II SA/Kr 1631/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 października 2025 r., znak: WI-I.7840.5.78.2025.TR w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala.

Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 29 października 2025 roku, znak Wl-1.78405.78.2025.TR., po rozpatrzeniu odwołania I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 133/6743.5/2025 z 30 kwietnia 2025 r., znak: AU01-1.6743.5.207.2025.ATO, wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako: "zainstalowanie w obrębie nieruchomości należącej do spółki przy ul. B. w K. a obejmującej działkę nr [...] obr, [...] K. - P. 2 szt. bilbordów wolnostojących, niezwiązanych z gruntem". Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach: Spółka I. zgłosiła zamiar wykonania opisanych powyżej robót budowlanych, polegających na zainstalowaniu dwóch bilbordów. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2025 r. Prezydent Miasta Krakowa wniósł sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., zwanej dalej: P.b.). Zdaniem organu przedmiotem zgłoszenia jest budowa obiektów trwale związanych z gruntem, dlatego na ich wykonanie konieczne jest pozwolenie na budowę. Przedmiotowe roboty nie mieszczą się w katalogu robót wymienionych w art. 29 P.b. Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie, w którym argumentował, że objęte zgłoszeniem bilbordy nie są obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., nie są trwale związane z gruntem i dlatego nie wymagają pozwolenia na budowę. Bilbordy to urządzenia reklamowe w pełni mobilne. Odwołanie okazało się nieskuteczne, gdyż Wojewoda podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgłoszone zamierzenie polega na wykonaniu dwóch wolnostojących konstrukcji przestrzennych, stanowiących budowlany i techniczno-użytkowy szkielet, do których zainstalowane zostaną dwie tablice reklamowe, stanowiące bilbordy. Powyższy rodzaj robót budowlanych nie odpowiada pojęciu zainstalowania, czy montażu, lecz stanowi budowę. Organ wyjaśnił, że powoływany w odwołaniu fakt, iż określony obiekt budowlany zostaje wykonany w znacznej części lub nawet w całości w jednym miejscu, a następnie zostaje przeniesiony i usytuowany w innym miejscu, nie może uzasadniać wniosku, że nie jest to budowa. Dodatkowo pojęcia "instalowanie" nie można co do zasady stosować do obiektów wolno stojących (tam, gdzie jest to dopuszczalne, zostało to wyraźnie wskazane przez ustawodawcę). W art. 29 ust. 1 i 2 P.b., zawierającym katalog robót budowlanych objętych zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie wymieniono natomiast budowy wolno stojących urządzeń reklamowych. Fakt zastosowania kotew płytkowych, które łączyć będą słup nośny z blokiem kotwiącym i które mogą być zdemontowane nie przesądza, że zgłoszone obiekty nie będą trwale związane z gruntem. Żaden z przepisów nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, czy w każdej chwili może być rozebrany oraz przeniesiony w inne miejsce. Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Ponadto wskazano, że umiejscowienie bilbordów narusza wymogi dotyczące minimalnych odległości od budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce oraz od skrzyżowania dróg publicznych, określonych w uchwale nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz.Urz..Woj.Małop.2020.1984). I. Sp. z o.o. w K. złożyła skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: 1. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez: - niewyjaśnienie całokształtu stanu faktycznego w zakresie, w jakim organ dokonał oceny objętych zamierzeniem bilbordów jako budowli trwale z gruntem związanych, nie zaś jako urządzeń reklamowych podlegających demontażowi i usunięciu oraz w zakresie, w jakim organ nie rozważył, jaka jest w istocie konstrukcja i funkcja przedmiotowych bilbordów oraz jaka powinna ona - zdaniem organu - być, aby inwestor nie spotkał się ze sprzeciwem: - brak jasnej oceny materiału dowodowego w powyższym zakresie; - niejasne odniesienie się do powyższych zagadnień w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; 2. art. 28 ust. 1 oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz błędne niezastosowanie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c tejże ustawy. W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz ewentualnie o skierowanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wedle norm prawem przepisanych. Organ wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 3 pkt 3 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z kolei przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu była kwalifikacja zgłoszonego zamierzenia, przy czym inwestor argumentował, że planowane przez niego tablice reklamowe są instalowane, a nie budowane oraz nie są trwale związane z gruntem. W odniesieniu do wykładni użytego w art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b. pojęcia "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w judykaturze odwoływano się do językowego rozumienia słowa. Wskazywano, że instalowanie wedle definicji językowej polega na montowaniu gdzieś urządzeń technicznych, przy czym montaż zgodnie ze znaczeniem językowym to zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych lub składanie urządzeń z gotowych części. W przypadku instalowania chodzi o wykonanie określonego rodzaju robót, które nie wskazują na trwałe połączenie tablicy reklamowej z obiektem budowlanym, na którym są realizowane (por. np. wyroki NSA z 2 sierpnia 2022 r., II OSK 2483/19; z 26 czerwca 2020 r., II OSK 4048/19, LEX nr 3052094). Zasadnie organy uznały, że będące przedmiotem zgłoszenia tablice reklamowe nie będą wyłącznie instalowane na wskazanej działce, lecz zostaną tam wykonane od podstaw i wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, będą trwale połączone z gruntem. Utrwalone orzecznictwo akcentuje, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Urządzenia reklamowe dla realizacji swych funkcji, przy uwzględnieniu ich gabarytów i konstrukcji, muszą być i są trwale związane z gruntem. Ich konstrukcja nie pozwalałaby na korzystanie z nich, jeśli nie byłyby w taki właśnie sposób związane z gruntem. Połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, by zapewnić urządzeniu reklamowemu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce (wyroki NSA: z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1591/23, z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1630/18, z 3 października 2014 r., sygn. akt II OSK 737/13, z 8 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2900/12, z 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10, z 10 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1596/09, z 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08). Konstrukcja urządzenia reklamowego będącego przedmiotem kontrolowanej sprawy przesądza, że nie może być one potraktowane jako instalacja, o jakiej jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b. Z treści zgłoszenia wynika, że mamy do czynienia z dwoma urządzeniami o powierzchni reklamowej 6mx3m i wysokości całkowitej, wynoszącej 8,85 m. Konstrukcja ma być umocowana za pomocą kotw płytkowych do bloku kotwiącego. Wielkość, masa urządzenia reklamowego, sposób jego posadowienia, który musi być odporny na czynniki zewnętrzne wskazuje, że realizacja przedmiotowego nośnika reklamowego znacznie wykracza poza pojęcie instalacji i stanowi budowę. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zgłoszenia były zatem w rzeczywistości obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., a wykonane prace nie polegały na instalowaniu robót budowlanych. W tej sytuacji budowa wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl ustawy Prawo budowlane jest budowlą wymagała - na zasadach ogólnych - pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 18 lipca 2018 r., II OSK 2077/16). Zatem organ miał podstawę do zgłoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. tym bardziej, że ze wskazanych powyżej przyczyn lokalizacja tablic była sprzeczna z odległościami wymaganymi w uchwale nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń". Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.