II SA/Kr 1565/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 25 października 2023 r., znak SKO-OŚ-4170-82/23 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę.

Przedmiotem skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w N. określanej dalej też jako "Skarżąca" jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 25 października 2023 roku, znak: SKO-OŚ-4170-82/83 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia 25 lipca 2023 r., znak: ISP-GO.7032.2.2023, nakładającej na F. sp. z o.o. z siedzibą w N. administracyjną karę pieniężną w kwocie 13.183,00 zł-za nieosiągnięcie w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia 25 lipca 2023 r., znak: ISP-GO.7032.2.2023, Wójt Gminy N. nałożył na spółkę F. sp. z o.o. z siedzibą w N. . administracyjną karę pieniężną w kwocie 13.183,00 zł za nieosiągnięcie w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości. W uzasadnieniu organ opisał okoliczności sprawy, powołał przepisy stanowiące podstawę jego rozstrzygnięcia i zamieścił rachunkowe wyliczenie wysokości nałożonej kary. Organ rozważył także możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka F. sp. z o.o. z siedzibą w N. Po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 25 października 2023 roku, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia 25 lipca 2023 r. W uzasadnieniu do wydanej decyzji Kolegium wskazało, że jak wynika z zapisów Bazy Danych o Produktach i Opakowaniach oraz Gospodarce Odpadami /dalej: BDO/ dniu 26 stycznia 2023 r. złożone zostało przez spółkę F. sp. z o.o. z siedzibą w N. sprawozdanie za 2022 r. (2022/OOK W/000016461/7/1). W przedmiotowym sprawozdaniu podano łączną masę odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w wymiarze 210,4000 Mg, a łączna masa tego rodzaju odpadów przekazana do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu to 6,3496 Mg. Osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu to zatem 3,02 %. Dane te są bezsporne, pochodzą od strony, a pełnomocnik przedsiębiorstwa ich nie kwestionuje. W świetle art. 9g pkt 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 3b ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości był w 2022 r. obowiązany do przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu na poziomie 25 % wagowo w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Jeżeli zatem w 2022 r. spółka odebrała na terenie Gminy Nowy Targ od właścicieli nieruchomości 210,4000 Mg odpadów komunalnych, to winno 52,6000 Mg odpadów komunalnych przygotować do ponownego użycia i recyklingu. Tymczasem ze sprawozdania przedsiębiorstwa wynika, iż było to tylko 6,3496 Mg. Brakująca masa odpadów komunalnych nieprzygotowanych do ponownego użycia i recyklingu to 46,2504 Mg. Wyliczenia organu pierwszej instancji w powyższym zakresie są więc prawidłowe. Z zapisów rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy N. udostępnionego na stronie internetowej Gminy N. pod adresem: https://www.ugnowytarg.pl/strefy/gospodarka-odpadami/rejestr-dzialalnosci-regulowanej-w-zakresie-odbierania-odpadow-komunalnych-od-wlascicieli-nieruchomosci#cnt wynika, iż strona pozostaje wpisana do przedmiotowego rejestru pod numerem [...]. Kolegium wskazało ponadto, że podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Przepis art. 8 Prawo przedsiębiorców wskazuje przecież, iż przedsiębiorca na podstawie przepisów prawa może być obowiązany do określonego zachowania. Argumentacja odwołania, iż strona nie ma wpływu na poziom limitów wskazanych w umowach z właścicielami nieruchomości, a także faktem, że ich treść musi być zaakceptowana przez organ gminy - nie wytrzymuje krytyki. Strona jak podmiot profesjonalny, prowadzący działalność regulowaną, zawarła przecież przedmiotowe umowy w sposób świadomy i dobrowolny. Przyjęcie argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika przedsiębiorstwa prowadziłoby w konsekwencji do wyłączenia stosowania art. 9x ust. 