II SA/Kr 1436/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Ż. J. i M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Krakowie z dnia 2 września 2025 r. znak SKO.ZP/415/320/2024 w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości oddala skargę.

Wójt Gminy B. decyzją z dnia 1 marca 2023 r., znak: RPGN.6731.1.2022 nakazał M. T. i Ż. T. przywrócenie działek nr [...], [...] i [...] położonych w miejscowości Z., gmina B. do poprzedniego sposobu zagospodarowania, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez: 1. usunięcie z terenu działek nr [...], [...] i [...] położonych w miejscowości Z., gmina B. odpadów w postaci: a) ziemi i kamieni, rodzaju: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 (kod 17 05 04), b)zmieszanego gruzu budowlanego, rodzaju zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06 (kod 17 01 07) - w ten sposób, aby zostały przywrócone pierwotne rzędne terenu, zgodnie z załącznikiem graficznym dołączonym do decyzji; 2. przekazanie odpadów wymienionych w pkt 1 z terenu działek nr [...], [...] i [...] położonych w miejscowości Z., gmina B. podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami. Czynności objęte ww. nakazem należy zakończyć w terminie do czterech miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez Ż. T. i M. T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 9 października 2023 r., znak SKO.ZP/415/180/2023 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzję tę zaskarżył sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. C., Sąd wyrokiem z 22 marca 2024 r., sygn. II SA/Kr 1614/23 uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu odwołania Kolegium decyzją z 2 września 2025 r., znak SKO.ZP/415/320/2024 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 977), zwanej dalej też "u.p.z.p.", w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "k.p.a.". W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 59 u.p.z.p. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Przypomniało, że A. C. (właściciel działki nr [...]) we wniosku z dnia 13 kwietnia 2022 r. wskazał, iż na działkach nr [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości Z. zostało urządzone składowisko odpadów - pomimo, że tego rodzaju przedsięwzięcie jest niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawca wniósł o przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Na wskazane powyżej działki została nawieziona znacząca ilość warstw ziemi, która skutkowała powstaniem nasypu zagrażającego działkom sąsiednim osunięciem oraz wpływająca na obniżenie ich wartości. W decyzji organu I instancji szczegółowo zestawiono stan faktyczny sprawy z przepisem art. 59 u.p.z.p. i wywiedziono, iż z materiału dowodowego oraz poczynionych na etapie prowadzonego postępowania ustaleń dowiedziono, iż na terenie wskazanych działek doszło do nawiezienia znacznych ilości ziemi zmieszanej z gruzem, w wyniku czego powstał nasyp o znacznej objętości - kilka tysięcy metrów sześciennych. Ż. T. i M. T. - właściciele działek nr [...], [...] i [...] wyjaśnili, że w styczniu 2022 r. M. T. zlecił M. S. przewiezienie kilkunastu wywrotek ziemi na jego działki, celem dokonania wyrównania i utwardzenia ich terenu, w ilości odpowiadającej wartości wynikającej z rozporządzenia Ministra Środowiska tj. 0,2 Mg/m2. Jednakże wbrew poczynionym ustaleniom oraz bez wiedzy właścicieli działek wykonawca zlecenia bezprawnie nawoził na przedmiotowe działki ziemię wraz z kamieniami i elementami gruzu. Ponadto, również bez wiedzy poszkodowanego, M. S. dokonywał ciężkim sprzętem budowlanym prac na terenie działek, które doprowadziły do usypania góry ze zgromadzonych mas ziemnych. M. T.. zawiadomił o możliwości popełnienia przestępstwa przez Pana M. S. i w tym zakresie toczy się postępowanie w prokuraturze. Organ I instancji zwrócił uwagę, że w przedmiocie wskazanych nawiezionych warstw ziemi prowadzone są sprawy wg własnych kompetencji przez: - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieliczce, który prowadzi postępowanie w sprawie realizacji budowli ziemnej - nasypu utworzonego z mas ziemnych ze zmieszanymi z nimi elementami gruzu betonowego, kamieni i innymi odpadami budowlanymi, prowadzonego pod znakiem: BG.5141.4.2022. Obejmują one m.in.: protokół kontroli nr [...] z dnia 18.03.2022 r., postanowienie nr 56/22 PINB w Wieliczce z dnia 06.06.2022 r. o nakazaniu Ż. T. i M. T. jako inwestorom wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy samowolnym wykonaniu budowli ziemnej - nasypu na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] związanego z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] bez wymaganej decyzji pozwolenia na budowę, postanowienie nr 793/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 06.10.2022 r., znak: WOB.7722.164.2022.JKLI uchylającego zaskarżone postanowienie organu I instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia