II SA/Kr 1423/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 8 września 2025 r., znak SKO.ZP/415/263/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z dnia 11 lipca 2025 r., znak: WAP.6730.8.19.2025 ustalił na wniosek B. J. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku kaplicy z zapleczem i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] przy ulicy [...] w T.. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez P. W. (właściciela działki nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 8 września 2025 r., znak: SKO.ZP/415/263/2025 utrzymało powyższą decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1- 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) – dalej jako "u.p.z.p.", art. 59 ust. 2 z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 570) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925). W uzasadnieniu decyzji Kolegium przypomniało, że już wcześniej toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy na tej samej działce, na wniosek J. J., dla inwestycji określnej jako "Budowa budynku kaplicy i plebani z obiektami uzupełniającymi oraz niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] obr[...] przy ulicy [...] w T.". W postępowaniu tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2023 r. (sygn. akt. II SA/Kr 707/23) uchylił decyzję ustalającą warunki zabudowy wydaną przez organy obu instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu, stosując się do wskazań zawartych w wyroku WSA organy obu instancji odmówiły ustalenia warunków zabudowy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 19 września 2024 r. (II SA/Kr 918/24) skargę oddalił. Podkreślono, że zgodnie z wytycznymi WSA zwrócił się do inwestora, opisując szczegółowo wyniki analizy w porównaniu do wnioskowanych parametrów i wskaźników i zaznaczając konsekwencje braku modyfikacji wniosku. Inwestor jednak podtrzymał wniosek w dotychczasowym brzmieniu. Zdaniem Sądu zasadnie organy stwierdziły, że nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy uwzględniającej parametry i wskaźniki wskazane w podtrzymanym wniosku. Następnie wnioskiem z dnia 18 marca 2025 r. B. J. wystąpiła do Prezydent Miasta Tarnowa o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku kaplicy (tj. budynku do sprawowania kultu religijnego i czynności religijnych) z zapleczem (pełniącym funkcję miejsca spotkań, czy wykładów) i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr[...] przy ulicy [...] w T.. Obecnie zrezygnowano z ustalenia warunków zabudowy dla części budynku kaplicy pełniącej rolę plebani, w której mógłby zamieszkać duchowny. Po sporządzeniu analizy urbanistyczno – architektonicznej Prezydent miasta Tarnowa wydał opisaną na wstępie decyzję ustalającą warunki zabudowy. Utrzymując ją w mocy Kolegium zwróciło uwagę, że obowiązkiem organu jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i ustalenie w analizie, czy spełnione są wszystkie wymogi zawarte w art. 61 ust. 1 - 6 ustawy. To z analizy powinno wynikać, że w sprawie ma miejsce kontynuacja funkcji tj. spełniona jest zasada tzw. dobrego sąsiedztwa, oraz teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a nadto spełnione są wymogi zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 4 - 6 ustawy. W przedmiotowej analizie szerokość frontu terenu inwestycji - tj. od strony wjazdu na działkę nr [...] od ulicy [...] - wynosi ok. 48 m. Stąd granice obszaru analizowanego wyznaczono prawidłowo w odległości ok 144 m wokół terenu inwestycji. W analizie ustalono, iż zabudowa nieruchomości sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren inwestycji jest częścią terenów mieszkalnych o niskiej intensywności, zabudowanych zabudową jednorodzinną wolnostojącą. Znajdująca się po wschodniej stronie ulicy [...] zabudowa klasztorna jest funkcją odmienną od planowanej kaplicy. Jest to budynek zamieszkania zbiorowego, cofnięty od ulicy [...], w otoczeniu zieleni wysokiej i w oddaleniu od zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. W budynku klasztoru znajduje się ogólnodostępna kaplica. Zarówno zabudowa klasztorna jak i kaplica cmentarna są przestrzennie wydzielone od terenów mieszkaniowych terenem wolnym od zabudowy i zielenią wysoką. Kaplica to według z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 26 sierpnia 2003 r. - § 2 punkt 1 zabudowa usługowa - sakralna. Wnioskowana funkcja odbiega od istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej do której zalicza się również aktualna zabudowa działki. Przedmiotowa działka nie jest położona pośrodku zabudowy mieszkaniowej, a najdłuższym bokiem przylega do parkingu cmentarza, od zachodu do ulicy [...] (za ulicą [...] znajduje się teren ogródków działowych), a od strony wschodniej do ulicy [...], po drugiej stronie której znajduje się teren Strzelnicy sportowej oraz budynek Powiatowej Poradni Psychologiczno -Pedagogicznej, budynek mieszkalny wielorodzinny, a dalej budynek Klasztoru. Planowana funkcja jest funkcją usługową uzupełniającą dla podstawowej w tym rejonie funkcji mieszkalnej dlatego wnioskowany budynek usługowy w