II SA/Kr 1572/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. R. i Z. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 17 października 2016 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia 1. oddalić wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, 2. zwrócić skarżącym nienależnie wniesioną opłatę od wniosku o przywrócenie terminu w kwocie 100 (sto) zł.

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną K. R. i Z. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2017 r. Przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej było wniesienie jej po terminie. Skarżący wprawdzie przesłali środek zaskarżenia w terminie otwartym do jego wniesienia, jednakże zaadresowali to pismo bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przesłał je według właściwości do Sądu I instancji już po upływie terminu. W dniu 3 lipca 2017 r. (data nadania przesyłki poleconej) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek skarżących o przywrócenie uchybionego terminu do skargi kasacyjnej. We wniosku pełnomocnik skarżących wskazał, iż od ponad 3 miesięcy boryka się z poważnym problemem [...]. W okresie nadawania skargi pomimo, że sama skarga została sporządzona zgodnie z zasadami przewidzianymi w p.p.s.a., to wskutek dokuczliwego bólu, który wyłączał racjonalne działanie ze strony pełnomocnika w danym dniu - pismo zostało ostatecznie błędnie zaadresowane. We wskazanym czasie pełnomocnik skarżących był wielokrotnie niedysponowany wskutek [...], który uniemożliwiał mu właściwie realne świadczenie pracy na rzecz jakichkolwiek klientów. Pomimo to starał się wywiązywać z nałożonych na niego obowiązków, jednakże nie obyło się to bez popełnienia błędów. Ostatecznie pełnomocnik zakończył długotrwałe i czasochłonne leczenie [...] w dniu 30 czerwca 2017 roku. W ostatnim stadium przed wykonaniem leczenia [...]. Pomyłka pełnomocnika wynikała z nieustannie towarzyszącego mu bólu, który trwał pomimo przyjmowania środków przeciwbólowych. W kancelarii nie zatrudnia on innych osób, którym mógłby zlecić przedmiotowe zadanie. Podał jednocześnie, iż postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2017 r. odebrał w dniu 27 czerwca 2017 r., a leczenie zakończył w dniu 30 czerwca 2017 r., dlatego też termin dla nadania niniejszego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został zachowany. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. W myśl art. 87 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że przekroczenie terminu nie było przez skarżącego zawinione. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. I OZ 91/15 (LEX nr 1643289) wskazał, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. W niniejszej sprawie przyczyną uchybienia terminu było omyłkowe zaadresowanie koperty ze skargą kasacyjną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, spowodowane uporczywym i niezwykle dotkliwym bólem [...] pełnomocnika skarżących. Przyczyna ta nie może zostać uznana za niezawinioną. Jeżeli pełnomocnik nie był w stanie z powodu bólu wykonywać poprawnie czynności zawodowych, to nie powinien ich wykonywać, korzystając przy tym ze zwolnienia lekarskiego stwierdzającego niezdolność do pracy w danym okresie. Ponadto we wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik dwukrotnie pisze o "postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2017 r.", podczas gdy postanowienie to wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - co może sugerować, że pełnomocnik skarżących myli sądy administracyjne I i II instancji. Uwzględniając fakt, że od profesjonalnego pełnomocnika oczekuje się wyższego niż przeciętny poziomu staranności i profesjonalizmu - podane na uzasadnienie wniosku okoliczności nie mogą zostać uznane za niezawinione. Wobec powyższego wniosek o przywrócenie terminu podlegał oddaleniu na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżących do wniosku o przywrócenie terminu dołączył dowód opłaty od tego wniosku na kwotę 100 zł. Wniosek ten jest wolny od kosztów sądowych i nie podlega żadnej opłacie, w związku z czym wniesioną opłatę należało zwrócić na podstawie art. 225 p.p.s.a., zgodnie z którym opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.