II SA/Kr 1534/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej D. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 września 2017 r., znak [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze z dnia 18 października 2017 r. na decyzję Wojewody z dnia 4 września 2017 r., znak [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, skarżąca D. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie sformułowała odrębnego uzasadnienia tego wniosku, lecz powołała się na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu samej skargi. Skarżąca wskazała na pominięcie jej zarzutów podniesionych w odwołaniu; zwróciła też uwagę na wątpliwości co do wiarygodności inwestora i faktycznego celu jego działania. W ocenie skarżącej, doszło do tego, że obawę związaną z możliwością powstania szkód na nieruchomości skwitowano "prawnie", powołując się na art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego; okazało się, że to sąsiedzi mają dbać, by w czasie planowanej budowy nic się nie stało – jeżeli nastąpi katastrofa budowlana, to odpowiada za nią nie ten, który buduje, ale sąsiad, bo nie przewidział, że ktoś zechce wykonać w granicy jego budynku wykopy poniżej 7,3 m od posadowienia fundamentów kamienicy. Z uzasadnienia decyzji wynika, że inwestor został zobowiązany do korzystania z gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem i utrzymaniem budynków w należytym stanie. Powstaje w związku z tym pytanie, czy przebudowa tychże budynków, rozbiórka innych tam się znajdujących, dokonywanie wykopów i to bardzo głębokich, by stworzyć podziemny parking – jest realizacją tych obowiązków. Inwestor równie dobrze mógł zaprojektować zjazd do garaży w środku swego budynku. Wcześniej, w odwołaniu, skarżąca zwracała uwagę na głębokie wykopy, które mogą spowodować katastrofę i wyraziła wątpliwość, czy przewidziane w projekcie zabezpieczenia są prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej (postanowienie WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 736/16, CBOSA). "Wstrzymanie wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę należy traktować w sposób wyjątkowy, a oceniając okoliczności powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, trzeba pamiętać o tym, jakie konsekwencje takie wstrzymanie będzie miało dla inwestora. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a prawa budowlanego, zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora" (T. Woś, tamże, s. 577; por. też postanowienie NSA z dnia 1 października 2014 r., II OZ 1004/14, LEX nr 1510359). Transponując powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżąca – w ocenie Sądu – nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólne twierdzenia o możliwości zaistnienia katastrofy budowlanej w związku z planowanymi wykopami tudzież zgłaszane wątpliwości co do skuteczności przewidzianych w projekcie zabezpieczeń – nie są wystarczające do skonstatowania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Sąd miał również na względzie, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w przypadku której – jak wyżej wskazano – rozstrzygnięcie o skutku suspensywnym powinno mieć charakter wyjątkowy i nastąpić tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada merytorycznie sprawy ani nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji – ocena legalności zaskarżonej decyzji może nastąpić dopiero w orzeczeniu odnoszącym się do istoty sprawy sądowoadministracyjnej. Niepodobna zatem na tym etapie odnosić się do twierdzeń strony skarżącej w tej mierze. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.