II SA/Kr 1593/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz NSA Anna Szkodzińska Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi T. E. sp. z o.o. w J. G. na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] w przedmiocie określenia opłaty podwyższonej za wykorzystanie wód skargę oddala.

20 września 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. (dalej jako "PGW WP" lub "organ") ustalił T. E. sp. z o.o. z siedzibą w J. G. – dalej jako "Spółka", opłatę podwyższoną za korzystanie z wód W. w km 80+875 do celów energetycznych dla Elektrowni Wodnej D. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego za IV kwartał 2018 r. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 281 ust. 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 ze zm.; dalej jako "p.w."). W reklamacji skierowanej do PGW WP Spółka zarzuciła, że opłata została ustalona z naruszeniem: - art. 35 ust. 3 pkt 1 i 6, art. 270 ust. 4, art. 281 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 280 pkt 1 lit. a) p.w. poprzez przyjęcie bez podstawy prawnej, że Spółka korzysta z usług wodnych polegających na poborze wód powierzchniowych, chociaż w rzeczywistości korzysta z usług wodnych obejmujących korzystanie z wód do celów energetyki wodnej; - art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako "k.p.a.") w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozważenia, a tym samym niewyjaśnienie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, co spowodowało bezpodstawne przyjęcie, że Spółka nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych na potrzeby Elektrowni Wodnej D. w K.. Jednocześnie Spółka wniosła o uznanie reklamacji i odstąpienie od ustalenia oraz naliczenia opłaty podwyższonej. W uzasadnieniu reklamacji Spółka wskazała, że opłatę podwyższoną można ustalać wyłącznie w przypadku korzystania z usług wodnych określonych w zamkniętym katalogu z art. 280 p.w. który to katalog nie zawiera usług wodnych, które polegają na korzystaniu z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej (art. 35 ust. 3 pkt 6 p.w.), z których Spółka korzysta. Dodatkowo podniosła, że w przedmiotowej sprawie do czynienia mamy z poborem zwrotnym (art. 16 pkt 40 p.w.), który jest jednym ze sposobów korzystania z wód do celów energetyki wodnej, natomiast pobór wód podziemnych lub powierzchniowych jest poborem bezzwrotnym w rozumieniu Prawa Wodnego. Opłatę za pobór wód do celów elektrowni wodnej ponosi się wyłącznie za ilość energii elektrycznej wyprodukowanej z wykorzystaniem wody pobranej zwrotnie (art. 270 ust. 4 p.w.), a nie za ilość pobranej wody. Nie ponosi się również opłaty stałej za pobór wody do celów elektrowni wodnej (art. 270 ust. 2 p.w.) przez co niemożliwe jest ustalenie wysokości opłaty podwyższonej za pobór wód powierzchniowych, która stanowi 500% opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych (art. 281 ust. 1 pkt 1 p.w.) gdyż ustalenie opłaty podwyższonej wymaga ustalenia ilości pobranych wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodno-prawnego, na podstawie badań, pomiarów lub innych czynności kontrolnych, co oznacza, że opłata zmienna nie może być podstawą do ustalenia opłaty podwyższonej, bo jej wysokość jest ustalona w oparciu o ilość energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej z wykorzystaniem wody pobranej zwrotnie, a nie ilości pobranych wód powierzchniowych. W związku z powyższym, zdaniem Spółki ustalenie opłaty podwyższonej nastąpiło bez podstawy prawnej. Organowi Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania a w szczególności art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. gdyż przez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozważenia, nie został wyjaśniony rzeczywisty stan faktyczny sprawy, co spowodowało bezpodstawne przyjęcie, że Spółka nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych na potrzeby Elektrowni Wodnej D. w K.. Według Spółki w obrocie prawnym funkcjonuje pozwolenie wodnoprawne na korzystanie z wód W. do celów energetycznych na potrzeby Elektrowni Wodnej D.. Jest ono zawarte w pkt I decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016 r. ([...] Poprzez zaskarżenie tej decyzji przez obie strony została ona uchylona w całości przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. (Dyrektor RZGW) decyzją z 10 lutego 2017 r. ([...]). Zdaniem spółki zakres obu odwołań obejmował tylko sporną kwestię zakresu i sposobu partycypacji w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, samo pozwolenie wodnoprawne nie było zaś przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. (dalej: RZGW) kwestionowane. Uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. w całości przez organ odwoławczy stanowiło zdaniem spółki rażące naruszenie prawa. Na decyzję Dyrektora RZGW Spółka złożyła skargę do WSA w Krakowie, którą są oddalił wyrokiem z 27 lipca 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 478/17). Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjne Spółki, wyrokiem z 27 czerwca 2018 r. (II OSK 3210/17) uchylił wyrok WSA i uchylił decyzję Dyrektora RZGW podzielając stanowisko Spółki. Zdaniem Spółki, NSA stwierdził, że do wyjaśnienia pozostała jedynie kwestia uczestniczenia w wyżej wspomnianych kosztach utrzymania urządzeń wodnych, gdyż w części pozwolenia wodnoprawnego nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Ponadto, według Spółki, NSA uznał, że Dyrektor RZGW po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego ma wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do meritum, a to wszystko zdaniem Spółki oznacza, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 5 października 2016 roku w zakresie udzielenia pozwolenia wodno-prawnego nie ulegnie już zmianie, czyli pozwolenie funkcjonuje w obrocie prawnym już od chwili wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K.. Decyzją z 25 października 2019 r. ([...]) Dyrektor Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, nie uznał reklamacji Spółki i na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 272 ust.1 oraz art. 281 ust. 3 pkt 1 i art. 281 ust. 8 p.w. określił jej opłatę podwyższoną w wysokości [...] PLN za pobór wody powierzchniowej z wód rzeki W. w km 80+875 do celów energetycznych dla Elektrowni Wodnej D. bez pozwolenia wodnoprawnego w okresie IV kwartału 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 270 ust. 4 p.w. przewiduje się opłatę za pobór wody do celów energetycznych, co świadczy o tym, że ustawodawca uznał korzystanie z wód do celów energetycznych za rodzaj poboru wód., o czym ma świadczyć sformułowanie "pobór do celów energetycznych". W przedmiotowej sprawie organ wyliczył opłatę zmienną (nr [...]) w zgodzie z art. 272 ust. 3 p.w. jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej za pobór wód do celów elektrowni wodnej oraz ilości energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej, ilości te zostały podane przez Spółkę w protokole kontroli z 17.07.2018 r., opłata zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt 1 p.w. została ustalona w wysokości 500% opłaty zmiennej, wysokość opłaty zmiennej nie była zaś negowana przez Spółkę i została naliczona na podstawie przedstawionych przez nią danych. Odnosząc się do kwestii braku pozwolenia wodno-prawnego na korzystanie z wód W. do celów energetycznych, organ stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 5 października 2016 r. (znak [...]) – na którą powołuje się Spółka – została uchylona przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z 21 marca 2019 r. (znak [...]). Przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki na wspomnianą decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wyrokiem z 17 maja 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wa 955/19). Ponadto, jak zauważył organ, decyzja Prezydenta Miasta K. w żadnej chwili nie była ostateczna ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności – a co za tym idzie nie podlegała wykonaniu. Na poparcie swojej argumentacji organ przywołał również wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 maja 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 456/19), 4 lipca 2019 r.( sygn. akt II SA/Kr 457/19) oraz 6 września 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 458/19), dotyczące tożsamych spraw. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Spółka podniosła zarzuty naruszenia: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 pkt 1 i 6, art. 270 ust. 4, art. 281 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 280 pkt 1 lit. a) p.w. poprzez błędną wykładnię, sprowadzającą się do przyjęcia, że usługa wodna obejmująca korzystanie z wód do celów energetyki jest tożsama z usługą wodną polegającą na poborze wód powierzchniowych, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do ustalenia wobec Spółki opłaty podwyższonej; - art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozważenia, a tym samym niewyjaśnienie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, co spowodowało bezpodstawne przyjęcie, że Spółka nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych na potrzeby Elektrowni Wodnej D. w K.. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organa wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie, czy skarżąca Spółka w dacie wydania zaskarżonej decyzji posiadała wymagane prawem pozwolenie wodnoprawne i czy na jego podstawie uprawniona była do poboru wód zgodnie z jego treścią. W tym celu należy w skrócie przytoczyć okoliczności faktyczne związane z tą kwestią: - Prezydent Miasta K., decyzją z 5 października 2016 r. znak: [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego Spółce na pobór wody z rzeki W. w km 80+875 do celów energetycznych poprzez pobór wód z rzeki dla Elektrowni Wodnej D. w K. oraz zrzut przepuszczonej przez turbiny wody do rzeki W., pod warunkami określonymi w punkcie I.1-4 decyzji; - decyzją z 10 lutego 2017 r. (znak: [...]) Dyrektor RZGW uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia; - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 478/17) oddalił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 10 lutego 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego; - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 czerwca 2018 r. (sygn. akt II OSK 3210/17) uchylił ww. wyrok WSA w Krakowie z 27 lipca 2017 r. oraz zaskarżoną decyzję Dyrektora RZGW z 10 lutego 2017 r.; - decyzją nr [...] z 21 marca 2019 r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania; - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 maja 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wa 955/19) oddalił skargę Spółki na decyzję Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 21 marca 2019 r.; - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 października 2019 r. (sygn. akt II OSK 2910/19) uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz decyzję Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 21 marca 2019 r. Z powyższych okoliczności prawnych wynika, że wbrew temu co wywodzi organ w motywach kontrolowanej decyzji, w dacie jej wydania w obrocie prawnym nadal pozostawała decyzja Prezydenta Miasta K. z 5 października 2016 r. Decyzja Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 21 marca 2019 r. została bowiem uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2019 r. (sygn. akt II OSK 2910/19). Nie oznacza to jednak, że zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. zasługuje na aprobatę. Uzasadniając powyższy zarzut pełnomocnik Spółki argumentuje w skardze, że skoro Spółka zaskarżyła decyzję Prezydenta Miasta K. jedynie w zakresie punktu drugiego, który dotyczył partycypowania w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, decyzja ta w pozostałym zakresie stała się prawomocna. Niemniej jednak decyzja ta została zaskarżona w całości przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. – a co za tym idzie, zdaniem Sądu, adekwatnym dla rozstrzygnięcia o zasadności tego zarzutu pozostaje stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyrokach z 29 maja 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 456/19), 4 lipca 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 457/19) oraz 6 września 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 458/19). Należy zatem wyjaśnić, że w dacie wydania zaskarżonej obecnie do Sądu decyzji z 25 października 2019 r. o opłacie podwyższonej za okres IV kwartału 2018 r., decyzja organu I instancji (Prezydenta Miasta K.) z 5 października 2016 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego pozostawała nadal w obrocie prawnym – ale nie miała ona waloru ostateczności. Należy nadto zwrócić uwagę, że decyzji PMK z dnia 5 października 2016 r. nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, ani też decyzja ta nie podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 k.p.a.). Wykonanie i wykonalność decyzji administracyjnej należą do zagadnień spornych w doktrynie, lecz trafnie zwraca się uwagę, że zasadniczo decyzja nie może być przez stronę wykonana w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania a w przypadku jego wniesienia przez dalszy okres, aż do rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (patrz Anna Golęba [w:] Hanna Knysiak – Molczyk (red.) Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, komentarz do art. 130 k.p.a. teza 3 (publikacja LEX). Podkreśla się, że "Zasada, zgodnie z którą decyzja przed upływem terminu do wniesienia odwołania nie podlega wykonaniu, dotyczy zarówno wykonalności decyzji w trybie przymusowym, jak i trybu wykonania dobrowolnego przez strony. Reguła ta nie ma jednak zastosowania, gdy decyzja jest zgodna z żądaniem wszystkich stron (art. 130 § 4). W świetle powyższego przepisu dobrowolne wykonanie decyzji nieostatecznej jest zatem dopuszczalne wtedy, gdy jest tylko jedna strona, a decyzja jest zgodna z jej żądaniem oraz gdy w sprawie występuje wiele stron, a ich interesy nie są sporne i decyzja jest zgodna z ich żądaniem, nie naruszając interesów prawnych osób trzecich." (ibidem teza 2). Należy zatem uznać, że strona uprawniona jest do korzystania z uprawnienia nadanego jej decyzją przed uzyskaniem przez nią waloru ostateczności jedynie wtedy, gdy akt ten podlega natychmiastowemu wykonaniu lub gdy jego treść jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli w postępowaniu jest tylko jedna strona i decyzja odpowiada jej żądaniu. Pozwolenie wodnoprawne jest bowiem wydawane w drodze decyzji administracyjnej, a wykonanie decyzji co do zasady jest powiązane z jej ostatecznością. W takim przypadku należy przyjąć, że zgodnie z art. 130 § 1 k.p.a., przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlegała wykonaniu i mogła dopiero być wykonana (obowiązywać) z datą uzyskania przymiotu ostateczności. Taki pogląd, podzielany przez skład orzekający, wyraził również NSA w wyroku z 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt II OSK 423/12). Tym samym stwierdzić należy, że bezpodstawnym okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. poprzez niewzięcie przez organ pod uwagę faktu istnienia w obrocie prawnym pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Spółce decyzją Prezydenta Miasta K. z 5 października 2016 r., ponieważ w dacie wydania zaskarżonej decyzji z 25 października 2019 r., decyzja Prezydenta Miasta K. pozostawała wprawdzie w obrocie prawnym, nie mniej nie korzystała z waloru ostateczności uprawniającej Spółkę do jej wykonywania. Nie są także uzasadnione zarzuty naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego a to art. 35 ust. 3 pkt 1 i 6, art. 270 ust. 4, art. 281 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 280 pkt 1 lit. a) Prawo wodne, zwana dalej ustawą. W tym zakresie spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy art. 280 pkt 1 lit. a) ustawy, obejmuje swym zakresem pobór wody do celów elektrowni wodnych. O poborze wody w związku z szeroko pojętą energetyką ustawa Prawo Wodne wspomina w art. 35 ust. 3 p.w. W powyższej jednostce w 8 punktach sformułowano zamknięty katalog usług wodnych. I tak w pkt 1 ustawa wymienia pobór wód podziemnych lub powierzchniowych w pkt 2 m.in. piętrzenie wód, w pkt 3 m.in. uzdatnianie wód, w pkt 4 odbiór i oczyszczanie ścieków, w pkt 5 m.in. wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, w pkt 7 m.in. odprowadzanie wód opadowych, w pkt 8 m.in. trwałe odwadnianie gruntów, co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy w pkt 6 ustawa wskazuje "korzystanie z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej". Korzystanie z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej zostało więc w niniejszym przepisie zamieszczone osobno w stosunku do "poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych", o którym mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1. Co ważne, art. 35 ust. 3 pkt 6 p.w. mówi o korzystaniu z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej, a nie o poborze wody do tych celów. Zgodnie z zasadą zakazu nadawania tożsamego znaczenia różnym wyrazom uznać należy, że w rozumieniu omawianego artykułu korzystanie z wody ma znaczenie odmienne niż jej pobór. Gdyby w pkt 6 chodziło o pobór wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej, to nie byłoby żadnego sensu w wydzielaniu osobnej jednostki redakcyjnej (punktu) o takiej treści, gdyż pobór wód do celów energetyki z punktu widzenia logiki (stosunków zakresowych) mieści się w pełni w ogólniejszej kategorii o której mowa w pkt 1 czyli poborze wód podziemnych lub powierzchniowych (bez dookreślenia celu), między takimi pojęciami występuje stosunek nadrzędności/podrzędności zakresowej. W sformułowaniu "pobór wód podziemnych lub powierzchniowych"( art. 35 ust. 3 pkt 1 p.w) nie dookreślono celu, w którym ten pobór ma następować, w kategorii tej mieści się więc pobór wód w każdym możliwym celu, również w celu energetyki, w tym energetyki wodnej. Wykładając art. 35 ust. 3 pkt 6 p.w. zgodnie z zasadą racjonalności logicznej prawodawcy uznać należy, że w tej jednostce redakcyjnej chodzi o takie użycie wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej, które