II SA/Kr 166/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2018 r. sprawy ze skargi E. O. i K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] działając na podstawie 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku D. D. , W. D. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. : "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne wraz z infrastrukturą techniczną - na działce nr [...] obręb [...] przy ul. K. w Krakowie". W treści decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia 20 listopada 2009 r. D. D. oraz W. D. wnieśli o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego opisanego na wstępie. Dnia 11 lutego 2010 r. J. L. - współwłaściciel działki nr [...] złożył wniosek o zawieszenie postępowania w uwagi na prowadzone czynności mające za cel określenie prawidłowego kręgu stron postępowania oraz konieczność przeanalizowania wpływu planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania. Następnie, w wyniku złożenia zażalenia sprawa została przekazana do SKO w [...], które postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Na postanowienie organu odwoławczego złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. WSA wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010r. sygn. akt: II SA/Kr/1186/10 skargę odrzucił. Następnie na wniosek inwestorów organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. zawiesił postępowanie, a postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. podjął je ponownie. W dniu [...] listopada 2013 r. została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji opisanej na wstępie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., SKO w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień prawa materialnego i procesowego, co prowadziło do konkluzji, iż brak było podstaw do eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła E. O. oraz J. L.. WSA wyrokiem z dnia 14 listopada 2014r. sygn. akt: II SA/Kr 1193/14 uchylił decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż trafnym jest zarzut stron dotyczący wadliwego wyznaczenia miejsc parkingowych dla planowanego zamierzenia budowlanego. Stwierdzono, iż organ I instancji pominął w swych rozważaniach ustalenie w sposób bezsporny i jasny miejsc parkingowych dla planowanego zamierzenia budowlanego, uchybień tych nie dostrzegło również SKO. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż na etapie ponownego rozpatrywania sprawy pozyskano uzgodnienie Marszałka Województwa Małopolskiego oraz Ministra Środowiska (uzyskane poprzez tzw. "milczące uzgodnienie"). W toku prowadzonego postępowania pozyskano także opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz z dnia [...] marca 2016r., opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2016 r., a także opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w zakresie dostępności inwestycji do drogi publicznej. Ponownie wskazano że teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzono postępowanie na zasadach i trybie art. 59 i następne u.p.z.p. W toku postępowania sporządzono nową analizę architektoniczno-urbanistyczną z której wynika, iż spełnione są wszystkie przesłanki wynikające z art. 61 ust l pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Opracowanie to zostało sporządzone przez osobę posiadającą wiadomości specjalne - mgr. inż. A. P., która sporządziła również projekt decyzji o ustaleniu wz. Nadto inwestor w złożonym wniosku przedłożył aktualne dokumenty, z których wynika, iż inwestycja ma zapewniony dostęp do wody, energii elektrycznej oraz istnieje możliwość odprowadzania ścieków i podłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej. Wskazano, iż w zakresie ustalenia miejsc parkingowych zastosowano w pełni wytyczne WSA w Krakowie i określono w sposób prawidłowy ilość miejsc parkingowych dla planowanego zamierzenia budowalnego. Od tej decyzji odwołanie złożyła A. K. wskazując, że realizacja inwestycji spowoduje zasłonięcie działki nr [...] oraz że dach inwestycji nie powinien być wielospadowy, bowiem zlewnia znajdzie się na działce sąsiadów. Wskazano nadto, że rozdzielnik sprawy jest nieaktualny, bowiem strona jest jedynym właścicielem działki nr [...]. Odwołanie złożyli również E. O. oraz J. K. zarzucili naruszenie art. l ust. 3, art. 61 ust l pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 6, 7, 8, 11, 12 § l, 77§ l, k.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu odwołujący podnieśli, iż wytyczne WSA nie zostały zrealizowane przez organ I instancji. Organ określił bowiem ilość miejsc parkingowych jakie winien zapewnić inwestor przy realizacji inwestycji w przedziale 0,5 do l miejsca na jedno mieszkanie. Powyższe ustalenia są wadliwie, bowiem nie mogą być zrealizowane, z uwagi, iż ulica K. jest wąską ulicą, o zwartej pierzejowej zabudowie, bez możliwości zrealizowania jakiegokolwiek zjazdu oraz wystarczającej ilości miejsc parkingowych. Podniesiono, iż w treści analizy nie wskazano szerokości elewacji frontowej działki objętej wz, co prowadzi do konkluzji, iż określenie trzykrotności wartości szerokości działki celem określenia obszaru poddanego analizie jest wadliwe i nieweryfikowalne. W oparciu o wskazane powyżej zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji opisanej