PINB w Wieliczce. - Referat Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Gminy B. w sprawie postępowania wyjaśniającego w związku ze zgłoszeniem dotyczącym nawożenia ziemi, iłu oraz gruzu na działce ewidencyjnej nr [...] [...] w miejscowości Z. (sygnatura sprawy: [...]). W wydanej wcześniej decyzji SKO z dnia 9 października 2023 r. Kolegium wskazało, iż istotny jest wynik w/w postępowań wraz z postępowaniem prowadzonym w wyniku zgłoszenia popełnienia czynu zabronionego. WSA w Krakowie w wyroku zapadłym w sprawie, wyjaśnił, że brak jest wyjaśnienia w tym zakresie przez SKO oraz kwestii związanych z niejako pierwszeństwem innych postępowań nad obecnym, zwłaszcza, iż organ I instancji zawarł wyjaśnienia dlaczego uważa, że ani postępowanie przed organami nadzoru budowlanego, ani postępowanie przed prokuratorem nie stanowi zagadnienia wstępnego i nie uzasadnia zawieszenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (o co wnosili Ż. T. i M. T.). Kolegium poddając całokształt materiału dowodowego oraz mając również treść wyroku zapadłego w niniejszej sprawie, stwierdza, iż rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie jest prawidłowe. Organ na etapie prowadzonego postępowania dowiódł, iż w sprawie doszło do zmiany sposobu zagospodarowania działek nr [...], [...], [...] i [...]. Wskazać przy tym należy na pozyskane zdjęcia z 2011 i 2013 r., oraz w szczególności z 2022 r. mapy topograficzne, kopie map zasadniczych oraz pozyskane dokumenty z innych postępowań (wskazane powyżej), a także wizje lokalne przeprowadzone przez pracowników organu na przedmiotowym terenie. Kolegium wskazuje w tym miejscu, iż dokumentacja fotograficzna w sprawie jest obszerna i kompletna zaś mapy zostały uzupełnione na etapie obecnie prowadzonego postępowania. Z ustaleń organu wynika niewątpliwie, iż doszło do realizacji nasypu ziemnego o znacznej objętości, co do którego użyto gruzu budowalnego oraz ziemi. Stwierdzono przy tym, iż na północną część działek nr [...] i [...] została nawieziona ziemia do wysokości równie przyległej drogi powiatowej, w odległości ok 7 metrów od północnej granicy działek widoczna skarpa w wysokości około 2 metrów. Kolejna część nasypu powoduje wyrównanie terenu na długości 45 m (brak widocznego nachylenia terenu). Teren który został wyrównany został zakończony niewielkim uskokiem o wysokości ok. 1 metra, później różnica wysokości pomiędzy początkiem skarpy a jej końcem wynosi ok. 15 metrów. Organ prawidłowo ustalił przy tym, że przedmiotowe działki objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miejscowości S. i Z. w gminie B., przyjętego uchwałą Nr XXIII/335/04 Rady Gminy B. z dnia 20.08.2004 r. ze zmianami, zgodnie z którym dz. nr [...] ma funkcję terenów zabudowy mieszkaniowej i usług o symbolu H2MU, terenów rolniczych - R, terenów dróg publicznych - droga zbiorcza 1 KDZ i znajduje się w strefie Kpu, zaś dz. nr [...] i [...] znajdują się w terenach zabudowy mieszkaniowej i usług o symbolu H2MU, dróg publicznych - droga zbiorcza 1 KDZ i znajduje się w strefie Kpu, a dz. nr [...] - w terenach rolniczych - R. W decyzji wskazano i omówiono przy tym szczegółowo postanowienia mpzp w tym zakresie. Jednocześnie organ ustalił, że nawieziona ziemia z gruzem nie stanowią prac przygotowawczych związanych np. z budową budynku. Organ porównał też szczegółowo stan "przed" i "po" zmianie terenu, z ustaleń tych niewątpliwie wynika, iż doszło w sprawie do stanu faktycznego, który wymaga zastosowania sankcji przewidzianej w art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. tj. nakazania przywróceniu poprzedniego stanu zagospodarowania. Kolegium zaznacza w tym miejscu, iż podstawowe znaczenie dla zastosowania przepisu art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. ma kwestia, czy doszło do funkcjonalnego przekształcenia terenu, a oceny, czy dane zamierzenie skutkuje zmianą zagospodarowania terenu, należy dokonywać w każdym przypadku indywidualnie (tak: WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 31 stycznia 2024r., sygn. akt: II SA/Gl 1108/23). Sama okoliczność w postaci nawiezienia ziemi wraz z gruzem, na tereny przeznaczone w mpzp pod rolę, wypełnienia cytowane powyżej przepisy, przez co brak jest przeszkód do nałożenia sankcji wskazanej powyżej. Kolegium w świetle materiału dowodowego nie ma także wątpliwości, iż to na odwołujących winien spoczywać obowiązek doprowadzenia nieruchomości do stanu pierwotnego, co również wskazał WSA w Krakowie, który na sygnalizowane w poprzedniej decyzji wątpliwości co do adresata decyzji wskazał, iż niewątpliwie zakres okoliczności ustalanych w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. jest węższy - adresatem obowiązku jest właściciel nieruchomości albo jej użytkownik wieczysty, a przesłanką zastosowania tego przepisu wyłącznie zmiana sposobu zagospodarowania nieruchomości w