku z eksploatacją projektowanej instalacji powstawać będą wyłącznie ścieki bytowe, co nie polega na prawdzie, gdyż zakład będzie generował także ścieki przemysłowe. Następną nieścisłością raportu dostrzeżoną przez Burmistrza jest sformułowanie: "ścieki bytowe odprowadzane będą na podstawie umowy projektowanej kanalizacji sanitarnej". Nie wiadomo, czy będzie to odprowadzanie do sieci kanalizacji sanitarnej prowadzonej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne prowadzące działalność na obszarze inwestycji, czy też odprowadzane będą w inny sposób. Na terenie inwestycji funkcjonować ma zorganizowany system oczyszczania wody technologicznej krążącej w obiegu zamkniętym. Wedle treści raportu system zamkniętego obiegu wody przebiegał będzie w następujący sposób: woda podawana będzie do urządzeń myjących sekcji pierwszej, następnie spływać będzie do przepompowni skąd odbierane będą drobne zanieczyszczenia, dalej kierowana grawitacyjnie woda spływać będzie do płaskownika, gdzie następować będzie oczyszczanie wody z piasku i innych zanieczyszczeń mineralnych. Następnie woda trafiać będzie do sit wibracyjnych gdzie oczyszczona zostanie z drobinek zanieczyszczeń rozmiarach powyżej 700 mikronów. Tak podczyszczona mechanicznie woda trafiać będzie do zbiornika uśredniającego, z którego pompowana będzie do flotatara, gdzie woda oczyszczana jest z zawiesiny. Następnie oczyszczona woda pompowana będzie do urządzeń myjących sekcji 1. Odebrane zanieczyszczenia i zawiesina poflotacyjna trafiać będą do prasy filtracyjnej, gdzie przed przekazaniem do magazynu odpadów wytworzonych, odsączane zostaną mechanicznie. Woda z odsączania mechanicznego trafiać będzie do zbiornika stabilizacyjnego. Organ zauważył, że w raporcie nie zostało wyjaśnione, czy przez zbiornik stabilizacyjny należy rozumieć zbiornik o pojemności 1 000 m3, czy też zbiornik o pojemności 150 m3 na ścieki przemysłowe powstające w hali. W raporcie wskazano, że odpady powstające w systemie oczyszczania wody do celów technologicznych gospodarowane będą zgodnie z ustawą z dnia z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Jednakże nie określono, nawet w przybliżeniu, ilości tych odpadów. W schemacie instalacji jako odpady pochodzące z układu oczyszczania wody wskazuje się następujące kody 19 12 09 (minerały, np. piasek, kamienie), 19 08 01 (skratki), 19 08 02 (zawartość piaskowników) i 19 08 14 (szlamy z innego niż biologiczne oczyszczania ścieków przemysłowych inne niż wymienione w 19 08 13), co jest ustaleniem niepełnym, gdyż odpady w ścieku przemysłowym będą pochodną odpadów dostarczonych do przetworzenia, zaś te w raporcie określono bardzo szeroko. Zdaniem organu poważnym mankamentem raportu jest to, że nie będzie w ogóle znany skład fizykochemiczny substancji zawartych w wodze technologicznej pracującej w obiegu zamkniętym. Raport przewiduje, że ścieki (w domyśle przemysłowe) powstające w hali tj. ścieki ze zmywania posadzek w halach ujmowane będą w system zbierania odcieków tj. wykonane wewnątrz hali odwodnienie liniowe, którym odprowadzane będą do zbiornika pod posadzką hali produkcyjnej, o pojemności ok. 150 m3 (zbiornik stabilizacyjny). Czyszczenie zbiornika stabilizacyjnego odbywać się ok. raz w miesiącu przez wyspecjalizowaną firmę na podstawie usługi czyszczenia. Ponadto w raporcie nie zawarto żadnych informacji o usuwaniu ze zbiornika o pojemności 1 000 m3 zanieczyszczeń stałych wytrącających się na jego dnie, zwłaszcza mając na uwadze to, że zbiornik będzie wykorzystywany praktycznie w systemie ciągłym. Tymczasem zmieszane ścieki z obu źródeł mogą skutkować tym, że zaplanowany system oczyszczania wody technologicznej nie będzie w stanie oczyścić ścieków, których źródłem będzie czyszczenia hali, a zatem ścieków zawierających odpady o innych niż wskazane w schemacie instalacji kodach. Organ wskazał również, że raport wspomina, że w okresie letnim oczyszczona w separatorze i osadniku woda spełniająca wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, będzie wykorzystana do nawadniania powierzchni zieleni urządzonej centrum badawczo-rozwojowego. Rzecz w tym, że raport nie określa ile tej wody będzie wykorzystywane oraz nie przewiduje żadnych procesów badania jej składu fizykochemicznego, co w kontekście jej wykorzystywania w procesach technologicznych wydawać by się mogło oczywistością. Taki zapis raportu uprawnia do przyjęcia, że nawadnianie powierzchni zieleni urządzonej może być jednym ze sposobów opróżniania zbiornika z wody technologicznej z sytuacji grożącego mu przepełnienia. Podsumowując kwestię organizacji gospodarki wodą w ramach inwestycji organ stwierdził, że opisane w raporcie rozwiązania są nieadekwatne do realiów funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, a założenie zamkniętego obiegu wody technologicznej (w istocie ścieku przemysłowego) przy jednoczesnym braku rozwiązań na wypadek konieczności zrzutu tego ścieku poza instalację ma na celu uniknięcie konieczności poddania się procedurom szczególnego korzystania z wód, w tym uzyskania pozwolenia wodnoprawnego dla wprowadzania określonych substancji w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych. W odniesieniu do zagadnienia "poważnych awarii" organ podniósł, że w raporcie jako możliwą poważną awarię rozpoznano jedynie pożar. Tymczasem katalog zdarzeń kwalifikowanych jako poważna awaria (w tym tamże przemysłowa) przepis art. 3 pkt 23 i 24 ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska wskazuje w szczególności emisję, pożar lub eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem. Katalog zdarzeń, które można zakwalifikować nie jest zamknięty. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwracano wielokrotnie uwagę na poważną awarię mogą stanowić wycieki substancji (np. wody lodowej z instalacji chłodniczej czy wody z amoniakiem). Zważywszy na to, że woda technologiczna będzie stanowiła ściek o nieujawnionym w raporcie składzie fizyko-chemicznym to jako groźbę poważnej awarii można zidentyfikować prócz pożaru, także przepełnienie zbiornika wody technologicznej zanieczyszczonej odpadami i niekontrolowany rozlew tej wody na obszarze inwestycji oraz obszarach przyległych, a następnie przedostanie się do wód podziemnych. Raport zjawiska tego w ogóle nie dostrzega i nie analizuje w kontekście poważnej awarii. Analizując skutki możliwego wylania się zawartości zbiornika na okoliczny teren konieczne było ustalenie spadków terenu i kierunku niekontrolowanego spływu ścieku przemysłowego – wody technologicznej, zwłaszcza w kontekście ustalenia, że najbliższe zabudowania znajdują się w odległości 85 m od planowanej inwestycji. Organ wytknął także, że w Raporcie brak jest opisu wykonania zbiornika na wodę technologiczną o pojemności 1 000 m3. Nadto wyjaśnił, że w związku z faktem, że teren inwestycji jest silnie zmieniony antropologicznie (obszar po eksploatacji górniczej z udokumentowanymi lejami depresji, usytuowany między dwiema czynnymi kopalniami, w ciągu ostatnich lat doszło do kilku tysięcy wstrząsów górotworów). Rozszczelnienie zbiorników może grozić katastrofą ekologiczną. W odniesieniu do problemu gospodarki odpadami i emisji, organ wskazał, że w raporcie przedstawiono katalog planowanych do przetwarzania odpadów, jednakże sam kod odpadu wskazuje jedynie na źródło pochodzenia odpadów (rolnictwo, działalność magazynowa, przetwórstwo tworzyw itp.). Dla określenia wielkości oddziaływania bardzo istotną kwestią jest sprecyzowanie rodzajów tworzyw sztucznych planowanych do poddawania obróbce. Wykonane obliczenia modelowania emisji zanieczyszczeń do powietrza wskazują na to, że dotyczą one wykorzystania polipropylenu jako materiału odpadowego. Powinno zostać dodatkowo sprecyzowane, czy w procesie przetwarzania zaplanowano wykorzystanie również innych rodzajów tworzyw. W zakresie wielkości emisji do powietrza w raporcie podano, że zaplanowano filtr węglowy o skuteczności 99%. Jednakże nie określono dokładnie jego specyfiki i wielkości złoża. Dodatkowo organ wskazał, że określenie ilości odpadów filtracyjnych – 1 500 kg/rok jest zaniżone. Wyjaśnił, że przyjmuje się, że ilość aktywnego węgla do pochłonięcia LZO powinna być kilkukrotnie większa od unosu zanieczyszczenia (a dla samego acetonu przyjmuje się unos ok.1000 kg). Wytknięto także, że w raporcie wskaźniki dotyczące przepływu powietrza zostały zmienione z poziomu 20 000m3/h na 3 850 m/s. Nie wyjaśniono natomiast, czy zmiana ta nie ma wpływu na dobrany układ oczyszczania. Dodatkowo niejasna jest kwestia prowadzenia produkcji w okresie letnim. Regranulacja to proces uwalniający duże ilości ciepła. Jednocześnie nie wykazano w raporcie, by warunki socjalne dla pracowników były możliwe do zapewnienia w zakresie temperatury przy zamkniętych drzwiach i oknach, wobec czego istnieje potencjalne zagrożenie, ze poziom hałasu będzie w rzeczywistości znacznie większy z uwagi na wietrzenie hali przez pracowników. Inwestycja będzie generowała również uciążliwy hałas z samochodów