na wstępie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie została wykonana analiza architektoniczno – urbanistyczna przez mgr inż. arch. A. P., posiadającą w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnienia do sporządzania tego typu opracowań. W treści opracowania opisano nieruchomości sąsiednie podając ich parametry, a załącznikiem do analizy była mapa w skali 1:1000. Mając na uwadze, iż szerokość działki objętej wz posiada front o szerokości około 15 metrów, obszar badany wyznaczono jako promień 50 metrów, od granic terenu inwestycji. Kolegium nie widzi uchybień w działaniu organu I instancji i wskazuje, że analogicznie obszar poddany analizie został wyznaczony w poprzedniej decyzji organu I instancji. Powyższe ustalenia zostały poddane kontroli WSA w Krakowie, który nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie. Tym samym zarzuty podnoszone w odwołaniu dotyczące wadliwie wyznaczonego obszaru analizowanego, są chybione. Jak wynika ze sporządzonej analizy, teren inwestycji położony jest [...] części Krakowa, przy ulicy K. , w obszarze wysoko zurbanizowanym. W okolicy dominuje funkcja usługowa oraz mieszkaniowa wielorodzinna. Bezpośrednie sąsiedztwo działki objętej wz to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz usługowa. Inwestycja objęta wz polega na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne wraz z infrastrukturą techniczną. Zdaniem Kolegium, nie ma wątpliwości, że realizacja przedmiotowego zamierzenia budowlanego nie zakłóci funkcji, jaka dominuje w obszarze analizowanym. Analizując wyznaczone dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego parametry, Kolegium stwierdza na wstępie, iż ich wartości znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie architektoniczne - urbanistycznej, a ich zastosowanie nie spowoduje naruszenia zastanego ładu przestrzennego po zrealizowaniu inwestycji. Natomiast rozważania w zakresie wyznaczonych parametrów warto zacząć omawianie poszczególnych parametrów od Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli E. O. i K. L. zarzucając naruszenie: 1/ art. 138 § 2 K.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji obarczoną wadami, którą to decyzję z uwagi na wymienione okoliczności organ obowiązany był w całości uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania; 2/ art. 15 K.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjności i nierozpoznanie sprawy przez organ II instancji w sposób kompletny, całościowy i wszechstronny; 3/ art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i 3 K.p.a. polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji oraz niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w odniesieniu zwłaszcza do treści zarzutów podnoszonych w treści odwołania; 4/ art. 153 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu; 5/ art. 6, art. 12 § 1, art. 77 § 1 K.p.a.; 6/ art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 7/ § 4, § 5, § 5, § 7, § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest ocena legalności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne. Skarżona decyzja została wydana po wcześniejszym uchyleniu przez tut. sąd (sprawa II SA/Kr 1193/14) decyzji organów administracji obu instancji ustalających warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia. W ocenie sądu, o wadliwości decyzji przesądzał brak wskazania w decyzji ilości wymaganych miejsc parkingowych co naruszyło zasady ładu przestrzennego poprzez brak zapewnienia elementu skomunikowania. W ocenie sądu, poza tym przedmiotowe zamierzenie nie naruszało zasady dobrego sąsiedztwa a ustalone parametry zabudowy (za wyjątkiem miejsc postojowych) stanowiły kontynuację funkcji, cech architektonicznych i urbanistycznych obszaru analizowanego. W ocenie skarżących, organy obu instancji nie zastosowała się do wskazań sądu, nie wskazały bowiem, gdzie miejsca postojowe mają się znajdować a ponadto organ II instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. W ocenie sądu zarzutu te nie mają usprawiedliwionych podstaw. Tytułem wstępu wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej ustawa) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 61 ust. 1 mówi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja ustalająca warunku zabudowy jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego – po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanego przedsięwzięcia - ram urbanistycznych w jakich to przedsięwzięcie może być realizowane. Warunkami wydania tej decyzji jest spełnienie przez zamierzenie inwestycyjne tzw. zasady dobrego sąsiedztwa tj. wykazanie, iż będzie ono nawiązywało do formy (wysokości, szerokości obiektu, intensywności zainwestowania w teren czy geometrii dachu) a także do funkcji jaka na danym obszarze występie (zasada ta jest artykułowana w przepisem art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy) oraz spełnienie wymogów o jakich mowa w art. 61 ust 1 pkt 2-5. Warunkami tymi są dostępność terenu inwestycji do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz niesprzeczność z innymi przepisami. Wskazać też należy, iż zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009r. IISA/Ol 443/09). Jak mowa wyżej, w sprawie II SA/Kr 1193/14 sądu prawomocnie uchylił