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, albowiem podmioty odbierające odpady zawsze mogłyby powoływać się na brak możliwości uzyskania wymaganego poziomu recyklingu [tak m. in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/G1 1326/21]. W niniejszej sprawie przedsiębiorstwo nie wskazało żadnych okoliczności, które świadczyć mogłyby o braku jej zawinienia przy realizacji obowiązku z art. 9g pkt 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Można sobie przykładowo wyobrazić, iż do naruszenia przewidzianego ustawą poziomu doszło w nieznacznym wymiarze, pod koniec okresu sprawozdawczego, i wówczas przedsiębiorstwo mogło już nie mieć czasu i odpowiednich zasobów organizacyjnych, aby przeciwdziałać takiemu zdarzeniu. W niniejszej sprawie nie sposób jednak mówić o takiej sytuacji, albowiem przygotowanie odpadów do ponownego użycia i recyklingu miało miejsce w zaledwie ok. 1/8 poziomu przewidzianego ustawą. Przedsiębiorstwo w żaden sposób nie wykazało, aby z przyczyn od niej niezależnych nie mało możliwości przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odbieranych przez nią odpadów w większym wymiarze niż miało to miejsce. W sprawie nie sposób doszukać się okoliczności, które wskazywałyby, iż odwołująca się strona nie miała wpływu na naruszenie obowiązku z art. 9g pkt 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Kolegium zaznaczyło też, że chybiony jest również zarzut naruszenia art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia /str. 3 i 4/ wyjaśnił przyczyny niezastosowanie tej normy. Tutejszy organ również nie widzi możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przypomnieć trzeba, że wyżej wskazany przepis w świetle uchwały NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21 stosuje się do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach rozdziale 4d ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że przedmiotowa regulacja formułuje warunki dopuszczalności odstąpienia od nałożenia pieniężnej kary administracyjnej. Organ odstępuje od nałożenia kary i poprzestaje na pouczeniu strony w dwojakiego rodzaju sytuacjach. Po pierwsze, organ stwierdza, że waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.). Organ jest wówczas zobligowany do poprzestania na pouczeniu strony, co zgodnie z zasadą proporcjonalności stanowi działanie adekwatne do okoliczności sprawy. Po drugie, doszło do realizacji celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Cele te mogły zostać osiągnięte w ramach odrębnego postępowania toczącego się przed postępowaniem w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a.). W takim przypadku organ jest zobligowany do poprzestania na pouczeniu strony. W niniejszej sprawie ta druga sytuacja nie może wystąpić, albowiem ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie zna żadnego postępowania, który po zakończeniu okresu sprawozdawczego w gospodarce odpadami komunalnymi prowadziłaby do sanowania niedopełnienia obowiązku przygotowania odpadów na przewidzianym przepisami poziomie do ponownego użycia i recyklingu. W sprawie nie wystąpiły także przesłanki z pkt 1 § 1 art. 189f k.p.a. Nie sposób tutaj mówić o znikomej wadze naruszenia prawa (obowiązku), jeżeli z materiałów sprawy wynika, iż poziom przygotowania odpadów z art. 3b ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zrealizowany został w zaledwie ok. 1/8. Trudno także mówić o zaprzestaniu naruszenia prawa. Odwołująca się strona ma przecież świadomość, iż do naruszenia poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu doszło także w latach poprzednich. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez stronę z obowiązku osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów, organ odwoławczy uważa go za nieuzasadniony. Powszechnie wiadomo, że w 2022 tj. w ostatnim roku epidemii COVID-19, obostrzenia epidemiologiczne były w istocie znikome w porównaniu do tych przypadających na szczyt epidemii (druga połowa 2020 r. i pierwsza połowa 2021 r.). Warto również zauważyć, że w latach, na które przypadł szczyt epidemii strona osiągała wyższy poziom recyklingu odpadów komunalnych niż w 2022 r., choć i tak był on niższy od wymaganego. W konsekwencji, uznając zaskarżoną decyzję organu I instancji za uzasadnioną w stanie faktycznym i prawnym sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu orzekło o utrzymaniu jej w mocy. Skargę na powyższą decyzję wniosła F. sp. z o.o. z siedzibą w N. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata D. M., podnosząc zarzuty: I. naruszenia przepisów postępowania, a to: 1) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez Organ II instancji Decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach niniejszej skargi; 2) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez oparcie uzasadnienia Decyzji na nieprawomocnym wyroku sądu administracyjnego, co jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych oraz zasadą przekonywania; 3) art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6,7 18 § 1 k.p.a., poprzez: a) zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, b) uznanie, że "powszechnie wiadomo, że w 2022 tj. w ostatnim roku epidemii COVID-19, obostrzenia epidemiologiczne były w istocie znikome w porównaniu do tych przypadających na szczyt epidemii (druga połowa 2020 r. i pierwsza połowa 2021)" (str. 6 Decyzji) i tym samym nieuwzględnienie wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 roku; 4) art. 6 k.p.a., art. 