sposób niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium stwierdziło, iż materiał dowodowy jest kompletny i przemawia za przyjęciem, iż zasadnym jest nałożenie sankcji na odwołujących przewidzianej w art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., bez odnoszenia się do ewentualnych innych postępowań toczonych w sprawie, co również wynika z wyroku WSA zapadłego w sprawie. Wyeliminowane zostały zatem ewentualne nieścisłości odnośnie do załącznika graficznego, jakie sygnalizowało uprzednio Kolegium. Natomiast na etapie postępowania Kolegium pozyskało stosowne mapy, o których wspominał WSA (dowody w aktach sprawy). Kolegium wskazuje przy tym, iż wyrażone w art. 153 p.p.s.a. "związanie oceną prawną" oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się temu w pełnym zakresie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt: III SA/Kr 1241/24). Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Ż. J. (wcześniej T. ) i M. T., zarzucając jej: 1) naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7 k.p.a. przez niedokładne ustalenie stanu faktycznego i przedwczesne wydanie decyzji tej treści tj. uznanie, że nawiezione na działki masy ziemi stanowiło utworzenie na działkach składowiska odpadów, w sytuacji, w której nawiezienie przedmiotowych mas ziemnych jest wynikiem bezprawnego działania M. S., które odbyło się bez wiedzy skarżących, 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm.) przez błędne uznanie, iż na działkach nr [...], [...], [...], doszło do zmiany miejscowego planu zagospodarowania terenu, w sytuacji w której zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przesądza o naruszeniu miejscowego planu zagospodarowania terenu w miejscowości Z., a nawiezione masy ziemne nie doprowadziły do funkcjonalnego przekształcenia terenu, którego skutkiem jest niemożliwość wykorzystania go w sposób zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. wnieśli o rozważenie możliwości uchylenia decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. wnieśli o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący zaprzeczyli, jakoby nawiezienie mas ziemnych na działki ewidencyjne o numerach, [...], [...], [...], stanowiło utworzenie na działkach nielegalnego składowiska odpadów. Skarżący już na etapie postępowania kontrolno - wyjaśniającego toczącego się przed Organem I instancji, wskazywał, iż w połowie stycznia 2022 roku, umówił się z M. S. na przywiezienie kilkunastu wywrotek ziemi na działki, celem dokonania wyrównania i utwardzenia terenu działek, w ilości odpowiadającej wartości wynikającej z rozporządzenia Ministra Środowiska tj. 0,2 Mg/m2. Wbrew poczynionym ustaleniom oraz bez wiedzy skarżącego wykonawca zlecenia przez okres 3 tygodni bezprawnie nawoził na przedmiotowe działki ziemię oraz wykonywa! prace ciężkim sprzętem na ich terenie rozplanowując ją po działkach. Skarżącym nie jest znane pochodzenie nawiezionej na działkę ziemi przez M. S.. Wobec zaistniałej sytuacji, skarżący jako właściciele działek ewidencyjnych nr, [...], [...] i [...], podjęli decyzję o złożeniu zawiadomienia do Prokury Rejonowej w W. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez M. S., w związku z bezprawnym nawiezieniem ziemi na działki oraz dokonywanymi pracami na ich terenie. Zawiadomienie zostało złożone w dniu 16 marca 2022 roku, a sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt: [...] i do dnia wniesienia niniejszej skargi nie została zakończona. Celem złożonego zawiadomienia jest ustalenia przez organy ścigania faktu bezprawnego nawiezienia odpadu na działki przez M. S., aby w dalszej kolejności skarżący miał możliwość zobowiązania go do naprawienia szkody i usunięcia ziemi z działek przywracając jednocześnie ich stan do stanu poprzedniego. Skarżący zarzucili, że organ dokonał błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznając, iż nawiezienie na działki mas ziemnych doprowadziło do powstania nielegalnego składowiska odpadów, w sytuacji, w której skarżący jasno wskazywali, iż masy ziemne w takiej ilości i postaci nie zostały nawiezione na ich zlecenie, a są jedynie efektem bezprawnego działania osób trzecich. Niezależnie od bezprawnego nawiezienia mas ziemnych przez M. S. na działki ewidencyjne o nr [...], [...],[...], co jak zostało powyżej wskazane stanowi przedmiot postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w W., skarżący nie zgadzają się z zakwalifikowaniem przez organ, iż przedmiotowe masy ziemne doprowadziły do naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nawiezione masy ziemne nie doprowadziły do funkcjonalnego przekształcenia terenu, którego skutkiem jest niemożliwość wykorzystania go w sposób zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższe potwierdza de facto wydana przez Starostę Wielickiego w dniu 17.02.2023 r. decyzja zatwierdzająca "dokumentację geologiczno-inżynierską określającą warunki geologiczno-inżynierskie dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w podziemiu oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w miejscowości Z., gmina B., zwierająca ustalenia warunków gruntowo — wodnych, określenie parametrów fizyczno-mechanicznych gruntów poszczególnych warstw geotechnicznych oraz ocenę podłoża pod zamierzona inwestycję, co świadczy o braku przeszkód do korzystania z działek zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania A. C. w piśmie z 9 stycznia 2026 r. wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r. skarżący złożyli wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. II OSK 2167/24. Sąd oddalił wniosek, nie znajdując podstaw do zawieszenia postępowania. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w sprawie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 22 marca 2024r., sygn. akt: II SA/Kr 1614/23 uchylił wydaną wcześniej decyzję kasatoryjną Kolegium. Wyrok ten został wydany po rozpatrzeniu sprzeciwu A. C., a Ż. J. i M. T. nie byli stronami postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Zgodnie jednak z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd poddał więc ocenie zaskarżoną obecnie decyzję przede wszystkim pod kątem ustalenia, czy wskazania zawarte w tym wyroku zostały przez Kolegium wykonane i okoliczność tę zweryfikował pozytywnie. W wydanym w tej sprawie wyroku Sąd wskazał: "Stan faktyczny ustalony w trakcie postępowania nie budzi wątpliwości i nie jest sporny między stronami. Mianowicie doszło do nawiezienia na działki będące przedmiotem postępowania bardzo dużych ilości ziemi zmieszanej z gruzem budowlanym, wskutek czego powstał nasyp o objętości kilku tysięcy metrów sześciennych. Nie jest również sporne przeznaczenie przedmiotowych działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako terenów zabudowy mieszkaniowej i usług, dróg publicznych i terenów rolniczych". Te ustalenia pozostają w dalszym ciągu aktualne. Sąd w wyroku rozpoznającym sprzeciw od tej decyzji przeanalizował sytuację, gdy w stosunku do tego samego stanu faktycznego toczy się kilka postępowań administracyjnych. Z uwagi na złożony również obecnie wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania, warto przytoczyć cały fragment uzasadnienia wyroku dotyczący tej kwestii: "Organ I instancji podkreślił, że żadne z postępowań administracyjnych ani karnych toczących się w odniesieniu do nawiezienia ziemi zmieszanej z gruzem nie stanowi prejudykatu dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast przyczyną uchylenia tej decyzji przez organ odwoławczy było przyjęcie swego rodzaju hierarchii toczących się postępowań administracyjnych i postępowania karnego. Kolegium przyjęło, że pierwszeństwo przed rozstrzygnięciem sprawy niniejszej winny mieć sprawy: Organ odwoławczy w sposób niewystarczający wyjaśnił, dlaczego postępowanie prowadzone w trybie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miałoby być rozstrzygane niejako w ostatniej kolejności, dopiero po zakończeniu innych postępowań administracyjnych. Całkowicie zaś niezrozumiałe jest powiązanie rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy z wynikami postępowania karnego. Nie ulega wątpliwości, że to samo zachowanie czy też zmiana stanu faktycznego może mieścić się w zakresie kilku różnych trybów postępowania administracyjnego, może również podlegać ocenie z punktu widzenia ewentualnej odpowiedzialności karnej, a także może podlegać ocenie na gruncie przepisów prawa cywilnego. I tak nawiezienie ziemi, jakie miało miejsce w niniejszej sprawie, może podlegać ocenie jako potencjalny czyn zabroniony, jako delikt cywilistyczny (M. T. i Ż. T. w trakcie postępowania informowali, że rozważają wystąpienie na drogę cywilną przeciwko osobie, która miała dokonać nawiezienia ziemi na ich działki wbrew ich woli), może być oceniana z punktu widzenia przepisów ustawy Prawo budowlane, ustawy o odpadach oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ulega wątpliwości, że regulacje przewidziane w różnych ustawach mogą prowadzić do odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego. Inne bowiem przesłanki i inne sankcje przewidziane są w przepisach ustawy Prawo budowlane, inne w ustawie o odpadach, jeszcze inne w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ten sam stan faktyczny na gruncie przepisów każdej z tych ustaw będzie oceniany pod innym kątem. W każdym trybie możliwe jest nałożenie pewnych obowiązków, niemniej jednak zarówno treść tych obowiązków, jak i ich adresat może być całkowicie odmienny. Na tle takiego stanu faktycznego pojawia się pytanie, w jaki sposób rozwiązać problem konkurencyjności poszczególnych trybów postępowania. Ustawodawca nie zawarł generalnych zasad co do ewentualnego pierwszeństwa różnych trybów postępowania. Jedyną wskazówkę w tym zakresie stanowi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w