II SA/Kr 1451/20

Kraków, dnia 15 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. i T. R. na uchwałę Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 29 września 2020 r. nr XX/205/2020 w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić skarżącym uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych

Pismem z dnia 19 listopada 2020 r. K. R. i T. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 29 września 2020 r. nr XX/205/2020 w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest uchwała Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 29 września 2020 r., którą uznano wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za bezzasadne. Zaznaczyć należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r. poz. 935). Ustawa ta wprowadziła zmiany, między innymi w art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325; dalej P.p.s.a.). W wyniku nowelizacji – przepis art. 53 P.p.s.a. nie przewiduje obecnie konieczności wyczerpania, przed wniesieniem skargi, środków zaskarżenia służących w sprawie tj. nie przewiduje wezwania organu administracji do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego kwestionowanym aktem. Zgodnie jednak z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 7.04.2017 r. - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia jej w życie. Powyższe oznacza, że dla ustalenia miarodajnej treści przepisów art. 52 i art. 53 P.p.s.a. (oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) decydujące znaczenie ma data wydania zaskarżonego aktu (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Uchwała, która miałaby być finalnie przedmiotem skargi pochodzi z dnia 15 listopada 2005 r., a więc wydana została przed wejściem w życie powołanej ustawy nowelizującej z dnia 7.04.2017 r., co w realiach sprawy oznacza, że zastosowanie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl par. 4 tego przepisu, w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego, tj. w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wyjaśnienie tych kwestii było konieczne, aby zrozumieć, że na kanwie przepisów sprzed nowelizacji wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie było "środkiem zaskarżenia", o jakim mowa w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz ewentualna odpowiedź na to wezwanie należy do postępowania sądowoadministracyjnego, a nie do postępowania administracyjnego, podatkowego, czy też "interpretacyjnego". Zgodnie z regulacją zawartą w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym sprzed nowelizacji oraz art. 3 § 2 pkt 6 ustawy skargi rozpatrywane przez sądy administracyjne mogą dotyczyć jedynie aktów podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Termin ten należy rozumieć ściśle. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym stanowił art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym było czynnością prawną przysługującą jednostce w stosunku do określonej uchwały, tj. uchwały, którą w ocenie jednostki naruszono prawo. Jest to czynność, której celem jest m.in. uniknięcie postępowania przed sądem administracyjnym, czyli chodzi o usunięcie naruszenia prawa, o którym jednostka wywodzi, bez niepotrzebnego wdawania się w spór przed sądem administracyjnym. Skoro jest to czynność, która służy ewentualnemu wyeliminowaniu naruszenia prawa, którego dopuszczono się odrębną, wcześniejszą uchwałą wydaną w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej, to zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega nie uchwała wydana na skutek rozpoznania wniosku o usunięcie naruszenia prawa, ale uchwała, którą to prawo w ocenie jednostki naruszono w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej. W odniesieniu do zaskarżonej uchwały wskazać należy zatem, iż skarga dotyczy uchwały załatwiającej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do jakiego doszło wg skarżącego w innej uchwale z dnia 15 listopada 2005 r. nr XXXIII/313/05. Zaskarżona uchwała ma więc charakter proceduralny (stanowi wyczerpanie trybu określonego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) i jako taka pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego. Z tego względu skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.