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3 § 1 pkt 2 a contrario k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: "Ordynacja podatkowa"), art. 9zf ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "ustawa UCiPG") oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie przez Organ II instancji, że wskazanie przez Organ I instancji w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 3 lipca 2023 r. oraz postanowienia z dnia 12 lipca 2023 r. w przedmiocie wyznaczenia Skarżącej terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, jako podstawy prawnej przepisów Ordynacji podatkowej zamiast właściwych przepisów k.p.a., nie wpływa na wynik postępowania, podczas gdy wskazane uchybienie Organu I instancji miało wpływ na toczące się postępowanie i rozstrzygnięcie, doprowadziło bowiem de facto do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu k.p.a. w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia postępowania podatkowego; 5) art. 77 § 1, art. 7, art. 14 § la, art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 72 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji nakładającej na Skarżącą administracyjną karę pieniężną, pomimo braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; 6) art. 133 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez: a) brak odniesienia się przez Organ II instancji w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji) do podniesionego przez Skarżącą w treści repliki na odpowiedź na odwołanie z dnia 11 września 2023 r. zarzutu, iż pismo Organu I instancji z dnia 21 sierpnia 2023 r. (odpowiedź na odwołanie) wykracza poza zakres czynności Organu I instancji wskazany w art. 133 k.p.a. i stanowi niedopuszczalną próbę następczego (tj. po wydaniu decyzji) uzupełniania treści Decyzji Organu I instancji (uzasadnienia Decyzji Organu I instancji) oraz sanowania jej wadliwości; b) uwzględnienie przez Organ II instancji treści pisma Organu 1 instancji z dnia 21 sierpnia 2023 r. (odpowiedzi na odwołanie) w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji), pomimo że pismo Organu I instancji z dnia 21 sierpnia 2023 r. (odpowiedź na odwołanie) wykracza poza zakres czynności Organu I instancji wskazany w art. 133 k.p.a. i stanowi niedopuszczalną próbę następczego (tj. po wydaniu decyzji) uzupełniania treści Decyzji Organu I instancji (uzasadnienia Decyzji Organu I instancji) oraz sanowania jej wadliwości; 7) art. 7, art. 77 § 1, art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 189e k.p.a., poprzez stwierdzenie przez Organ II instancji, że: "w 2022 r. tj. ostatnim roku epidemii COVID-19, obostrzenia epidemiologiczne były w istocie znikome w porównaniu do tych przypadających na szczyt epidemii (druga połowa 2020 r. i pierwsza połowa 2021 r.)." (str. 6 Decyzji), tym samym uznanie, że pandemia COVID-19 nie stanowi w kontekście przedmiotowej sprawy nadzwyczajnej okoliczności oraz że pandemia COVID-19 nie miała wpływu na dopełnienie przez Skarżącą obowiązku osiągnięcia w 2022 roku w odniesieniu do masy odebranych przez Skarżącą odpadów komunalnych wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonego w ustawie UCiPG; 8) art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 15 k.p.a., poprzez akceptację działania Organu I instancji związanego z nie zawarciem w uzasadnieniu decyzji ww. organu analizy tego, które przepisy winny zostać zastosowane w celu orzeczenia wobec Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego została nałożona kara; 9) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu; które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej Decyzji - doprowadziły bowiem do orzeczenia wobec Skarżącej obowiązku zapłaty kary pieniężnej w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym; II. naruszenie prawa materialnego, a to: 1) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g pkt 1 i art. 9zb ust. 1 ustawy UCiPG, poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów i utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji nakładającej na Skarżącą karę pieniężną za nieosiągnięcie