związku z wnioskowaną funkcją jest możliwy do realizacji w terenie objętym inwestycją. W konsekwencji powyższego projektowane zamierzenie inwestycyjne - tj. budowa budynku kaplicy na działce nr [...] obręb [...] w T. przy ulicy [...] jest uzupełnieniem funkcji mieszkalnej i kontynuacją występującej przy ulicy [...] funkcji usługowej. Kwestia ta była już zresztą wcześniej przedmiotem rozważań nie tylko Kolegium, ale i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w wyroku z dnia 2 sierpnia 2023 r. (sygn. akt: II SA/Kr 707/23) jednoznacznie rozstrzygnął, że zarzut braku kontynuacji funkcji jest bezzasadny, wobec istniejącej w obszarze analizy budynków o funkcjach usługowych i sakralnych, uzupełniających funkcję mieszkalną. Z tego też względu dwa pierwsze zarzuty odwołania, sprowadzające się do tego, iż "nie został spełniony pierwszy z warunków pozwalających na wydanie pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji i zagospodarowania terenu" - uznane być muszą za niezasadne. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - "Ustalenia, o których mowa w § 1, określa się na podstawie istniejących na obszarze analizowanym zabudowie i zagospodarowaniu terenu o takiej samej funkcji, jak funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu określona we wniosku. Jeżeli na obszarze analizowanym nie występuje zabudowa i zagospodarowanie terenu o funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określonej we wniosku, ustalenia, o których mowa w § 1, określa się na podstawie zabudowy i zagospodarowania terenu wszystkich działek zabudowanych w obszarze analizowanym" (§ 2 ust. 2 i ust. 3 przywoływanego rozporządzenia). W analizie słusznie zaznaczono, że wniosek dotyczy inwestycji polegającej na budowie budynku kaplicy z zapleczem oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb [...] w T.. Zaplecze kaplicy, jak wyjaśnił wnioskodawca, pełnić ma funkcję miejsca spotkań, czy wykładów. Analizowany obszar obejmuje tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz pojedynczych obiektów usługowych, teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zamieszkania zbiorowego (klasztor), oraz obiektu obsługującego cmentarz - kaplica cmentarna. Występujące więc w obszarze analizy obiekty usługowe mają inną niż wnioskowany obiekt funkcję i dlatego uzasadnione jest rozpatrywanie w trakcie analizy wszystkich budynków znajdujących się w obszarze objętym analizą. Następnie Kolegium przeanalizowało prawidłowość ustalonych w zaskarżonej decyzji parametrów zabudowy w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116). 1) linii zabudowy; 2) maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy; 3) udziału powierzchni zabudowy; 4) szerokości elewacji frontowej; 5) wysokości zabudowy; 6) geometrii dachu (kąta nachylenia i układu połaci dachowych); 7) minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej; 8) minimalnej liczby miejsc do parkowania. Zdaniem Kolegium pozostałe warunki wymagane treścią art. 61 ust. 1 również uznano za spełnione. Teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do ulicy [...] (dz. nr [...] obr[...]). Istniejące i projektowane uzbrojenie objętego wnioskiem terenu jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, stosownie do załączonych do wniosku zapewnień dysponentów sieci. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż znajduje się w granicach administracyjnych miasta T.. Teren ten jest zresztą zabudowany budynkiem mieszkaniowym przeznaczonym do rozbiórki. Brak jest przepisów odrębnych sprzeciwiających się realizacji inwestycji. Sytuacje wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 6 ustawy w tym wypadku nie występują. Zamierzenie inwestycyjne uzgodnione zostało w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2a, pkt 6 ustawy, odpowiednio z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w T. (postanowienie nr 21/2025 z dnia 9 czerwca 2025 r.) i Dyrektorem Państwowego Gospodarstwa Wodnego - Wody Polskie (w trybie art. 53 ust. 5 ustawy). Odnosząc się do ostatniego, nieomówionego dotychczas zarzutu odwołania (naruszenie prawa materialnego tj. § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, poprzez wydanie decyzji umożliwiającej wybudowanie zabudowań mieszkalnych w odległości mniejszej niż 50 m od cmentarza) Kolegium powtórzyło, że obecnie wnioskiem nie jest objęta plebania, tj. miejsce gdzie mógłby zamieszkać duchowny. Ponadto wnioskowany teren znajduje się częściowo w strefie 50 m, a częściowo w strefie 150 m od cmentarza. Zgodnie z powołanym rozporządzeniem odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących żywność zakładów żywienia zbiorowego, bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien itd., powinna wynosić co najmniej 150 m. Odległość ta może zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu zawartym w przywołanym już wyżej uzasadnieniu wyroku z dnia 2 sierpnia 2023 r. (II SA/Kr 707/23), jeżeli część mieszkalna będzie zajmowała mniej niż połowę powierzchni użytkowej budynku to zgodnie z definicją stosowaną w statystyce publicznej powoduje to iż taki