II SA/Kr 1700/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. A. z dnia 30 października 2014 r. postanawia odrzucić skargę.

W dniu 30 października 2014 r. P. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę "na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.". Ponieważ treść skargi nie pozwalała jednoznacznie określić jej przedmiotu zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2014 r. P. A. został wezwany, by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi uzupełnił braki formalne skargi poprzez wskazanie, czy skarga ta stanowi: – skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 2 października 2014 r. znak: [...]; – skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., a jeśli tak o podanie, na czym ta bezczynność miałaby polegać; – skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 153/13; Ponadto pouczono skarżącego, że w wypadku, gdy skarga dotyczy bezczynności, należy przedłożyć dowód wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, a gdy skarga dotyczy niewykonania wyroku, należy przedłożyć dowód pisemnego wezwania właściwego organu do wykonania wyroku. Odpis powyższego zarządzenia skarżący otrzymał w dniu 12 stycznia 2015 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. Skarżący nie odpowiedział w zakreślonym terminie na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie ppsa, stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast brakiem formalnym skargi jest brak sprecyzowania przedmiotu skargi (art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 3 ppsa), a także brak wykazania przez skarżącego, że przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia (art. 52 § 1 ppsa). Skoro opisane wyżej braki formalne skargi P. A., pomimo wezwania, nie zostały uzupełnione przez skarżącego w zakreślonym terminie, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.