nie polega na poborze wód podziemnych lub powierzchniowych. Za taką wykładnią przemawia w pełni treść art. 268 ust. 1 p.w, art. 270 ust. 1 i 4 p.w. oraz art. 272 ust. 3 p.w. Oto w art. 268 ust. 1 p.w. ustawodawca zamieścił zamknięty katalog usług wodnych, za które uiszcza się opłatę, w którym znajduje się "pobór wód podziemnych lub powierzchniowych", natomiast brak w nim "korzystania z wód na cele energetyki, w tym energetyki wodnej", o którym mowa w art. 35 ust. 3 pkt 6 p.w. W art. 270 ust. 1 i 4 oraz art. 272 ust. 3 p.w. przewidziano zaś szczegółowe zasady na jakich opłatom podlega pobór wody do celów elektrowni wodnych. Skoro w zamkniętym katalogu usług wodnych podlegających opłacie sformułowanym w art. 268 ust. 1 p.w. ustawodawca nie ujął poboru wody do celów elektrowni wodnych lub też korzystania wody dla celów energetyki, zamieścił tam natomiast ogólnie opisaną usługę "pobór wód podziemnych i powierzchniowych" to oczywistym staje się, że w jego zamyśle "pobór wód do celów elektrowni wodnych" mieści się w "poborze wód podziemnych i powierzchniowych", o którym mowa w art. 268 ust. 1 pkt 1 p.w. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby do absurdalnego wniosku, że ustawa nie przewiduje opłaty za pobór wód do celów elektrowni wodnych w katalogu odpłatnych usług wodnych a równocześnie określa szczegółowo zasady na podstawie których oblicza się opłatę za pobór wody do tych właśnie celów, taka interpretacja jest nie do przyjęcia w świetle założenia o racjonalności prawodawcy, którym trzeba się kierować przy wykładni tekstu prawnego. Pobór wód do celów elektrowni wodnych nie jest pojęciowo tożsamy z korzystaniem z wód dla celów energetyki. W świetle rozważań poczynionych wcześniej, należy zwrócić uwagę, że ustawa, określając zasady obliczania opłaty za pobór wody dla celów elektrowni wodnych posługuje się słowem "pobór" a nie np. "korzystanie", co przemawia na rzecz tego, że ustawodawca uznał, że pobór wód na cele elektrowni wodnych mieści się w "poborze wód podziemnych lub powierzchniowych", o którym mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 w.p oraz art. 268 ust. 1 pkt 1 p.w. Sama więc zasada odpłatności poboru wód do celów elektrowni wodnych wynika z art. 268 ust.1 pkt 1 p.w. gdyż ten rodzaj poboru mieści się w ogólnej kategorii "pobór wód podziemnych lub powierzchniowych", o której mowa w tej jednostce redakcyjnej. Art. 270 ust. 1 i 4 oraz art. 272 ust. 3 p.w. regulują jedynie w sposób szczególny metodę wyliczania wysokości opłaty jaką należy uiszczać za pobór wód na cele elektrowni wodnych, sam zaś obowiązek ponoszenia opłaty wynika, z art. 268 ust. 1 pkt 1 lit. a w.p. I tak art. 270 ust. 1 p.w. stanowi, że opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej. Dalsza zaś redakcja tego przepisu wskazuje, że w kolejnych jego ustępach ustawodawca reguluje zasady poboru opłaty stałej, którą zgodnie z ust. 4 dla elektrowni wodnych ponosi się wyłącznie za ilość energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej z wykorzystaniem wody pobranej zwrotnie, rozumianej jako woda, która została pobrana, wykorzystana, a następnie odprowadzona w tej samej ilości i niepogorszonej jakości, oraz za pobraną bezzwrotnie wodę technologiczną nieprzeznaczoną wprost do produkcji energii elektrycznej. Natomiast art. 272 odnosi się do ustalenia wysokości opłaty zmiennej, którą zgodnie z ust. 3 za pobór wód do celów elektrowni wodnych ustala się jako sumę iloczynów jednostkowej stawki opłaty i ilości energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej, wyrażonej w MWh, oraz stawki opłaty i ilości wód podziemnych lub wód powierzchniowych pobranych bezzwrotnie na potrzeby technologiczne, wyrażonej w m3, nieprzeznaczonej wprost do produkcji energii elektrycznej. W kontekście powyższych wywodów, uzasadniona jest konkluzja, że pobór wód na cele elektrowni wodnych (który jest także poborem wód podziemnych lub powierzchniowych) bez wymaganego zezwolenia wodnoprawnego może wiązać się z obowiązkiem poniesienia opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 ust. 1 pkt 1 lit. a p.w., gdyż przesłankami zastosowania tej instytucji jest pobór wód podziemnych lub powierzchniowych oraz brak odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego. Z powyższych zatem względów należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa i nie jest dotknięta wadami uzasadniającymi jej eliminację z obrotu prawnego, o czym Sąd orzekł oddalając bezzasadną skargę biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.