transportujących odpady w porze dziennej, natomiast hałas z wózków widłowych będzie emitowany przez 24 godziny dziennie - całodobowo. Kwestie te w raporcie nie zostały poruszone. Nadto, w raporcie pominięto zupełnie kwestię uciążliwości odorowych. Tymczasem, podczas ewentualnego wietrzenia hal w okresie letnim, problem będzie się nasilał. Tym bardziej, że w raporcie założono przyjmowanie odpadów pochodzących z przetwórstwa roślinnego i zwierzęcego. W odniesieniu do wariantów przedsięwzięcia organ podniósł, że w raporcie posłużono się pojęciem tzw. wariantu "zerowego", a w świetle orzecznictwa tzw. wariant "zerowy", a więc polegający na braku realizacji przedsięwzięcia nie stanowi wariantu alternatywnego, o którym stanowi przepis art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a jak i lit. b ustawy. Reasumując organ I instancji stwierdził, że w sprawie, w której wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, kluczowym dowodem jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Opisane wyżej zarzuty do treści raportu prowadzą do wniosku, że w wariantach opisanych w raporcie brak jest możliwości realizacji przedsięwzięcia w sposób uwzględniający dyrektywy ustawodawcy. Sądy administracyjne wielokrotnie wskazywały na to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie jest decyzją uznaniową, ma natomiast charakter związany, co oznacza że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Jeśli jednak inwestor nie spełni wymagań określonych przepisami tej ustawy wówczas organ winien wydać decyzje odmowną. Raport jaki przedłożył inwestor, w ocenie organu, nie daje rękojmi tego, że R. Sp. z o.o., zrealizuje przedsięwzięcie pn: "Centrum badawczo-rozwojowe procesów recyklingu i recyrkulacji materiałów polimerowych" zgodnie z prawem. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła R. Sp. z o.o. zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób niewszechstronny, bez wyjaśnienia w treści uzasadnienia decyzji wszystkich okoliczności sprawy, co przejawia się w całkowitym pominięciu faktu, że teren inwestycji znajduje się w strefie przemysłowej miasta C., gdzie funkcjonują już inne zakłady produkcyjne, a mimo to organ błędnie założył, że tylko planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na okoliczny ośrodek rekreacyjno-wypoczynkowy "[...]" i będzie negatywnie wypływał na możliwość korzystania z wypoczynku przez mieszkańców. Organ bezpodstawnie stwierdził, że w raporcie jako jedyną poważną awarię wskazano możliwość wystąpienia pożaru, podczas gdy raport dokonywał wnikliwej analizy sytuacji pogodowo-powierzchniowej i ustalał, że ryzyko wystąpienia katastrofy naturalnej jest niewielkie, a także analizował dokładnie możliwość wystąpienia katastrofy budowlanej jako poważnej awarii zarówno na etapie realizacji inwestycji, jak i w fazie jej eksploatacji, przy jednoczesnym bezpodstawnym przyjęciu przez organ, że istnieje ryzyko rozszczelnienia się zbiorników z wodą stabilizacyjną, mimo iż raport szczegółowo opisywał zastosowane zabezpieczenia (posadzki betonowe ze zbrojeniem rozproszonym i dodatkami uszczelniającymi, powierzchniowo utwardzone, zacierane mechaniczne oraz zaimpregnowane przeciwpyłowe), które minimalizują możliwość wystąpienia w tym zakresie poważnej awarii. Zdaniem odwołującego się organ bezpodstawnie zakwestionował, że raporcie posłużono się kodami odpadów z oficjalnego katalogu EWC, pomimo że jest to jedyny dopuszczalny i obowiązujący w polskim i unijnym porządku prawnym system klasyfikacji odpadów, implementowany rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. Zarzucono także, że organ nie dokonał analizy kontrraportu pod kątem całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak również że organ pominął przedstawione przez inwestora rozwiązania związane z gospodarką wodno-ściekowa. Zarzucono również naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony możliwości zapoznania się z kontrraportem sporządzonym na zlecenie organu co uniemożliwiło stronie odniesienie się do jego treści, zgłoszenie zastrzeżeń i przedstawienie kontrargumentów. Zdaniem odwołującego się organ I instancji naruszył także przepis nart.75 § 1 k.p.a. w zw. z art.77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na prywatnej opinii podmiotu zewnętrznego, która nie stanowiła opinii biegłego. Zdaniem odwołującego się naruszony również został przepis art.77 ust.10 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach poprzez wydanie decyzji sprzecznej z wiążącymi uzgodnieniami organów opiniujących Spółka podniosła także zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 81 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach poprzez rażąco błędne uznanie, że w raporcie nie przedstawiono alternatywnych wariantów realizacji przedsięwzięcia, podczas gdy raport na stronach 153-156 wyraźnie opisywał racjonalny wariant alternatywny oraz wariant proponowany przez wnioskodawcę, zaś warianty przedstawione przez inwestora wskazują na możliwość realizacji przedsięwzięcia, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że inwestycja nie może zostać zrealizowana i organ odmówił zgody na realizację przedsięwzięcia. Nadto, zarzucono naruszenie art.143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez całkowite zignorowanie zawartych w raporcie informacji o zastosowaniu nowoczesnych technologii i rozwiązań, w tym zintegrowanego systemu hermetyzacji części magazynowej składającego się z wentylacji mechanicznej, połączonej z systemem biofiltracji, który miał redukować emisje odorów na poziomie 95 %. Wreszcie, zarzucono, że organ nie wskazał – wbrew art.37 ustawy z dnia 3 października 2008 r., które z protestów mieszkańców wpłynęły w terminie, a także brak merytorycznej oceny tych protestów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 9 października 2025 r. nr SKO.OŚ/4170/156/2025 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ocena oddziaływania na środowisko jest etapem prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozwala organowi jedynie zorientować się, jakie ewentualnie zagrożenia dla środowiska mogą wystąpić. Powinno to pomóc organowi właściwie określić uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustawodawca zakreślił w art. 66 ustawy elementy, które winien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium rację ma organ I instancji wskazując, że przedłożony do sprawy raport jest niekompletny i nie mógł stanowić postawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po przeanalizowaniu raportu o oddziaływaniu na środowisko organ I instancji ustalił m.in., że wadliwie przedstawiono warianty przedsięwzięcia i poinformował, że może to skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Spółka w piśmie z dnia 27 lutego 2025 r. wyjaśniła, że wariant alternatywny przedstawiony w raporcie polegać ma na zastosowaniu innej konstrukcji hali, a więc zamiast konstrukcji żelbetowej zastosowano halę o konstrukcji lekkiej ściany i dach z płyty warstwowej. Kolegium stwierdziło, że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko w punkcie nr 18, który opisuje warianty zamieszczono 3 podpunkty: 18.1. Wariant proponowany przez wnioskodawcę, 18.2. Niepodejmowanie przedsięwzięcia - wariant "0", 18.3. Racjonalny wariant alternatywny. Racjonalny wariant alternatywny różni się od wariantu proponowanego przez wnioskodawcę zastosowaniem innej konstrukcji hali, tj. zamiast konstrukcji żelbetowej zastosowano halę o konstrukcji lekkiej ściany i dach z płyty warstwowej. Kolegium wskazało, że opis analizowanych wariantów powinien być na tyle rzetelny i dokładny, by organ rozpatrujący sprawę mógł zbadać, czy przedsięwzięcie powinno być realizowane w wariancie proponowanym przez inwestora, czy też w wariancie alternatywnym. Przygotowanie opisu racjonalnego wariantu alternatywnego wymaga każdorazowo przeprowadzenia indywidualnej oceny danego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdyby ten wariant miał być realizowany. W ocenie przedstawienie tego samego przedsięwzięcia różniącego się jedynie konstrukcją projektowanej hali, nie może stanowić podstawy do uznania, że są to dwa różne warianty inwestycji w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Tak mała różnica skłania do konkluzji, że przedstawiony wariant alternatywny jest w istocie wariantem pozornym. Wariant ma charakter pozorny, gdy nie zawiera żadnych alternatywnych rozwiązań dotyczących np. procesu technologicznego, czy też wykorzystywanych maszyn i urządzeń. Warianty przedsięwzięcia powinny się różnic przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. "Alternatywność" oznacza, że racjonalny wariant musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko. Z tego powodu za wariant alternatywny nie może być uznany tzw. "wariant zerowy", ponieważ w ogóle nie oddziałuje na środowisko. Kolegium wskazało, z powołaniem się na wyrok NSA z dnia 19 września 2019 r. (sygn. II OSK 2156/18, cboisa), że pozytywne stanowisko organu uzgadniającego nie zwalnia organu prowadzącego postepowanie główne od samodzielnej oceny kompletności raportu. Kolegium oceniło, że tego rodzaju uchybienie raportu jak brak opisu racjonalnego wariantu alternatywnego jest podstawą do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy organ prowadzący postępowanie główne wcześniej zobowiązał inwestora do uzupełnienia raportu względnie przedstawienia innych dodatkowych wyjaśnień, tak by raport spełniał wymogi określone w art. 66 ust. 1 ustawy, a przedłożone przez inwestora wyjaśnienia nie czynią zadość wymogom. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła R. Sp.z.o.o. z siedzibą w C. zarzucając naruszenie: 1/ art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach skargi; 2/ art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również uznanie, że organ I instancji wydając decyzję prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozważył materiał dowodowy w sprawie, jak również że uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu I instancji odpowiada wymogom uregulowanym w art. 107 § 3 k.p.a.; naruszenia, których dopuścił się organ I instancji, a które zaakceptowało SKO, obejmują w szczególności: a) pominięcie faktu, ze teren inwestycji znajduje się w strefie przemysłowej miasta C., w które funkcjonują inne zakłady, takie jak E. czy B. S.A.; b) błędne uznanie, ze raport jako jedyną poważną awarię wskazał pożar, podczas gdy raport (i jego uzupełnienia) dokonują szczegółowej analizy szeregu zagrożeń, w tym katastrof naturalnych czy też katastrofy budowlanej zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia; c) bezpodstawne twierdzenie organu I instancji o rzekomym ryzyku rozszczelnienia zbiorników z wodą stabilizacyjną, mimo że raport szczegółowo opisuje zastosowane środki techniczne eliminujące to ryzyko; d) bezpodstawne kwestionowanie przez organ I instancji stosowania przez skarżącą kodów EWC, czyli jedynego dopuszczalnego w prawie polskim i europejskim systemu klasyfikacji odpadów; e) pominięcie rozwiązań technologicznych przedstawionych przez skarżącą w zakresie gospodarki wodno - ściekowej, emisji gospodarki odpadami, zabezpieczenia przed awariami oraz wariantu alternatywnego; f) błędną ocenę dotyczącą rzekomego nieprzedstawienia/pozorności racjonalnego wariantu alternatywnego wskazanego w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; g) wydanie decyzji organu I instancji nie na podstawie ustaleń poczynionych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, w oparciu o analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, lecz na podstawie domniemań; 3/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom stawianym przez Kodeks postępowania administracyjnego, co dotyczy w szczególności: a) nie odniesienia się przez SKO (oraz akceptację nie odniesienia się przez Burmistrza w uzasadnieniu wydanej przez niego decyzji) do przyczyn, dla których oba organy odmówiły wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia, pomimo dokonania pozytywnych uzgodnień i opinii przez organy współdziałające, tj. RDOŚ, PGW Wody Polskie oraz PPIS; ani z uzasadnienia decyzji organu I instancji, ani z uzasadnienia decyzji nie wynika z jakich przyczyn Burmistrz oraz SKO nie podzieliły stanowisk organów uzgadniających/opiniujących wskazujących na istnienie przesłanek do wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia; b) nie odniesienia się przez SKO w uzasadnieniu decyzji do okoliczności zupełnego pominięcia przez Burmistrza faktu, że raport zawiera racjonalny wariant alternatywny realizacji przedsięwzięcia (określony jako "Wariant 2"); Skarżąca uzasadnieniu decyzji Organu I instancji (zaakceptowanym przez SKO, przy czym nie wiadomo z jakich przyczyn, gdyż z uzasadnienia decyzji to nie wynika) - nigdy nie twierdziła, że "wariant zerowy" ma być racjonalnym wariantem alternatywnym; c) nie odniesienia się przez SKO w uzasadnieniu decyzji do kwestii, z powodu których wbrew Burmistrz odmówił wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia, innych niż kwestia rzekomego braku w raporcie racjonalnego wariantu alternatywnego/pozorności racjonalnego wariantu alternatywnego, a które objęte były zarzutami skarżącej zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji (kwestia gospodarki wodnej na terenie przedsięwzięcia, sposób gospodarowania wodami odpadowymi i roztopowymi, gospodarowanie wodą technologiczną, występowanie poważnych awarii); d) zupełnego pominięcia przez SKO okoliczności nie odniesienia się przez Burmistrza w decyzji organu I instancji do faktu sporządzenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, na zlecenie Burmistrza, kontrraportu, jak również do treści kontrraportu, w sytuacji w której treść kontrraportu (wnioski kontrraportu) została w znacznym zakresie przeniesiona do uzasadnienia decyzji organu I instancji, na mocy której skarżącej odmówiono wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia (treść m.in. kontrraportu stała się podstawą wydania decyzji odmownej); 4/ art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie ogólnej zasady dwuinstancyjności postępowania, co polegało na tym, że: a) SKO w rzeczywistości nie dokonało ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, lecz jedynie kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji; b) organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, pomimo tego, że organ I instancji zupełnie pominął przedstawiony w raporcie racjonalny wariant alternatywny (określony jako "Wariant 2") twierdząc, iż skarżąca przestawiła "wariant zerowy" jako racjonalny wariant alternatywny, co jest tezą nieprawdziwą; w istocie organ I Instancji zupełnie pominął w swojej decyzji (uzasadnieniu decyzji) ocenę racjonalnego wariantu alternatywnego; zasada dwuinstancyjności postępowania uzasadnia uchylenie decyzji do ponownego rozpatrzenia, w celu umożliwienia również organowi I instancji dokonanie analizy zawartego w raporcie racjonalnego wariantu alternatywnego (analiza tego wariantu jedynie przez SKO narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego); 5/ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., art. 89 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 136 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w postępowaniu, w którym organ II instancji naruszył zasadę ogólną prawdy obiektywnej, poprzez zaniechanie podjęcia czynności dowodowych(pomimo wniosku skarżącej wyrażonego w piśmie z dnia 3 lipca 2025 r.), w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co dotyczyło: a) nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej b) nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadka M. K.; 6/ art. 19 k.p.a. i art. 20 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem wspomnianych przepisów, co przejawiało się w szczególności w prowadzeniu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji de facto częściowo przez podmiot prywatny tj. Zakład Naukowo - Badawczy "[...]" z siedzibą w K., który był odpowiedzialny za przygotowanie opinii w zakresie oceny merytorycznej raportu; 7/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy w sprawie nie zachodziły przesłanki do jej wydania, tj. organ II instancji powinien uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy, wydając decyzję środowiskową dla przedsięwzięcia (ewentualnie uchylić decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia z uwagi na wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania w sytuacji, w której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie); 8/ art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 123 § 1 i 2 k.p.a. poprzez akceptację przez SKO wykorzystania w toku postępowania przed organem I instancji dokumentu o charakterze kontrraportu, sporządzonego przed podmiot nie będący biegłym powołanym w sprawie - organ I instancji procedował w tym zakresie z ominięciem przepisów regulujących powołanie biegłego w sprawie, a SKO takie wadliwe działanie zaakceptowało (utrzymując decyzję organu I instancji w mocy), co doprowadziło do istotnego naruszenia uprawnień gwarancyjnych skarżącej, jako strony postępowania administracyjnego; które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej decyzji organu II instancji - doprowadziły bowiem do odmowy wydania skarżącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym; 9/ art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy OOŚ w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy OOŚ poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że przedstawiony w raporcie racjonalny wariant alternatywny jest wariantem pozornym; 10/ art. 77 ust. 10 w zw. z ust. 3 oraz ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy OOŚ poprzez wydanie przez organ II decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, pomimo pozytywnych uzgodnień RDOŚ w Krakowie oraz PGW Wody Polskie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach; 11/ art. 37 pkt 1 i 2 ustawy OOŚ poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że organ I instancji rażąco