którym mowa jest o zawieszeniu postępowania z uwagi na konieczność wcześniejszego rozstrzygnięcia tzw. zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W sytuacji przewidzianej tym przepisem ustawodawca przyznaje pierwszeństwo rozstrzygnięciu zagadnienia prejudycjalnego, co oznacza konieczność zawieszenia innego toczącego się postępowania i rozpoznania go w drugiej kolejności. Wójt Gminy B. w decyzji zawarł wyjaśnienie dlaczego uważa, że ani postępowanie przed organami nadzoru budowlanego, ani postępowanie przed prokuratorem nie stanowi zagadnienia wstępnego i nie uzasadnia zawieszenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zaskarżonej decyzji Kolegium nie odniosło się do tych argumentów, natomiast przyjęło, że sama możliwość nałożenia odmiennych obowiązków na innego adresata w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o odpadach stanowi podstawę do swego rodzaju odroczenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Stanowisko to jest niezrozumiałe - równie dobrze organ prowadzący postępowanie w trybie ustawy o odpadach mógłby uznać, że niniejsze postępowanie powinno zostać rozstrzygnięte jako pierwsze. Niewątpliwie zakres okoliczności ustalanych w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. jest węższy – adresatem obowiązku jest właściciel nieruchomości albo jej użytkownik wieczysty, a przesłanką zastosowania tego przepisu wyłącznie zmiana sposobu zagospodarowania nieruchomości w sposób niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy nie posłużył się pojęciem zagadnienia prejudycjalnego i nie wskazał na konieczność zawieszenia postępowania na mocy art.97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jedynie w sposób ogólny stwierdził, że sama możliwość zwolnienia się z odpowiedzialności za usunięcie odpadów przez właściciela nieruchomości i nałożenia obowiązku usunięcia odpadów na osobę, która faktycznie dokonała nawiezienia odpadów "zdaje się wykluczać możliwość obciążenia odpowiedzialnością za tę samowolę urbanistyczną właściciela lub użytkownika wieczysty nieruchomości, który jest adresatem decyzji wydanej na podstawie powyższej normy". Stanowiska tego jednak w sposób przekonujący nie uzasadnił. SKO nie wyraziło wprost jednoznacznego stanowiska, czy ewentualne zakwalifikowanie nawiezienia ziemi jako robót budowlanych i ich ewentualna legalizacja wyłącza zastosowanie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konieczność powstrzymania się z rozstrzygnięciem niniejszej sprawy do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego nie wynika w sposób przekonujący z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wreszcie za zupełnie gołosłowne należy przyjąć zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że "Ustalenie, że nawiezienie ww. odpadów na ww. nieruchomości stanowiło czyn zabroniony, za który ponosi odpowiedzialność jako sprawca inna osoba niż właściciel ma wpływ na sposób rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie". Rozstrzygnięcie sprawy prowadzonej w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. sprowadza się do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu albo odmowy nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania, względnie możliwe jest umorzenie postępowania w pewnych przypadkach. Jaki wpływ miałoby mieć ustalenie odpowiedzialności karnej osoby trzeciej na możliwe rozstrzygnięcie – tego Kolegium również nie wyjaśniło. Rozpoznając sprzeciw od decyzji kasatoryjnej Sąd ma ograniczoną kognicję i nie jest władny do oceny całokształtu okoliczności sprawy, nie może (co do zasady) dokonywać wykładni przepisów prawa materialnego. Niemniej jednak zawarte w zaskarżonej decyzji wskazania co do pierwszeństwa innych toczących się postępowań administracyjnych i karnego należy ocenić jako niewystarczające do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium, ponownie rozpoznając sprawę, powinno ocenić wpływ i powiązanie tych odrębnych trybów z punktu widzenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sama możliwość nałożenia odmiennych obowiązków na inny podmiot nie stanowi podstawy do przyjęcia, że kontrolowana obecnie sprawa ma być rozpoznawana jako ostatnia – a to właśnie zdaje się wynikać z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie rozstrzygając kwestii pierwszeństwa jakiegokolwiek z omawianych powyżej trybów postępowania przed postępowaniem prowadzonym w sprawie niniejszej, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję wskazując na konieczność pogłębionej analizy tego problemu przez organ odwoławczy". W kontrolowanej obecnie decyzji Kolegium przyjęło, że brak jest podstaw do przyjęcia pierwszeństwa innych postępowań, a w konsekwencji do zawieszenia toczącego się obecnie postępowania w oczekiwaniu na zakończenie któregokolwiek z innych postępowań administracyjnych bądź postępowania karnego i wydał decyzję merytorycznie