w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu opadów komunalnych, podczas gdy Skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022; 2) art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (dalej: "Prawo przedsiębiorców"), poprzez utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji, podczas gdy Decyzja Organu I instancji została wydana z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności: niedokonanie przez Organ I instancji na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z przyczyn zależnych od Skarżącej, podczas gdy nieosiągnięcie tych poziomów wynika wręcz z przyczyn od Skarżącej niezależnych; braku ustaleń w treści Decyzji Organu I instancji, czy w przedmiotowej sprawie miało miejsce działanie siły wyższej, w związku z czym Skarżąca nie podlega ukaraniu (postępowanie podlegało umorzeniu); 3) art. 8 Prawa przedsiębiorców, poprzez utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji i obciążenie Skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania Skarżąca nie miała wpływu. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca spółka wniosła o: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz art. 145 § 3 P.p.s.a. stwierdzenie nieważności w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 25 października ŻUŻŚT., znaić'SKO-OŚ-4170-82/23 oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy N. z dnia 25 lipca 2023 r., znak: ISP-GO.7032.2.2023 i umorzenie postępowania; ewentualnie: 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz art. 145 § 3 P.p.s.a, uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 25 października 2023 r., znak: SKO-OŚ-4170-82/23 oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy N. z dnia 25 lipca 2023 r., znak: ISP-GO.7032.2.2023 i umorzenie postępowania; ewentualnie: 3) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 25 października 2023 r., znak: SKO-OŚ-4170-82/23 oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy N. z dnia 25 lipca 2023 r., znak: ISP-GO.7032.2.20i3r a w każdym przypadku: 4) zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy N. nakładającą na Skarżącą F. sp. z o.o. z siedzibą w N. administracyjną karę pieniężną za nieosiągnięcie w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości. W pierwszej kolejności należy poczynić kilka uwag natury ogólnej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt. 4) i pkt. 5) ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1469 ze zm.) – dalej też jako "uCzyst", utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy, w związku z czym gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania. W tym celu gminy są obowiązane do nadzorowania gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym do nadzorowania realizacji zadań powierzonych podmiotom odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Ponadto gminy zapewniają selektywne zbieranie odpadów komunalnych obejmujące co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady. Gminy są przy tym obowiązane osiągnąć za rok 2022 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 25% wagowo (por. art. 3b ust. 1 pkt. 2) uCzyst). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 22) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1587) – dalej jako "uOdp", przez przygotowanie do ponownego użycia rozumieć należy odzysk polegający na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach którego produkty lub części produktów, które wcześniej stały się odpadami, są przygotowywane do tego, aby mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych czynności wstępnego przetwarzania. Recyklingiem natomiast w myśl art. 3 ust. 1 pkt. 23) uOdp jest odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach; pojęcie obejmuje to ponowne przetwarzanie materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako paliwa lub do prac ziemnych. W związku z brakiem ustawowego określenia istoty odzysku innymi metodami, o którym mowa w art. 3aa pkt 2) uCzyst, należy przyjąć, że jest to odzysk inny aniżeli recykling. Nawiązując jeszcze do treści art. 3b uCzyst należy wskazać, że wskazuje on zasady obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, które gminy mają osiągać w kolejnych latach określonych w art. 3b ust. 1. Przy czym zgodnie z art. 3b ust. 1a uCzyst poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oblicza się jako stosunek masy odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi do masy wytworzonych odpadów komunalnych. Obowiązek osiągnięcia