II SA/Kr 1471/17

Kraków, dnia 5 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. P. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 września 2018 r. w sprawie ze skargi A. Ż. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego zmienia zaskarżone postanowienie referendarza w ten sposób, że odmawia cofnięcia T. P. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z 3 września 2018 r., na podstawie art. 249 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o cofnięciu T. P. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu - orzeczonego postanowieniem z 19 marca 2018 r. Na postanowienie z dnia 3 września 2018 r. T. P., a także jego pełnomocnik z urzędu, złożyli dwa odrębne sprzeciwy. Pełnomocnik z urzędu T. P. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisu postępowania, a to art. 249 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż doszło do skutecznego doręczenia wezwania z dnia 7 sierpnia 2018 roku w przedmiocie zobowiązania do przedstawienia zeznań podatkowych T. P. oraz wyjaśnienia czy prowadzi on działalność gospodarczą polegającą na handlu drzewem, podczas gdy adresat tego wezwania został wskazany w sposób wadliwy. T. P. natomiast wskazał, że jego sytuacja materialna nie poprawiła się, a uległa wręcz pogorszeniu ze względu na stan zdrowia jego i jego żony. Zwiększyły się wydatki na leczenie. Oświadczył, że nigdy nie prowadził działalności gospodarczej zarejestrowanej, jak i niezarejestrowanej, polegającej na handlu drzewem. Przedłożył kopie PIT za rok 2017 dot. D. P. i T. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a." - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie zaś do art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 249 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć. Sprzeciwy T. P. i jego pełnomocnika z urzędu zasługują na uwzględnienie. Rację ma pełnomocnik z urzędu T. P., że wezwanie referendarza z dnia 7 sierpnia 2018 r., k. 242 akt, nie zostało prawidłowo doręczone adresatowi (zarzuty sprzeciwu pełnomocnika z urzędu – mylnie nazwanego zażaleniem - są zasadne). Natomiast pismem z 19 września 2018 r. T. P. oświadczył, że jego sytuacja materialna nie poprawiła się, a uległa wręcz pogorszeniu ze względu na stan zdrowia jego i jego żony. Zwiększyły się wydatki na leczenie. Oświadczył, że nigdy nie prowadził działalności gospodarczej zarejestrowanej, jak i niezarejestrowanej, polegającej na handlu drzewem. Z przedłożonych kopii PIT dotyczących D. P. i T. P. – roczne obliczenie podatku przez organ rentowy za rok podatkowy 2017 – wynika roczny przychód (dochód) odpowiednio w kwocie: [...] zł i [...] zł. Prowadzi to do konkluzji, że w niniejszej sprawie brak podstaw by stwierdzić, że okoliczności, na podstawie których przyznano T. P. prawo pomocy, nie istniały lub przestały istnieć. Zaskarżone rozstrzygnięcie referendarza nie jest więc trafne, zatem na podstawie art. 249 w zw. z art. 260 § 1-3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.