kończącą postępowanie. Składając wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania skarżący kwestionują to stanowisko. We wniosku tym (k. 53) podnoszą: "Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z późn. zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowego, sądowoadministracyjnego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie zachodzi wskazana wyżej przesłanka, albowiem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie, o sygn. akt II OSK 2167/24, którego przedmiotem jest nakazanie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy samowolnym wykonaniu budowy ziemnej — nasypu na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Z., gm. B. — bez wymaganej decyzji pozwolenia na budowę. Wynik tego postępowania będzie miał bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia czy nawiezienie mas ziemnych na w/w działki stanowiło rozpoczęcie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] w miejscowości Z.. (...) Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przed zakończeniem wskazanego postępowania mogłoby prowadzić do wydania orzeczenia przedwczesnego, opartego na niepełnym lub nieostatecznym stanie faktycznym bądź prawnym, a w konsekwencji do naruszenia zasady ekonomiki procesowej oraz zasady zaufania do organów władzy publicznej. Prowadzenie obu postępowań równolegle, przy identycznym stanie faktycznym, stwarza ryzyko wydania rozbieżnych orzeczeń w analogicznych sprawach, co pozostawałoby w sprzeczności z zasadą pewności prawa o jednolitości orzecznictwa". Na tle art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na fakultatywny charakter zawieszenia postępowania i pozostawioną sądowi znaczą swobodę przy ocenie przesłanek zawieszenia. Na przykład w wyroku z dnia 29 października 2024 r., sygn. I FSK 421/21 (LEX nr 3883028) NSA podkreślił, że "Ocena ziszczenia się przesłanki do zawieszenia postępowania z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pozostawiona jest uznaniu sądu, który powinien rozważyć, czy w danej sprawie celowe jest wstrzymywanie jej biegu. Jednocześnie przez wzgląd na fakultatywność tego przepisu nie sposób mówić o naruszeniu prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy sąd administracyjny nie zawiesi postępowania sądowego mimo wystąpienia przesłanki określonej tym przepisem". Z kolei w uzasadnieniu postanowienia z 16 lipca 2014 r., sygn. II OZ 683/14 (LEX nr 1493032) zwrócono uwagę, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Oceniając okoliczności niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że jej rozstrzygnięcie nie jest w żaden sposób powiązane z rozstrzygnięciem sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. II OSK 2167/24. Przedmiotem oceny w sprawie niniejszej - toczącej się na podstawie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. jest wyłącznie ocena, czy doszło do takiej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, która nie da się pogodzić z przeznaczeniem tego terenu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie wymaga ustalenia kto takiej zmiany dokonał, ani też kwestia ewentualnego zawinienia. Obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nakłada się zawsze na właściciela, względnie użytkownika wieczystego nieruchomości. Natomiast w postępowaniu dotyczącym samowolnej budowy, toczącym się na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane ocenia się zgodność wykonanych robót z przepisami prawa budowlanego, ale również z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Obowiązki nakłada się w pierwszej kolejności na inwestora, a dopiero w drugiej na właściciela. W razie niezgodności inwestycji z przepisami planu miejscowego legalizacja budowy nie jest możliwa. Procedura przewidziana przepisami Prawa budowlanego jest znacznie bardziej skomplikowana, wymaga prawidłowego zakwalifikowania samowolnie wykonanych robót budowlanych, a ewentualne postępowanie legalizacyjne jest wieloetapowe. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę dla wnikliwej oceny zasadności wniosku o zawieszenie zapoznał się z uzasadnieniem wyroku z 5 marca 2024 r., sygn. II SA/Kr 1635/23, od którego skarga kasacyjna została zarejestrowana przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. II OSK 2167/24. W sprawie tej WSA w Krakowie oddalił skargę Ż. J. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 25 października 2023 r., znak: WOB.7722.27.2023.KJAS w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, w zaskarżonym postanowieniu pouczono inwestorów o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Nie przesądza to jednak, że legalizacja "budowli ziemnej", za który uznano przedmiotowy nasyp, faktycznie będzie możliwa, a oddalenie skargi kasacyjnej od wyroku otworzy drogę do takiej legalizacji. Nawet bowiem w przypadku złożenia wniosku o legalizację, inwestor będzie musiał przedłożyć zaświadczenie o zgodności wykonanych robót z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieprzedłożenie zaświadczenia powoduje wydanie nakazu rozbiórki (art. 49e pkt 3 ustawy Prawo budowlane). We wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania wskazano: "Wynik tego postępowania będzie miał bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia czy nawiezienie mas ziemnych na w/w działki stanowiło rozpoczęcie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] w miejscowości Z.". Sąd skonfrontował treść uzasadnienia wyroku w sprawie sygn. II SA/Kr 1635/23 z uzasadnieniem skargi kasacyjnej dołączonej do wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu omawianego wyroku stwierdził: "Organ I instancji przekonująco uzasadnił, dlaczego przyjął, że wykonany nasyp klasyfikuje się jako budowla ziemna, a nie były to roboty przygotowawcze związane z innym zamierzeniem budowlanym. (...) Powyższej oceny nie może zmienić fakt złożenia przez inwestorów Ż. i M. T. 3 marca 2022 r. wniosku o pozwolenie na budowę budynku jednorodzinnego wraz z infrastrukturą na dz. nr [...] w m. Z. gm. B., ze względu na późniejsze (8 kwietnia 2022 r.) cofnięcie ww. wniosku i umorzenie postępowania przez Starostę Wielickiego decyzją z 11 kwietnia 2022 r." W skardze kasacyjnej złożonej od tego wyroku stwierdza się z kolei: "Na wstępie skarżąca zaprzecza jakoby nawiezienie mas ziemnych na działki ewidencyjne (...) stanowiło rozpoczęcie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości Z. gmin B. bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę". W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Sądowi z urzędu wiadomo, że od powołanego wyroku skargę kasacyjną wniosła tylko Ż. J.. Wobec treści skargi kasacyjnej, nie jest możliwe, aby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że budowa nasypu w istocie stanowiła "rozpoczęcie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] w miejscowości Z." – jak twierdzą skarżący we wniosku o zawieszenie postępowania. Biorąc pod uwagę odmienny zakres postępowania administracyjnego kontrolowanego w niniejszej sprawie oraz postępowania toczącego się przed organami nadzoru budowlanego Sąd nie dopatrzył związku o charakterze prejudycjalnym, a co za tym idzie podstaw do zawieszenia postępowania. W ocenie Sądu złożony wniosek zmierzał jedynie do przedłużenia sprawy. Wracając do wiążących wskazań WSA w Krakowie zawartych w uzasadnieniu wyroku sygn. II SA/Kr 1614/23 Sąd stwierdził wówczas: "Kolejną okolicznością, która w ocenie Kolegium miała uzasadniać uchylenie decyzji organu I instancji był niewłaściwy załącznik graficzny. Organ I instancji już w samej sentencji decyzji wskazał, że usunięcie odpadów ma nastąpić w ten sposób, aby przywrócone zostały pierwotne rzędne terenu, zgodnie z załącznikiem graficznym dołączonym do decyzji. Brak metryki mapy stanowiącej ten załącznik (daty czy pochodzenia) nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Powodem dołączenia załącznika graficznego było bowiem precyzyjne wskazanie jaka ilość ziemi z gruzem ma zostać usunięta, natomiast na załączonej mapie znajdują rzędne terenu, które pozwalają na ustalenie tej okoliczności. Natomiast prawdą jest, że działki wskazane w sentencji decyzji nie są uwidocznione na tej mapie. W ocenie Sądu jednak naniesienie aktualnych numerów działek na przedmiotową mapę stanowiło taki element, który mógł być uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego, tym bardziej, że osoby zobowiązane do usunięcia nawiezionych mas ziemnych w odwołaniu nie kwestionowały ani prawidłowości załącznika do decyzji organu I instancji, ani ilości ziemi określonej na podstawie tego załącznika". W tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzupełniło postępowania dowodowe, dołączając do akt sprawy aktualną mapę. Na koniec uzasadnienia stwierdzono: "Sąd zaznacza przy tym, że nie wyklucza możliwości przy ponownym rozpoznaniu odwołania wydania kolejnej decyzji o charakterze kasatoryjnym, jednakże rozstrzygnięcie organu II instancji wymagać będzie pogłębionej analizy prawnej, w szczególności w zakresie relacji pomiędzy sprawą niniejszą a innymi postępowaniami administracyjnymi toczącymi się w przedmiocie tego samego stanu faktycznego. Podobnie twierdzenia jakoby organ I instancji nie wyjaśnił istotnych okoliczności muszą wskazywać, jakie konkretnie okoliczności wymagają wyjaśnienia. Na obecnym etapie postępowania twierdzenia Kolegium jakoby Wójt nie wykazał niezgodności nawiezienia ziemi z przeznaczeniem terenu w planie miejscowym nie były dostatecznie uzasadnione. W ocenie Sądu na przykład stwierdzenie, że nawiezienie ziemi z gruzem wyklucza możliwość rolniczego użytkowania terenu jest oczywiste i nie wymaga dalszej argumentacji. Podważenie takiego ustalenia natomiast wymagałoby szczegółowego i pogłębionego uzasadnienia". Kolegium ponownie rozpoznając odwołanie w całości podzieliło ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. Sąd nie znalazł podstaw do ich kwestionowania. Skarżący od początku sprawy podnoszą, że nawiezienia ziemi dokonała osoba trzecia wbrew ich woli. Skoro jednak decyzja wydawana na podstawie art. 59 u.p.z.p. jest adresowana zawsze do właściciela (ewentualnie użytkownika wieczystego), to okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo ustalono, że tereny te w planie miejscowym to częściowo tereny rolnicze, a częściowo przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową i usługi. Nawiezienie ziemi z gruzem jest w sposób oczywisty sprzeczne z rolniczym przeznaczeniem terenu i wyklucza możliwość takiego właśnie jego wykorzystania. Z kolei kwestia uznania budowy nasypu za czynności przygotowawcze przed budową domu jednorodzinnego została już omówiona powyżej. Organy obu instancji prawidłowo też sklasyfikowały nawiezioną ziemię z gruzem jako odpady i doszły do słusznego wniosku, że ich nawiezienie stanowi w istocie nielegalne składowisko odpadów, czego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji pominęło jeden z zarzutów odwołania, co stanowi uchybienie przepisom postępowania, jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż zarzut ten był nieuzasadniony. Mianowicie w odwołaniu, a następnie w skardze przywołano decyzję Starosty Wielickiego z 17.02.2023 r. - zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską określającą warunki geologiczno-inżynierskie dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w podziemiu oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w miejscowości Z., gmina B., zwierająca ustalenia warunków gruntowo — wodnych, określenie parametrów fizyczno-mechanicznych gruntów poszczególnych warstw geotechnicznych oraz ocenę podłoża pod zamierzona inwestycję, co świadczy o braku przeszkód do korzystania z działek zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Faktycznie skarżący dołączyli do odwołania kopię wskazanej decyzji (k. 330 akt administracyjnych), jednak nie można się zgodzić, że decyzja ta potwierdza możliwość korzystania z nieruchomości w sposób określony w planie miejscowym. Zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 69): 1. Dokumentację geologiczno-inżynierską sporządza się w celu określenia warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby: 1) zagospodarowania przestrzennego; 2) posadawiania obiektów budowlanych; 3) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji lub podziemnego składowania odpadów; 4) składowania odpadów na powierzchni; 5) podziemnego składowania dwutlenku węgla. 2. Dokumentacja geologiczno-inżynierska określa w szczególności: 1) budowę geologiczną, warunki geologiczno-inżynierskie i hydrogeologiczne podłoża budowlanego lub określonej przestrzeni; 2) przydatność badanego terenu do realizacji zamierzonych przedsięwzięć; 3) prognozę zmian w środowisku, które mogą powstać na skutek realizacji, funkcjonowania oraz likwidacji zamierzonych przedsięwzięć - jeżeli nie istnieje obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z odrębnymi przepisami. Trzeba zauważyć, że do decyzji Starosty Wielickiego z 17.02.2023 r. nie przedłożono zatwierdzonej nią dokumentacji geologiczno – inżynierskiej, zaś z uzasadnienia decyzji nie wynika, czy dotyczy ona stanu przed, czy po nawiezieniu odpadów. Z uzasadnienia jedynie wynika, że przedłożona dokumentacja spełnia pod względem formalnym wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2016 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno – inżynierskiej (Dz. U. poz. 2033). Ponadto tego rodzaju dokumentacja dotyczy wyłącznie kwestii geologiczno – inżynierskich. Sam zaś fakt, że pod tym względem możliwa byłaby budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] (czego Sąd w żaden sposób nie jest w stanie zweryfikować, nie mając wglądu w zatwierdzoną dokumentację) nie oznacza zgodności nawiezienia odpadów z planem miejscowym. Na zakończenie trzeba zaznaczyć, że domagając się wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w sytuacji nawiezienia odpadów na działki sąsiednie – A. C. zachował się w sposób nietypowy. W takim stanie faktycznym oczywistym wydaje się w pierwszej kolejności wszczęcie i prowadzenie postępowania na podstawie ustawy o odpadach. Niemniej jednak wniosek ten zobowiązał organy prowadzące postępowanie do oceny przesłanek wynikających tylko i wyłącznie z art. 59 ust. 3 u.p.z.p. i zwalniał je z badania na przykład tego, kto faktycznie wykonał ogromny nasyp z ziemi zmieszanej z gruzem. W ocenie Sądu organy ustaliły prawidłowo wszystkie istotne okoliczności faktyczne, prawidłowo też zastosowały przepisy prawa materialnego. Sąd, podobnie jak organy obu instancji, nie znalazł podstaw prawnych by przyjąć swego rodzaju hierarchię postępowań administracyjnych i postępowanie niniejsze zawiesić. Z tych też względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.