określonych w art. 3b ust. 1 u.c.p.g. poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych nie tylko na gminie, ale ciąży również na podmiotach odbierających odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, co wynika wprost z art. 9g pkt. 1) uCzyst. Niezależnie można jeszcze wskazać, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt. 3) i art. 5 ust. 1a uCzyst, obowiązkowi prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów oraz przekazywania ich gminie albo podmiotowi działającemu w jej imieniu podlegają również właściciele nieruchomości. W sytuacji gdyby właściciel nieruchomości nie wykonał swojego obowiązku, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości, co wynika z art. 6ka ust. 1 uCzyst. Wskazana zatem ustawa z dnia 13 września 1996 roku określa nie tylko obowiązki gmin, ale również warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów (por. art. 1 pkt. 2) uCzyst). Skarżąca spółka F. sp. z o.o. z siedzibą w N. prowadzi działalność gospodarczą i jest wpisana do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Nowy Targ od 2017 r. (nr wpisu 1/2017). W kontekście obowiązków spoczywających na podmiotach odbierających odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, do których należy Skarżąca spółka, należy podkreślić podmiot ten jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3b. Za rok 2022 miało to być w odniesieniu do odpadów komunalnych co najmniej 25% wagowo (por. art. 3b ust. 1 pkt. 2) uCzyst). Organ rozpoznając kontrolowaną sprawę, w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a.", organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału powinna zostać przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. W tej sprawie organy były zatem obowiązane do ustalenia, czy podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości osiągnął w roku kalendarzowym 2022 w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych minimalny poziom przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu, który w roku 2022 wynosił 25%. Organy ustaliły jaki był poziom przygotowania przez Skarżącą spółkę w 2022 roku odebranych odpadów komunalnych do ponownego użycia i recyklingu. W tym zakresie organy oparły się na sprawozdaniu Skarżącej spółki, które zostało złożone przez nią do Wójta Gminy N. w dniu 16 stycznia 2023 r. (nr sprawozdania 2022/OOKW/000016461/7/1), zgodnie z którym za rok 2022 spółka F. sp. z o.o. z siedzibą w N. osiągnęła poziom przygotowania odebranych odpadów do ponownego użycia i recyklingu w wysokości 3,02 %, podczas gdy wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu na rok 2022 wynosił, jak już zaznaczono, 25 %. Powyższe ustalenia nie przy tym nie budzą najmniejszych wątpliwości. Co istotne także sama Skarżąca w tym zakresie nie formułuje żadnych zarzutów, z jednym tylko zastrzeżeniem, a mianowicie tym, że – zdaniem Skarżącej – o wadliwości w ustaleniu stanu faktycznego ma decydować okoliczność, że w aktach sprawy nie znajduje się zaświadczenie lub stosowna adnotacja urzędowa dotycząca wpisu Skarżącej spółki pod pozycją nr 1/2017 w rejestrze działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy N. . Jakkolwiek w istocie w aktach nie znajduje się ani zaświadczenie, co do treści lub faktu wpisu, ani też stosowna adnotacja, to jednakże trzeba wskazać, że przedmiotowy rejestr jest publicznie dostępny na stronie internetowej i zbędne było jeszcze w tej sytuacji wystawiania zaświadczenia o treści wpisu do rejestru. Ponadto można jeszcze dodać, że również Skarżąca spółka nie neguje tej okoliczności, to jest faktu wpisania do rejestru, a jak wynika z kolei z akt sprawy sama spółka wskazuje na tę okoliczność chociażby w złożonym "Sprawozdaniu podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" powołując przy tym numer wpisu w rejestrze [...]. Zarzut ten jest zatem całkowicie nieuzasadniony. Ustalenie, że Skarżąca nie osiągnęła minimalnego wymaganego poziomu przygotowania odebranych odpadów do ponownego użycia i recyklingu skutkował naliczeniem kary, o której mowa w art. 9z ust. 2 uCzyst. W ocenie Sądu kara ta została obliczona przez organ w sposób prawidłowy. Sposobu jej obliczenia nie neguje również sama Skarżąca spółka. W tym zakresie zarówno nałożenie kary jak i jej wysokość nie budzi wątpliwości. Natomiast liczne zarzuty wniesionej skargi koncentrują się na wskazaniu, że organ nakładając karę administracyjną nie uwzględnił istnienia różnych okoliczności, które były niezależne od samej Skarżącej, a które