naruszył zasady wynikające z art. 37 ustawy OOŚ, polegające na braku dokonywania prawidłowej oceny zgłaszanych uwag i wniosków społeczeństwa, w szczególności poprzez: a) zaniechanie wskazania, które protesty mieszkańców zostały wniesione w ustawowym terminie, a które po jego upływie, co uniemożliwia ocenę czy protesty te zostały rozpatrzone zgodnie z przepisami ustawy OOŚ; b) brak dokonania merytorycznej analizy treści zgłoszonych protestów oraz brak wyjaśnienia dlaczego opinie mieszkańców oparte wyłącznie na subiektywnych obawach, niepodparte materiałem dowodowym, ani ustaleniami raportu, zostały potraktowane jako argumenty dla odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; c) oparcie rozstrzygnięcia organu I instancji na protestach niemających charakteru dowodowego, bez dokonania ich weryfikacji pod kątem zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym; 12/ art. 143 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez całkowite zignorowanie zawartych w raporcie informacji o zastosowaniu nowoczesnych technologii i rozwiązań, w tym zintegrowanego systemu hermetyzacji części magazynowej składającego się z wentylacji mechanicznej połączonej z systemem biofiltracji, który miał redukować emisję odorów na poziomie 95 %, a także pomięcie faktu, że skarżąca planowała prowadzić własne centrum naukowo - badawcze, którego działania miały na celu badanie bezpieczeństwa oraz usprawniania prowadzonych procesów, co bezpośrednio wpisuje się w realizację wytycznych określonych w tym przepisie; 13/ art. 4 ust. 1-3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z § 1 - 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów poprzez kwestionowanie posługiwania się przez skarżącą w raporcie kodami odpadów planowanych do przetwarzania i wytwarzania w instalacji, której dotyczy przedsięwzięcie oraz wymaganie od skarżącej podejmowania działań wykraczających poza przepisy wynikające z ww. aktów prawnych; podanie kodów odpadów planowanych do przetwarzania i wytwarzania w instalacji objętej przedsięwzięciem jest działaniem wystarczającym i nie znajduje umocowania w przepisach prawa powszechnie obowiązującego wymaganie od Skarżącej "precyzowania" rodzajów odpadów planowanych do przetwarzania; 14/ art. 80 ust. 1 i 2 ustawy OOŚ w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy OOŚ poprzez utrzymanie przez SKO w mocy decyzji o odmowie zgody na realizacją przedsięwzięcia w sytuacji, w której decyzja środowiskowa jest decyzją związaną, co oznacza, że organy wydają tę decyzję, o ile nie zaistniała jedna z przesłanek negatywnych dla wydania takiej decyzji, w sytuacji w której w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki wydania decyzji odmownej. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2024.1112 - dalej: u.i.o.ś). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 u.i.o.ś.). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanych na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (art. 72 ust. 1 pkt 21 u.i.o.ś.). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 u.i.o.ś.). W myśl art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Nie jest to decyzja uznaniowa. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.) planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, czy też Wód Polskich. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedkłada wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 77 ust. 2 u.i.o.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma dostarczyć wiążących informacji dla organów orzekających na kolejnym etapie realizacji inwestycji celem skonkretyzowania wymagań ochrony środowiska (art. 86 u.i.o.ś.). Organ orzekający o środowiskowych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia ma więc obowiązek kierować się wynikającą z art. 6 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska zasadą przezorności, obligującą do przewidzenia wszystkich skutków ingerencji w środowisko na etapie realizacji i eksploatacji planowanej inwestycji. Dlatego tak ważną rzeczą jest to, aby organ administracji dokonał rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej oceny raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań danej inwestycji. W konsekwencji organ I instancji, jak i organ odwoławczy, mają obowiązek sprawdzenia zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych, co oznacza zwłaszcza ustalenie, czy opracowany raport zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym tereny sąsiednie, a zwłaszcza danych identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych oraz społecznych. Obowiązkiem organów jest również sprawdzenie materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Ustalenia zawarte w raporcie mogą służyć wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko wówczas, gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości. Natomiast skuteczność zarzutów wobec raportu może być zróżnicowana w zależności od poparcia ich odpowiednimi dowodami i konkretną argumentacją, jednak w każdym przypadku rzeczą organu administracji jest wyjaśnienie i ocena rozbieżnych stanowisk dotyczących oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (wyroki NSA z dnia: 26 marca 2015 r., II OSK 2032/13; 28 sierpnia 2014 r., II OSK 464/13; 5 marca 2015 r., II OSK 1858/13; 20 stycznia 2012 r., II OSK 2094/10; 18 maja 2016 r., II OSK 2151/14). Obligatoryjne elementy raportu zostały uregulowane w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Winien on zawierać m.in. opis planowanego przedsięwzięcia, opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, opis krajobrazu, w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane, opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, uwzględniający dostępne informacje o środowisku oraz wiedzę naukową, opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko, ze wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska może być tożsamy z wariantem wybranym do realizacji albo racjonalnym wariantem alternatywnym), określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, katastrofy naturalnej lub budowlanej, na klimat, w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia adaptacji do zmian klimatu, przewidywanej podatności na zmiany klimatu, uwzględniającej narażenie oraz odporność analizowanych wariantów na zmiany klimatu, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, porównanie oddziaływań analizowanych wariantów na: ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym na cele i przedmiot ochrony obszarów Natura 2000, oraz ciągłość łączących je korytarzy ekologicznych, elementy wymienione w art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. b, jeżeli zostały uwzględnione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub jeżeli są wymagane przez właściwy organ, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami. Stosownie do art.66 ust.1 pkt 7 ustawy raport winien zawierać uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu z uwzględnieniem informacji określających przewidywane oddziaływanie analizowanych wariantów na środowisko, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, katastrofy naturalnej lub budowlanej, na klimat, w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia adaptacji do zmian klimatu oraz z uwzględnieniem informacji określających porównanie oddziaływań analizowanych wariantów na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym na cele i przedmiot ochrony obszarów Natura 2000, oraz ciągłość łączących je korytarzy ekologicznych. W myśl pkt 8) omawianego przepisu raport winien również zawierać opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska, emisji. Zgodnie z pkt 9) art.66 ust.1 ustawy raport musi także zawierać opis przewidywanych działań mających na celu unikanie, zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000, oraz ciągłość łączących je korytarzy ekologicznych, wraz z oceną ich skuteczności odpowiednio na etapach realizacji, eksploatacji, użytkowania lub likwidacji przedsięwzięcia. Jak stanowi przepis art.66 ust.1b ustawy, przy porównaniu wariantów uwzględnia się wpływ na środowisko w związku z pracami rozbiórkowymi dotyczącymi przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z gospodarką odpadami, ze stosowaniem danych technologii lub substancji. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Z punktu widzenia zasad postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raport jest dokumentem prywatnym. Raport nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. i jest to dokument, który posiada szczególną moc dowodową, która wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia (zob. wyrok NSA z 9 maja 2023 r., III OSK 3374/21, LEX nr 3555050). Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest zobowiązany do wnikliwej i krytycznej weryfikacji przedłożonego przez inwestora raportu pod kątem wymagań uregulowanych w art. 66 ustawy środowiskowej. Weryfikacja raportu przez organ przeprowadzana jest pod kątem jego zupełności, rzetelności i spójności. Ze względu na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), obligującą organy administracji do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, obowiązkiem organu jest ocena, czy raport ten uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją konkretnego zamierzenia. W razie stwierdzenia, że raport zawiera braki, organ będzie miał obowiązek wezwać podmiot przedkładający raport do jego uzupełnienia lub sięgał do innych środków dowodowych, umożliwiających wyjaśnienie pojawiających się wątpliwości (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., IV SA/Wa 15/07, LEX nr 362515, z 9 marca 2016 r., IV SA/Wa 2845/15). Podstawą odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być również istotna i nie usunięta w toku postępowania wadliwość przedłożonego w sprawie raportu, którą należy kwalifikować analogicznie do braku raportu o treści wymaganej przez przepisy prawa. Zgodnie z prawidłową wykładnią art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wymagana wariantowość przedsięwzięcia polega na przedstawieniu co najmniej trzech odrębnych wariantów z uzasadnieniem ich wyboru. Warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden z najważniejszych instrumentów prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawienie minimum trzech wariantów pozwala na utworzenie "siatki porównawczej", na gruncie której organ weryfikuje proponowane warianty. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest trzecim z wariantów, którego opis powinien zawierać raport, a ilość wymaganych do przedstawienia w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia nie zależy od woli i uznania, a także oceny inwestora (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2025 r., LEX nr 3940888). Celem wariantowania realizacji przedsięwzięcia jest możliwość dokonania wyboru szerszego niż tylko pomiędzy realizacją danego przedsięwzięcia lub jego odmową. W konsekwencji, uwzględnienie w raporcie analizowanych wariantów jest kluczowe do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ustawa środowiskowa stanowi implementację dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U.UE.L.1985.175.40). Przepisy tej dyrektywy wymagały, żeby informacje dostarczane w ramach oceny oddziaływania na środowisko przez podmiot mający zamiar realizować to przedsięwzięcie, uwzględniały co najmniej zarys zasadniczych alternatywnych rozwiązań rozważanych do realizacji, w tym także ze wskazaniem zasadniczych powodów wyboru danego wariantu, ale z uwzględnieniem skutków środowiskowych (art. 5 ust. 3 tiret czwarte cytowanej dyrektywy). Dyrektywa 85/337/EWG uchylona została następnie przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U.UE.L.2012.26.1), która z kolei została zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U.UE.L.2014.124.1). W dyrektywie 2011/92/UE w jej obecnym brzmieniu prawodawca unijny wymaga przedstawienia rozsądnych rozwiązań alternatywnych, które są odpowiednie dla konkretnego przedsięwzięcia i jego specyfiki - art. 5 ust. 1 lit. d dyrektywy 2011/92/UE. Konsekwencją zmian w prawodawstwie unijnym była dokonana w 2015 r. nowelizacja ustawy środowiskowej - ustawą z 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936). Po wejściu w życie tej nowelizacji (1 stycznia 2017 r.) zarówno wariant alternatywny, jak i wariant najkorzystniejszy dla środowiska, muszą być racjonalne (w poprzednim stanie prawnym dotyczyło to wyłącznie wariantu alternatywnego). Oznacza to przede wszystkim, że będą możliwe do realizacji, a zatem nie mogą być pozorne i muszą dawać organowi dokonującemu oceny raportu konkretny, rzeczywisty wybór. Przedstawienie w raporcie wariantów, które nie spełniają tych wymogów, oznacza, że raport jest nieprawidłowy, co może prowadzić do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Należy także podkreślić, że wariantem alternatywnym nie może być tzw. wariant zerowy, a więc wariant niepodejmowania przedsięwzięcia (por. wyroki NSA z 19 listopada 2019 r., II OSK 3321/17 i z 17 października 2017 r., II OSK 257/16). Zgodnie bowiem z art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej, w raporcie należy uwzględnić opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, uwzględniający dostępne informacje o środowisku oraz wiedzę naukową. Nie jest to jednak wariant realizacji przedsięwzięcia w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, ale odrębny i obowiązkowy element raportu. Zgodnie z art. 85 ust. 1 u.o.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, stosownie zaś do ust. 2 uzasadnienie, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego powinno zawierać: w przypadku, gdy przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, ocenić należy, że stanowisko organów, że złożony w sprawie raport nie spełnia wymogów określonych w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jest prawidłowe. Na wstępie zauważyć należy, że na etapie uzgadniania decyzji środowiskowej pismem z dnia 10 lipca 2024 r. Burmistrz C. wezwał inwestora do uzupełnienia raportu zgodnie ze wskazaniami Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, zawartymi w piśmie z dnia 4 lipca 2024 r. Pismo wyjaśniające znajduje się na stronach 422 – 431 akt administracyjnych (pismo z dnia 25 lipca 2024 r.), jednakże sam raport nie został poprawiony. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie pismem z dnia 23 lipca 2024 r. wezwał inwestora o złożenie wyjaśnień i dokumentów. W odpowiedzi inwestor pisemnie wyjaśnił, że w wariancie alternatywnym, zastosowanie ekranów akustycznych zapewni dochowanie dopuszczalnych poziomów hałasu (k.435 – 437). Również to uzupełnienie nie znalazło odzwierciedlenia w raporcie, którego treść pozostała bez zmian. Kolejnym pismem z dnia 22 listopada 2024 r. Burmistrz wezwał inwestora o uzupełnienie raportu w zakresie wymaganym art.48a ustawy o odpadach. Analiza raportu prowadzi do następujących spostrzeżeń. Na stronie 150 Raportu (na której widnieje również ręcznie wpisany numer strony akt administracyjnych - 179) znajduje się rozdział nr 17 zatytułowany "Opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, uwzględniający dostępne informacje o środowisku oraz wiedzę naukową". Wskazano w nim, że "niepodjęcie przedmiotowej inwestycji jest sprzeczne z zasadami rozwoju lokalnego. Powstrzymywanie inwestowania na takich terenach powoduje wstrzymywanie rozwoju miasta. Należy podkreślić, że planowana inwestycja jest miejscem pożądanym pod względem ochrony środowiska ze względu na stworzenie instalacji mającej na celu zagospodarowanie oraz recykling odpadów z zachowaniem wszelkich wymagań z zakresu ochrony środowiska." Podano także, że "oddziaływanie na środowisko planowanej inwestycji jest niewielkie i brak realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie na stan środowiska". Na następnej stronie raportu opatrzonej ręcznie wpisanym numerem strony 177 (nie zawierającej numeru strony samego raportu) zawarty został rozdział nr 18. "Opis wariantów uwzględniających szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania". W pkt 18.1. opisano wariant proponowany przez wnioskodawcę. W punkcie tym podano, że "analiza wariantowa ma na celu odpowiedź na pytanie, czy wybrane rozwiązanie najlepiej spełnia cel stawiany przed przedsięwzięciem, przy najmniejszych negatywnych skutkach środowiskowych." W pkt 18.2. opisano wariant zatytułowany "Niepodejmowanie przedsięwzięcia – Wariant "0". W treści tego punktu wskazano, że "realizacja planowanej inwestycji nie będzie powodować istotnych emisji do środowiska oraz nie będzie wpływała negatywnie na najbliższe otoczenie. Planowana inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska co jest bezpośrednio potwierdzone funkcjonowaniem zbliżonej technologii w sąsiadującym z terenem inwestycji zakładem recyklingu odpadów, w którym nie odnotowano na ten moment przekroczeń jakichkolwiek norm środowiskowych. Funkcjonowanie zakładu przyczyni się do możliwości zagospodarowania znacznych ilości odpadów, które trafiłyby na składowisko – dzięki czemu możliwe będzie ich wykorzystanie. Niepodejmowanie inwestycji będzie wiązało się z negatywnymi skutkami dla przedsiębiorcy. Funkcjonowanie obiektu nie będzie powodować istotnych emisji do środowiska, co za tym idzie rezygnacja z realizacji planowanego przedsięwzięcia nie da w tym zakresie znaczących oszczędności". W pkt 18.3. opisano "racjonalny wariant alternatywny". W punkcie tym wskazano, że "za racjonalny wariant alternatywny przedsięwzięcia uznaje się taki, który zarówno z ekonomicznego, jak i technicznego punktu widzenia jest możliwy do wykonania, i który wypełnia założony przez wnioskodawcę cel". Wyjaśniono, że "możliwe kryteria wariantowania przedsięwzięcia stanowią warianty związane z: rodzajem przedsięwzięcia (m.in. stosowane procesy i technologie, metody prowadzenia działalności, czas prowadzenia działalności, konstrukcja obiektów, rodzaje i źródła wykorzystywania surowców, asortyment produktów, skala