wcześniej wydane decyzję dotyczące tego samego przedsięwzięcia uznając, iż brak wskazania miejsc parkingowych stanowi o wadliwości decyzji. Sąd też wyraźnie wskazał, że inwestycja spełnia warunek dobrego sąsiedztwa tj. wypełnia wskazania zawarte w art. 61 ust 1 pkt 1 a także poprawnie ustala parametry nowej zabudowy – w zasadzie dotyczyły one jedynie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej elewacji frontowej i geometrii dachu. Pozostałe parametry pozostawały bowiem niezmienne w stosunku do istniejącego stanu rzeczy. Ponieważ ponownie wydając decyzję organ I instancji ustalił takie same parametry, w oparciu i taką samą argumentację zawartą w analizie architektoniczno-urbanistycznej,sąd rozpoznający niniejszą sprawę, ale też wcześniej organ II instancji był związany podglądami wyrażonymi przez sąd w sprawie II SA/KR 1193/14. Uznać zatem należy, iż po pierwsze planowania inwestycja stanowi kontynuację wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu tj. spełnia wymóg dobrego sąsiedztwa, a ustalone parametry nowej zabudowy tj. wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokość górnej elewacji frontowej i geometria dachu, mają prawidłowe wartości. Wszelkie zarzuty skargi dotyczące nieustosunkowania się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów odwołania w zakresie wyznaczonych parametrów nowej zabudowy należy uznać za bezzasadne, gdyż jak mowa wyżej, kwestia ta była przedmiotem oceny dokonanej przez sąd, którą to oceną organ był związany i na którą się w uzasadnieniu powołał. Na marginesie jedynie wskazać należy, iż analiza architektoniczno-urbanistycznej w sposób logiczny wyjaśnia wielkość przyjętych parametrów - przedstawia argumentacje, którą nie sposób negować co do prawidłowości przyjętych przez urbanistę wartości o których mowa wyżej. Zarzut zaś do braku narzucenia inwestorowi ograniczeń, co do zabudowy wgłęb ogrodu był bezzasadny. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie zastępuje pozwolenia na budowę, w którym ustala się czy konkretne rozwiązania techniczno-budowlane są dopuszczalne i nie naruszają w sposób niedozwolony praw osób trzecich. Jak wskazuje art. 63 ust 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta jedynie określa "ramy urbanistyczne" dla zamierzenia inwestycyjnego i ustala czy jest ono prawnie dopuszczalne. Nie narzuca natomiast żadnych konkretnych rozwiązań ani też nie wprowadza ograniczeń poza tymi o której mowa w art. 61 ustawy tj. w zakresie ustalenia parametrów dla planowanego zamierzenia. Brak ustosunkowania się organu do tego zarzutu nie wpływał zatem w żaden sposób na rozstrzygnięcie sprawy. Odnośnie wypełnienia zaleceń sądu, co do wskazania wymaganej ilości miejsc parkingowych wskazać należy, iż organ wartość tą określił. Wadliwie skarżący zarzucają, iż organ powinien zgodnie z zaleceniami sądu wskazać gdzie te miejsca powinny być zlokalizowane. Faktycznie sąd w uzasadnieniu wyraża wątpliwość co do możliwości usytuowania miejsc parkingowych na terenie działki objętej inwestycją, ale nie nakazuje organowi by ten w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określił gdzie miejsca parkingowe mają być sytuowane. W zaleceniach wskazano jedynie, iż "stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpoznając sprawę organy winny zakresem prowadzenia postępowania dowodowego i dokonanych ustaleń objąć liczbę miejsc postojowych i stosownie do tego załatwić sprawę w drodze decyzji administracyjnej". Zalecenie to organ wykonał i wskazał wymaganą ilość miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Na marginesie dodać należy, iż po pierwsze wskazanie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy gdzie mają być sytuowane miejsca parkingowe byłoby rażąco wadliwe. Jedynym parametrem, który w tej decyzji jest wyznaczany poprzez jego usytuowanie jest linia zabudowy. Pozostałe parametry organ jedynie określa liczbowo, poza geometrią dachu, którą opisuje. Od fizycznego wyznaczenia miejsc parkingowych jest decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Sama zaś kwestia czy miejsca parkingowe muszą być zlokalizowane na terenie objętym inwestycją jest w orzecznictwie polemiczna. Wskazać dla przykładu należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 14 listopada 2007 r. II OSK 1498/06, w którym wskazano, iż miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana (sprawa dotyczyła pozwolenia na budowę). Jednak w nowszym orzecznictwie (wyrok z 10 marca 2016 r. II OSK 1736/14) Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż wykładnia § 18 ust. 1 warunków technicznych pozwala na przyjęcie, że w szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna. Ustawodawca wskazał wszak, że miejsca te mają być urządzone stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy. Jeśli zatem zabudowa ta żadną miarą nie pozwala na takie zagospodarowanie działki, które umożliwi realizację miejsc postojowych, to dopuszczalne jest ich usytuowanie na innej nieruchomości. Warunkiem spełnienia tego obowiązku, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, jest aby miejsca te miały charakter trwały (sprawa ta dotyczyła także pozwolenia na budowę). W decyzji wykazano też, że planowania inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.