utrudniły, czy wręcz uniemożliwiły jej realizację wskazanego ustawowego obowiązku, co do zachowania wymaganego poziomu przygotowania odebranych odpadów do ponownego użycia i recyklingu. Spółka formułuje także również inne szczegółowe zarzuty, które jednak nie są uzasadnione. W szczególności bez znaczenia dla sprawy są zarzuty dotyczące wadliwego czy też omyłkowego wskazania przez Organ I instancji w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 3 lipca 2023 r. oraz postanowienia z dnia 12 lipca 2023 r. w przedmiocie wyznaczenia Skarżącej terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, jako podstawy prawnej przepisów Ordynacji podatkowej zamiast właściwych przepisów k.p.a. Nie budzi bowiem najmniejszej wątpliwości, że postępowanie przez organ zostało przeprowadzone w trybie K.p.a. i omyłkowe odniesienie się przez organ I instancji w postanowieniu z dnia 3 lipca 2023 roku czy postanowieniu z dnia 12 lipca 2023 roku do przepisów Ordynacji podatkowej nie stanowi takiego uchybienia, które miałoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Całkowicie bezzasadna jest w tym kontekście wywodzona konkluzja Skarżącej, jakoby miałoby to stanowić o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2) K.p.a. Wskazuje ponadto Skarżąca, że wydana decyzja narusza art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a., a naruszenie tych przepisów polegało na zastosowaniu przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie w szczególności w odniesieniu do faktycznej i realnej możliwości spełnienia przez Skarżącą obowiązków, za niespełnienie których nałożono na Skarżącą karę pieniężną, uwzględnienie natomiast tych okoliczności mogłoby skutkować zdaniem Skarżącej uznaniem, że spółka nie zachowała wymaganego poziomu przygotowania odebranych odpadów do ponownego użycia i recyklingu z powodu siły wyższej, co prowadzić by mogło do umorzenia postępowania. W kontekście siły wyższej Skarżąca powołuje się na ograniczenia i obostrzenia związane z wpływem stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2022. Stanowisko Spółki w tym zakresie jest jednak bezzasadne. Trzeba zwrócić uwagę, że jakkolwiek organ I instancji nie odnosił się do wpływu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2022, to jednak stosowne uwagi w tym zakresie poczynił organ odwoławczy, który jak słusznie wskazał w uzasadnieniu do wydanej decyzji "w 2022 tj. w ostatnim roku epidemii COVID-19, obostrzenia epidemiologiczne były w istocie znikome w porównaniu do tych przypadających na szczyt epidemii (druga połowa 2020 r. i pierwsza połowa 2021 r.). Warto również zauważyć, że w latach, na które przypadł szczyt epidemii strona osiągała wyższy poziom recyklingu odpadów komunalnych niż w 2022 r., choć i tak był on niższy od wymaganego." Zdaniem organu zatem argumenty dotyczące znacznych trudności, z którymi musiała borykać się spółka z tego powodu są bezzasadne. Z tym stanowiskiem należy się zgodzić. W kontekście epidemii COVID-19 Skarżąca spółka wskazuje, że "zgodnie z art. 189e K.p.a. w przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu. Dodatkowo zaznacza, że jak w doktrynie wskazuje się, że: "(...) Strona nie podlega ukaraniu, jeżeli naruszenie prawa jest następstwem działania siły wyższej (np. powodzi, pożaru, stanu epidemii)" (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2021)". Ponadto Skarżąca akcentuje, że decyzja wydana została także z obrazą art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 15 k.p.a. Zaznacza, że cyt.: "zgodnie z art. 189c k.p.a. jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Przepisy ustawy UCiPG stanowiące materialnoprawną podstawę orzekania o administracyjnej karze pieniężnej przez Organ I instancji w niniejszej sprawie pomiędzy rokiem 2022, a chwilą wydania Decyzji, uległy zmianie (od roku 2022 ustawa UCiPG była nowelizowana, nowelizacja obejmowała również art. 9x i art. 9zb). Organ I instancji nie zawarł jednak w uzasadnieniu Decyzji analizy tego, czy zmiana ta wpływa na sytuację Skarżącej, (a jeśli wpływa - to w jakim zakresie), w szczególności które przepisy są dla Skarżącej względniejsze." Dodatkowo zaznacza, że "decyzja narusza także art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. Naruszenie przytoczonych przepisów nastąpiło poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu." W kontekście tych zarzutów trzeba zauważyć, że w gdy przypadku przedsiębiorca – podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości nie