przedsięwzięcia, systemy zarządzania, rozwiązania w zakresie zatrudnienia i szkolenia pracowników, rozwiązania w zakresie likwidacji przedsięwzięcia, rekultywacji i planowanego późniejszego wykorzystania terenu), lokalizacją przedsięwzięcia, oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko (m.in. metody ograniczania emisji, metody gospodarowania odpadami), innymi zagadnieniami obejmującymi m.in. politykę w zakresie racjonalnego wykorzystania zasobów środowiska, harmonogram realizacji przedsięwzięcia". Dalej w punkcie tym stwierdzono, że "po dogłębnej analizie inwestor stwierdził, że jedyny wariant alternatywny budowy badawczo-rozwojowego, który zarówno z ekonomicznego, jak i technicznego punktu widzenia jest możliwy do wykonania, dotyczyć będzie zmiany konstrukcji projektowanej hali oraz rezygnacja z budowy zbiornika na wody opadowo-roztopowe z przepompownią kierującą zmagazynowane wody do celów technologicznych", czyli wykonanie hali o konstrukcji stalowej pokrytej płytą warstwową oraz odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do odbiornika (skrzynki rozsączające lub zbiornik odparowywalny), jak również pobór wody do celów technologicznych z sieci wodociągowej. Tymczasem, jak już wcześniej przedstawiono, wymagana wariantowość przedsięwzięcia polega na przedstawieniu co najmniej trzech odrębnych wariantów z uzasadnieniem ich wyboru. Zacytowane twierdzenie raportu, że "po dogłębnej analizie inwestor stwierdził, że jedyny wariant alternatywny" to wariant 2, nie zostało w istocie w żaden sposób uzasadnione. Wariantowość przedsięwzięcia musi uwzględniać rodzaj przedsięwzięcia objętego wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się, zgodnie z § 2 ust.1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, stanowiąc instalację do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, z późn. zm.). Przede wszystkim jego autorzy przedstawili wyłącznie dwa warianty realizacji przedsięwzięcia oraz niedozwolony tzw. wariant zerowy. W raporcie należy bowiem sformułować przynajmniej trzy warianty realizacyjne, przy czym wariant proponowany przez wnioskodawcę może zostać uznany za najkorzystniejszy dla środowiska, i w takiej sytuacji raport będzie zawierał faktycznie dwa warianty. Jednakże w takiej sytuacji wskazanie w raporcie tylko dwóch wariantów, poprzez utożsamienie wariantu proponowanego przez inwestora z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, wymaga szczególnie wnikliwej i precyzyjnej argumentacji, dlaczego warianty te mogą i powinny być zrównane. Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, z uwzględnieniem emisji tych zanieczyszczeń, które są zwykle generowane przez dany typ przedsięwzięcia, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Dlatego też wskazanie wariantu 2 jako racjonalnego wariantu alternatywnego, polegającego w głównej mierze na zmianie konstrukcji hali, w sytuacji, gdy oczywistym jest, że wariant ten spowoduje zwiększenie emisji hałasu, nie może być uznane za racjonalny wariant alternatywny. Zresztą, autor raportu odrzucił od razu ten wariant ze względu na to, że taka konstrukcja hali wiązałaby się ze zwiększeniem oddziaływania na środowisko. Podkreślenia wymaga, że racjonalność wariantu oznacza, że wariant taki faktycznie mógłby zostać wybrany przez organ dokonujący oceny raportu zamiast wariantu zaproponowanego przez inwestora. Racjonalności nie można ograniczyć jedynie do instrumentów realizacji przedsięwzięcia, ponieważ w ramach oceny oddziaływania na środowisko należy zbadać nie tylko jak będzie realizowane przedsięwzięcie, ale przede wszystkim jak dobrać skutecznie metody i środki jego wykonania, a przede wszystkim po co i w jakim celu je stosować z punktu wymagań przepisów u.i.o.ś. w przypadku wyboru racjonalnego wariantu alternatywnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2019 r., sygn. II OSK 1092/17, LEX nr 2646682). Dlatego też Sąd podziela ocenę organów, że wariantowanie miało charakter pozorny, wnioskodawca nie przedstawił bowiem tak naprawdę racjonalnej alternatywy dla planowanego przedsięwzięcia. Prawidłowy jest zatem wniosek organów, że przedłożony raport naruszał w sposób oczywisty przepis art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 u.u.i.ś. Nadto wskazać należy na następujące niedokładności raportu: Na stronie 25 raportu podano, że "wszelkie procesy przetwarzania, od magazynowania odpadów przewidzianych do przetworzenia po magazynowanie gotowych produktów, odbywać się będzie wewnątrz hali produkcyjnej o konstrukcji żelbetowej". Tymczasem na stronie 30 wskazano, że "każda dostawa towarów będzie na początku poddawana wizualnej kontroli jakości. Towar zgodny z zamówieniem zostanie rozładowany w miejscu jego czasowego magazynowania." Nie określono, co należy rozumieć pod pojęciem "miejsca czasowego magazynowania odpadów". Mając na uwadze, że wewnątrz hali mają być magazynowane odpady przewidziane do przetworzenia, to a contrario można wnioskować, że sortowanie odpadów będzie odbywało się na zewnątrz. Tym bardziej, że sformułowanie "miejsce czasowego magazynowania" jest określeniem innym niż użyte w raporcie: bufor surowców (BS), bufor surowców 1 (BS1). Zresztą, na stronie 73 raportu (k.256 a.a.) wprost wskazano, że "główną przyczyną uciążliwości zapachowych (emisji odorów) ... będzie rozładunek i tymczasowe magazynowanie odpadów przed ich przetworzeniem". Nie podano natomiast w raporcie, jakie ilości odpadów mogą być składowane w czasowym miejscu ich magazynowania i na jaki okres czasu. Wskazanie w raporcie, że "instalacja będąca przedmiotem niniejszego raportu będzie spełniać wymagania w zakresie ograniczania emisji rozproszonych, w tym substancji złowonnych (odorowych), jest zdecydowanie niewystarczające. Twierdzenie o zastosowaniu pełnej hermetyzacji dotyczy wyłącznie buforu surowców BS oraz BS1. Również wywód o zaletach biofiltracji dotyczy wyłącznie powietrza wewnątrz hali. W raporcie (str.74) powołano się na okoliczność, że problem ochrony zapachowej jakości powietrza w Polsce nie został jeszcze uregulowany. Nie oznacza to jednakże, że można odstąpić od przeprowadzenia takiej oceny przedsięwzięcia z powołaniem się na brak regulacji prawnych dotyczących jakości zapachowej powietrza. Przemawia za tym zasada przezorności uregulowana w art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2025.647 t.j.), zgodnie z którą kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Zasada ta obliguje autora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko do sporządzenia takiej oceny. Z treści zasady przezorności, wynika, że dopuszczalne jest ograniczenie bądź zakaz realizacji przedsięwzięcia mogącego negatywnie oddziaływać na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi, także w sytuacji, gdy ta możliwość nie została jeszcze w pełni, naukowymi metodami, dowiedziona i wykazana oraz z uwagi na brak regulacji prawnych w tym zakresie. Zasada przezorności oznacza, że należy zapobiegać wszelkim potencjalnym zagrożeniom dla środowiska poniżej poziomu, od którego należy już liczyć się z prawdopodobieństwem ich wystąpienia w przyszłości, wykorzystując w tym celu osiągnięcia nauki. W postępowaniu w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia opartym na zasadzie przezorności istotne znaczenie ma odsunięcie wszelkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Ingerencje w środowisko powinny być ograniczone niezależnie od rozpoznanego stopnia istniejących obciążeń, tzn. niezależnie od norm immisji. Zakres dozwolonej ingerencji wyznacza dokonanie redukcji emisji w stopniu określonym za pomocą progresywnych reguł techniki (zob. J. Rotko, Normy techniczne w prawie ochrony środowiska, Wrocław 2000, s. 39.). Brak norm prawnych określających standardy zapachowe instalacji nie może stanowić uzasadnienia dla odstąpienia od stosowania zasady przezorności. Obowiązywanie tej zasady jest konsekwencją potencjalnego ryzyka związanego z wystąpieniem bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi. Oznacza to, że nawet w sytuacji, kiedy to ryzyko nie może być w pełni udowodnione, udokumentowane lub jego skutki nie mogą być w pełni ustalone z uwagi na niewystarczający stan danych naukowych i wiedzy technicznej oraz brak regulacji prawnych istnieje obowiązek stosowania zasady przezorności (wyrok WSA w Warszawie z 27 marca 2019 r., IV SA/Wa 3406/18). Następnie, na stronie 32 raportu podano, że średnie zatrudnienie w planowanym Centrum wynosić będzie 80 – 100 osób. Z kolei na stronie 86 raportu do obliczenia zużycia wody przyjęto liczbę 45 pracowników, co czyni raport wewnętrznie sprzecznym. W rozdziale 20 raportu, zatytułowanym "Porównanie oddziaływań analizowanych wariantów" z podtytułem "Etap realizacji inwestycji" (str.158 raportu) zawarta została tabela (str.159), która nie dotyczy fazy realizacji, ale fazy eksploatacji inwestycji. Informacje podane w tej tabeli dotyczące wariantu 2: "budowa zewnętrznego odbiornika wód opadowo-roztopowych zmniejszy powierzchnie biologicznie czynne działek inwestycyjnych" pozostaje w sprzeczności z podanym wyżej opisem wariantu 2: "rezygnacja z budowy zbiornika na wody opadowo-roztopowe z przepompownią kierującą zmagazynowane wody do celów technologicznych". Nie wiadomo zatem, czy inwestor w ogóle rezygnuje ze zbiornika na wody opadowo-roztopowe, czy też w miejsce podziemnego ma powstać naziemny. Nie wiadomo też jaką ewentualnie ma mieć objętość. Na stronie 89 raportu opisano jedynie sposób wykonania zbiornika stabilizacyjnego. Nie wskazano natomiast w jaki sposób wykonany zostanie zbiornik o objętości 1 000 m3. Na stronie 174 raportu podano, że obliczenia rozkładu przestrzennego stężeń zanieczyszczeń w powietrzu w rejonie planowanej inwestycji wykonano w oparciu o licencjonowany i stale aktualizowany pakiet programów komputerowych do obliczeń rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń [...] R. S., zgodny z referencyjnymi metodykami modelowania poziomów substancji w powietrzu dla źródeł punktowych, liniowych i powierzchniowych, zamieszczonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Z załącznika nr 3 do tego rozporządzenia (Dz.U. 2010, nr 17, poz.87) wynika, że do obliczenia poziomów substancji w powietrzu niezbędne są następujące dane meteorologiczne: 1) statystyka stanów równowagi atmosfery, prędkości i kierunków wiatru (róża wiatrów) oraz 2) średnia temperatura powietrza dla okresu obliczeniowego (roku, sezonu lub podokresu). Zatem na marginesie tylko wskazać tylko należy, że z dostępnych danych internetowych wynika, że [...] R. S. oferuje pakiet OPERAT FB dla Windows, służący do modelowania rozprzestrzeniania zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym emitowanych ze źródeł punktowych, powierzchniowych i liniowych zgodnie z metodyką określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie wartości odniesienia niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z roku 2010 nr 16 poz. 87). W opisie do tego programu podano, że pakiet zawiera róże wiatrów dla całej Polski (z katalogu z 1980 r.) z możliwością ich edycji i drukowania wykresów i zestawień tabelarycznych. Możliwy jest import róż z plików otrzymywanych z IMGW. Jednocześnie w opisie tym wyjaśniono, że dobór właściwej charakterystyki warunków meteorologicznych jest szczególnie ważny w sytuacjach, w których emisja z instalacji może powodować stężenia bliskie wartościom dopuszczalnym. Gdy dla ocenianej lokalizacji nie ma w ogólnodostępnym zbiorze danych wyznaczonej charakterystyki meteorologicznej, i decydujemy się na zastosowanie jednej z dostępnych charakterystyk, wybór ten musi poprzedzać analiza podobieństwa warunków klimatycznych obu miejsc. Ocenić należy co najmniej podobieństwo mezoregionów, ukształtowanie terenu i sąsiedztwo dużych akwenów wodnych. Błąd w wynikach obliczonych stężeń emisyjnych, spowodowany przyjęciem niewłaściwej charakterystyki meteorologicznej, może skutkować nieprawidłową oceną dotrzymania normatywów jakości powietrza atmosferycznego. We wszystkich sytuacjach, kiedy wybór jednej z charakterystyk opracowanych przez państwową służbę meteorologiczną może skutkować ryzykiem błędu w ocenie oddziaływania emisji na jakość powietrza, rekomendujemy zlecenie opracowania charakterystyki warunków meteorologicznych właściwej dla miejsca lokalizacji instalacji. Z karty 63 raportu wynika natomiast, że do obliczeń posłużono się "różą wiatrów" dla stacji meteorologicznej K., przy czym raport nie zawiera żadnej analizy podobieństwa warunków klimatycznych obu miejsc. Tak więc treść raportu budzi poważne wątpliwości co do celowości i zasadności dokonywania obliczeń zasięgu emitowanych zanieczyszczeń na podstawie danych innych niż charakteryzujące teren przedsięwzięcia. Wszak z takich danych nie będzie wynikał rzeczywisty, realny wpływ przedsięwzięcia na środowisko, co czyniłoby sporządzenie raportu czynnością mającą jedynie formalnie zadośćuczynić procedurze (w istocie zatem pozorującą przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko), a nie taki jest przecież sens przeprowadzenia oceny oddziaływania. W procedurze przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko chodzi przecież o to, aby rzetelnie określić wpływ przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska, w tym wpływ na ludzi i warunki ich życia, a następnie adekwatnie do dokonanych ustaleń określić sposoby zapobiegania bądź zmniejszania negatywnego oddziaływania oraz wskazać metody kontroli realizacji przedsięwzięcia zgodnie z ustalonymi zasadami. Powyższe świadczy o wadliwości raportu. W tym miejscu omówienia wymaga jeszcze jedna kwestia. Wprawdzie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, przygotowywanym na zlecenie inwestora, ale jest opracowywany przez osoby posiadające wiadomości specjalne. W związku z tym raportowi przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy przedsięwzięcia. Zatem ocena raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dokonywana przez organ orzekający w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia ogranicza się do zbadania, czy odpowiada on przepisom prawa oraz czy jest spójny, logiczny i przekonujący (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2022 r. III OSK 1747/21, LEX nr 3558984). Jak zauważyły organy obydwu instancji, raport zawiera opis przetwarzanych i zbieranych odpadów wyłącznie przez podanie ich kodów, które będą przetwarzane w instalacji. W związku z tym odnotować jedynie można, że stosownie do art.4 ust.1 z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U.2023.1587 t.j.) odpady klasyfikuje się przez ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów, uwzględniając: 1) źródło ich powstawania, 2) właściwości powodujące, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określone w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997 oraz przepisy wydane na podstawie art. 3 ust. 5, 3) składniki odpadów, dla których przekroczenie wartości granicznych stężeń substancji niebezpiecznych może powodować, że odpady są odpadami niebezpiecznymi. Na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy Minister Klimatu wydal w dniu 2 stycznia 2020 r. rozporządzenie w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020, poz. 10). Rozporządzenie określa katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych. Katalog odpadów, określający grupy, podgrupy i rodzaje odpadów oraz ich kody, ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, jest zawarty w załączniku do rozporządzenia. Ustalony rozporządzeniem katalog odpadów dzieli odpady – w zależności od źródła ich powstania – na dwadzieścia grup. Nie posiadając wiadomości specjalnych, Sąd nie jest w stanie ustosunkować się do twierdzeń organów, że nie jest to wystarczające. Dlatego też fragmenty uzasadnienia decyzji obydwu organów odnoszące się do tego zagadnienia, ocenić należy jako przekraczające granicę dopuszczalnej weryfikacji raportu. Nieprawidłowy jest również wniosek organu, że w raporcie nie zostało wyjaśnione, czy przez zbiornik stabilizacyjny należy rozumieć zbiornik o pojemności 1 000 m3, czy też zbiornik o pojemności 150 m3 na ścieki przemysłowe powstające w hali. W kolejnym fragmencie uzasadnienia decyzji sam organ bowiem podał, że ścieki powstające w hali tj. ścieki ze zmywania posadzek w halach ujmowane będą w system zbierania odcieków tj. wykonane wewnątrz hali odwodnienie liniowe, którym odprowadzane będą do zbiornika pod posadzką hali produkcyjnej, o pojemności ok. 150 m3 (zbiornik stabilizacyjny). Zauważyć jednakże należy, że w załączniku nr 6 do Raportu, w którym wskazano "Schemat technologiczny procesów produkcyjnych" (str. 101 i 86 a.a.) pominięto zbiornik o pojemności 1 000 m3. Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że z uzasadnienia decyzji organów obydwu instancji nie wynika, aby organy pominęły fakt, że teren inwestycji znajduje się w strefie przemysłowej miasta C., w które funkcjonują inne zakłady, takie jak E. czy B. S.A. Podstawową przyczyną wydania decyzji odmownej były bowiem wady przedłożonego w sprawie raportu. Organ I instancji rzeczywiście podał w uzasadnieniu decyzji, że "w raporcie jako możliwą poważną awarię rozpoznano jedynie pożar". Skarżący zarzucił, że raport (i jego uzupełnienia) dokonują szczegółowej analizy szeregu zagrożeń, w tym katastrof naturalnych czy też katastrofy budowlanej zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia. Zauważyć zatem należy, że na stronie 106 raportu podano definicje katastrofy budowlanej i katastrofy naturalnej, wskazano, że inwestycja nie znajduje się na obszarach powodzi i podtopień, w terenie inwestycji nie odnotowuje się wstrząsów sejsmicznych oraz nie przewiduje się występowania osuwisk ziemi. Na stronie 107 wskazano, że "biorąc pod uwagę ... specyfikę inwestycji jedyną, mogącą wystąpić poważną awarią jest pożar". Tak więc organ miał pełną podstawę do dokonania takiej konstatacji. Nie jest również zasadny zarzut o bezpodstawnym twierdzeniu organu I instancji o rzekomym ryzyku rozszczelnienia zbiorników z wodą stabilizacyjną, mimo że raport szczegółowo opisuje zastosowane środki techniczne eliminujące to ryzyko. Uwagi te zostały zawarte w podrozdziale uzasadnienia decyzji organu I instancji, "Poważne awarie". Organ bynajmniej nie twierdził bezpodstawnie o rzekomym ryzyku rozszczelnienia zbiorników z wodą stabilizacyjną, ale wskazał, że "zważywszy na to, że woda technologiczna będzie stanowiła ściek o nieujawnionym w raporcie składzie fizyko-chemicznym to jako groźbę poważnej awarii można zidentyfikować oprócz pożaru, także przepełnienie zbiornika wody technologicznej zanieczyszczonej odpadami i niekontrolowany rozlew tej wody na obszarze inwestycji oraz obszarach przyległych", co było spostrzeżeniem jak najbardziej uprawnionym. W tej części uzasadnienia organ zasadnie zarzucił, że w raporcie brak opisu sposobu wykonania zbiornika na 1 000 m3. Wbrew twierdzeniom skargi organy nie pominęły rozwiązań technologicznych przedstawionych przez skarżącą w zakresie gospodarki wodno - ściekowej, emisji gospodarki odpadami, zabezpieczenia przed awariami oraz wariantu alternatywnego, a odniosły się do tych kwestii krytycznie. Jak to wyżej przedstawiono, również w ocenie Sądu przedstawiony w raporcie wariant alternatywny jest wariantem pozornym. Nie jest zasadny także zarzut, że organy nie odniosły się do przyczyn, dla których oba organy odmówiły wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia, pomimo dokonania pozytywnych uzgodnień i opinii przez organy współdziałające, tj. RDOŚ, PGW Wody Polskie oraz PPIS. Organ I instancji w kwestii tej rzeczywiście się nie wypowiedział. Natomiast SKO, z powołaniem się na stanowisko NSA stwierdziło, że pozytywne stanowisko organu uzgadniającego nie zwalnia organu prowadzącego postepowanie główne od samodzielnej oceny kompletności raportu. Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę między innymi wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 oraz ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że pozytywne uzgodnienia ze strony organów współdziałających (RDOŚ, PGW Wody Polskie) nie są wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Pozytywne uzgodnienie (RDOŚ) nie obliguje organu do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sam fakt sprzeczności decyzji środowiskowej z takim uzgodnieniem nie świadczy więc o wadliwości decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1784/15). Pamiętać bowiem należy, że muszą zostać spełnione, także inne warunki wymagane przepisami prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2025 r. ,sygn. III OSK 3358/23, LEX nr 3899277). Wbrew zarzutom skargi, organ I instancji nie pominął zupełnie, że raport zawiera racjonalny wariant alternatywny realizacji przedsięwzięcia. Burmistrz ocenił, że "Raport zawiera braki i w istocie nie przewiduje żadnych wariantów alternatywnych". Z kolei SKO uznało, że wariant alternatywny wskazany w raporcie jako wariant 2, jest wariantem pozornym. Sąd ocenę tę podzielił. Nie mógł również odnieść również skutku zarzut, że SKO pominęło okoliczność, że Burmistrz nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do faktu sporządzenia na zlecenie Burmistrza kontrraportu. Ponownie merytorycznie rozpoznając sprawę organ II instancji ustosunkował się do tego dowodu. Sąd stanowisko SKO w tej kwestii podziela. Zgodnie z art.7 k.p.a. organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Zasada ta jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1, nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz art. 80, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Stosownie zaś do art.75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Otwarty katalog dowodowy, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a. daje możliwość wykorzystywania różnych środków dowodowych przy ustalaniu okoliczności faktycznych danej sprawy. Dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest sprzeczne z prawem. A zatem na gruncie k.p.a. dowodem może być wszystko, co jest zgodne z prawem. Nie ma przeszkód do ustalenia określonej okoliczności w drodze oświadczenia osoby posiadającej wiedzę na tę okoliczność (por. wyrok NSA z dnia 12 lica 2024 r., sygn. I OSK 1598/23, LEX nr 3755222). Niewątpliwie opinia zakładu naukowo badawczego E. z 2025 r. sporządzona na zlecenie organu I instancji nie jest sprzeczna z prawem i mogła się przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Opinia ta w żaden sposób nie może stanowić kontraportu, gdyż nie zawiera niezbędnych elementów raportu, a tylko ocenia sporządzony przez inwestora raport. Sąd nie widzi niczego niewłaściwego w tym, że Burmistrz Gminy, nie posiadając wiadomości specjalnych, a chcąc rzetelnie rozpoznać sprawę, zasięga opinii u osób tę wiedzę posiadających. Pismem z dnia 4 lutego 2025 r. inwestor został poinformowany, że wystąpiono do firmy zewnętrznej o sporządzenie niezależnej opinii w zakresie potencjalnego oddziaływania na środowisko ocenianego przedsięwzięcia oraz, że do organu wpłynął manifest mieszkańców sprzeciwiających się inwestycji. W dniu 5 marca 2025 r. pełnomocnik inwestora zapoznał się z aktami sprawy (k.692), a w dniu 14 marca 2025 r. do organu wpłynęło pismo inwestora datowane na dzień 27 lutego 2025 r. (k.704), przy którym przedłożono dodatkowe wyjaśnienia. Tak więc skarżący miał możliwość zapoznania się z uzyskaną opinią. Wbrew zarzutom skargi treść uzasadnienia decyzji SKO w Krakowie wskazuje, że została zachowana zasada dwuinstancyjności i organ II instancji ponownie rozstrzygnął sprawę. Absolutnie nie można zgodzić się z poglądem przedstawionym w skardze, że dokonanie analizy zawartego w raporcie racjonalnego wariantu alternatywnego jedynie przez SKO narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza również art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., art. 89 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 136 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej i nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. K., będącego współautorem raportu. Jak już wyżej wyjaśniono, najważniejszym dowodem przeprowadzanym w ramach oceny środowiskowej jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Raport jest dokumentem, którego wymagana treść została szczegółowo określona w art.66 ust.1 ustawy środowiskowej. Dowód z przesłuchania świadka nie spowoduje zmiany treści tego dokumentu. Skoro wariantowanie przedsięwzięcia ma być wskazane w raporcie, to w razie wadliwości raportu w tym zakresie, brak ten nie może być konwalidowany zeznaniami świadka. W ocenie Sądu nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej przez błędne uznanie przez organ II instancji, że przedstawiony w raporcie racjonalny wariant alternatywny jest wariantem pozornym. Uzasadnienie tego stanowiska zostało przedstawione wyżej. Nie został także naruszony przepis art.37 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej w sposób, który skutkowałby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Stosownie do tego przepisu organ prowadzący postępowanie rozpatruje uwagi i wnioski, a w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podało, że został zapewniony udział społeczeństwa w postępowaniu, a fakt ten znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Wskazało też, że złożone sprzeciwy nie były podstawą do wydania decyzji odmownej. Podkreślić również należy, że organ wydający decyzję nie jest związany uwagami i wnioskami mieszkańców terenów objętych planowaną inwestycją, a z przepisu art.37 pkt 2 ustawy wynika jedynie obowiązek organu odniesienia się do nich. Brak takiego odniesienia, ewentualnie zbyt lakoniczne odniesienie się do zgłoszonych uwag, może być oceniane wyłącznie jako naruszenie zasad sporządzenia uzasadnienia decyzji, co w kontrolowanej sprawie nie mogło mieć żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 143 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez całkowite zignorowanie zawartych w raporcie informacji o zastosowaniu nowoczesnych technologii i rozwiązań, w tym zintegrowanego systemu hermetyzacji części magazynowej składającego się z wentylacji mechanicznej połączonej z systemem biofiltracji, który miał redukować emisję odorów na poziomie 95 %, a także pomięcie faktu, że skarżąca planowała prowadzić własne centrum naukowo - badawcze, którego działania miały na celu badanie bezpieczeństwa oraz usprawniania prowadzonych procesów, co bezpośrednio wpisuje się w realizację wytycznych określonych w tym przepisie. Organy nie stosowały tego przepisu, a powodem wydania decyzji odmownej były inne wady raportu. Nie mógł również zostać uwzględniony zarzut naruszenia art.80 ust.1 i 2 ustawy w zw. z art.81 ust.1 ustawy środowiskowej przez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy nie wystąpiły przesłanki jej wydania. Jak już wcześniej wyjaśniono, przyczyną wydania decyzji odmownej jest również negatywna weryfikacja raportu dokonana przez organ. W oparciu o powyższe, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.