osiągnie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, właściwy organ jest zobowiązany do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w rozdziale 4d uCzyst. Zgodnie z art. 9x ust. 2 uCzyst "Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania; 3) składowania." Przy czym w myśl art. 9x ust. 3 uCzyst: "Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania." Powyższe przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, stanowiły podstawę do wymierzenia Skarżącej spółce administracyjnej kary za nieosiągnięcie w 2022 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości. W kontekście istnienia podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, to należy wskazać, że zgodnie z art. 189f K.p.a.: § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. § 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. § 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Słusznie podnosi organ, że w tej sprawie nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary. Podkreślić trzeba, że Skarżąca spółka zrealizowała przewidziany w art. 3b ust. 1 pkt 2 uCzyst obowiązek jedynie w około 1/8 części. Nie sposób zatem mówić w takim przypadku o znikomości wagi naruszenia. Trudno także w realiach niniejszej sprawy mówić o zaprzestaniu naruszenia prawa, czy usunięciu tego naruszenia prawa. Dodatkowo można jeszcze wskazać, że, że jak wskazuje organ Spółka naruszała już poziom przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu także w latach poprzednich. Na gruncie tej sprawy nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, to należy wskazać, że wyrażona przez organ ocena jest w tym zakresie jest trafna. Z tego powodu również i ten zarzut jest pozbawiony podstaw. Spółka podnosi także, że "Zgodnie z art. 189c k.p.a. jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Przepisy ustawy uCzyst stanowiące materialnoprawną podstawę orzekania o administracyjnej karze pieniężnej przez Organ I instancji w niniejszej sprawie pomiędzy rokiem 2022, a chwilą wydania Decyzji, uległy zmianie (od roku 2022 ustawa uCzyst była nowelizowana, nowelizacja obejmowała również art. 9x i art. 9zb). Organ I instancji nie zawarł jednak w uzasadnieniu Decyzji analizy tego, czy zmiana ta wpływa na sytuację Skarżącej, (a jeśli wpływa - to w jakim zakresie), w szczególności które przepisy są dla Skarżącej względniejsze". Zarzut ten również jest bezzasadny. Trzeba zaznaczyć, że jakkolwiek w istocie od roku 2022 ustawa uCzyst była nowelizowana, a nowelizacja obejmowała również art. 9x i art. 9zb, to jednakże nie dotyczyła ona przepisów, które były stosowane przez organy. Nie są w końcu uzasadnione zarzuty naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 221 ze zm.) – dalej jako "PrPrzed". Zgodnie z art. 8 PrPrzed: Przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. Na gruncie niniejszej sprawy trudno doszukać się naruszenia tej normy. Nie budzi wątpliwości, jakie obowiązki w świetle uCzyst miała Skarżąca spółka. Spóła nie była przy tym wbrew sugestiom zawartym w skardze obciążona odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania Skarżąca nie miała wpływu. Nałożona na nią kara była konsekwencją niewykonania przez spółkę jej własnego obowiązku i nie miało to związku z żadnymi zaniechaniami czy działaniami innych podmiotów. Stosownie do art. 10 ust. 1 – 2 PrPrzed: 1. Organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. 2. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. Natomiast w myśl art. 11 ust. 1 PrPrzed: 1. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Również i te przepisy nie zostały naruszone. Zaufanie do przedsiębiorcy, o którym stanowi art. 10 ust. 1 ustawy z 2018 r. Prawo przedsiębiorców nie oznacza, że przedsiębiorca może zaniedbać obowiązków związanych z prowadzoną przez siebie działalnością regulowaną i uniknąć konsekwencji tego zaniedbania w oparciu o jego twierdzenia czy oświadczenia (por. też np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2023 roku, sygn. III OSK 3103/21). Niniejsza sprawa nie dotyczy nałożenia na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, co oznacza, że nie ma podstaw do zastosowania art. 10 ust. 2 PrPrzed ani art. 11 ust. 1 PrPrzed. W końcu bez znaczenia dla sprawy są także podnoszone argumenty, że organ uzasadniając wydaną decyzję popierał swoje stanowisko poglądami zawartymi w uzasadnieniach do nieprawomocnych jeszcze wyroków sądów administracyjnych. Z powyższych względów skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.