budynek nie będzie klasyfikowany jako mieszkalny - dlatego przepisy dotyczące odległości od cmentarza nie będą się odnosić do budynku kaplicy mimo iż jedną z jego funkcji (która nie będzie funkcją główną i której powierzchnia użytkowa będzie mniejsza niż 50% powierzchni użytkowej budynku) będzie funkcja mieszkalna. Tym samym tego budynku nie będzie dotyczyło wymaganie wynikające z powołanego rozporządzenia - gdyż dotyczy ona zabudowań mieszkalnych. W załączniku graficznym do analizy przebieg linii w odległościach 50 i 150 m od cmentarza po dokonaniu wizji w terenie wyznaczono od położenia istniejących grobów, a nie granicy cmentarza, korygując wyznaczone pierwotnie linie stref sanitarnych na podstawie wizji lokalnej w terenie wykonanej w dniu 02.01.2023r. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi w terenie odległość terenu inwestycji od istniejących miejsc pochówku wynosi od 21 do 86 m. Działka objęta wnioskiem w całości znajduje się w strefie 150 m, a w części w strefie 50 m od cmentarza (zgodnie z załącznikiem graficznym). Do przedmiotowego wniosku dołączono oświadczenie T. sp. z o.o. z dnia 4.04.2025r. (znak TP/588/1080/2025/JP) o możliwości przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. W związku z powyższym budynek zaliczony do zabudowań mieszkalnych, co odnosi się do budynków których co najmniej połowa powierzchni użytkowej ma takie przeznaczenie, powinien znajdować poza strefą 50 m od cmentarza i winien być zaopatrywany w wodę wyłącznie z sieci wodociągowej. Obiektu nie będącego zabudową mieszkalną w/w stwierdzenie nie dotyczy. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. W., zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., polegające na dokonaniu wadliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Uchybienie to przejawia się w nieuwzględnieniu przez organy faktu wyłącznie pozornej zmiany osoby wnioskodawcy oraz pominięciu okoliczności, iż modyfikacja przedmiotu wniosku - z budowy kaplicy z plebanią z niezbędną infrastrukturą techniczną na kaplicę z zapleczem i infrastrukturą techniczną - nie stanowiła rzeczywistej zmiany celu inwestycji, lecz miała charakter iluzoryczny, albowiem w istocie inwestycja ma pełnić funkcję odpowiadającą plebanii. 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na jego błędnej wykładni i nieprawidłowym zastosowaniu, skutkujących nieuzasadnionym przyjęciem przez organy administracji, że planowana inwestycja spełnia wszystkie ustawowe przesłanki warunkujące możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji i sposobu zagospodarowania terenu. Tymczasem analiza stanu faktycznego prowadzi do wniosku przeciwnego - w realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co wykluczało możliwość wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i przesądza ojej niezgodności z prawem; 3. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., polegające na wadliwej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło organy obu instancji do nieuprawnionej konkluzji, iż spełnione zostały przesłanki uzasadniające ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Tymczasem prawidłowa analiza zgromadzonych dowodów jednoznacznie prowadzi do wniosku, że nie została spełniona podstawowa przesłanka pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. wymóg kontynuacji funkcji i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wadliwe wyznaczenie linii zabudowy. Właściwie przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzi do wniosku, iż linia ta powinna zostać ustalona w odległości około 30 m od granicy działki nr [...], stanowiącej drogę publiczną (ul. [...]), albowiem w analogicznej odległości usytuowane są obiekty o funkcjach najbardziej zbliżonych do planowanej inwestycji, tj. kaplica cmentarna oraz budynek klasztorny. 5. naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wyznaczenie w sposób nieprawidłowy szerokości elewacji frontowej i ustalenie jej na poziomie 20 m. Podczas gdy przeprowadzona w sposób prawidłowy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania trenu nie uzasadnia ustalenia w niniejszej sprawie szerokości elewacji frontowej na poziomie średniej wszystkich budynków posadowionych w obszarze analizowanym stanowiącą średnią szerokość elewacji na poziomie 22,7 m., bowiem z uwagi na rozbieżność obiektów znajdujących się w przedmiotowym obszarze zasadnym jest określenie ww. parametru na poziomie średniej szerokości elewacji frontowej budynków w zachodniej pierzei ulicy [...] wynoszącym średnią wysokość elewacji na poziomie 13,8 m z tolerancją ± 20 %.; 6. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 7 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegające na wadliwym określeniu geometrii dachu poprzez ustalenie wysokości kalenicy głównej planowanego obiektu na poziomie 11 m. Takie rozstrzygnięcie organu administracji nie znajduje oparcia w materiale dowodowym ani w wynikach prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej. Organ, dokonując ustaleń, posłużył się parametrami obiektu zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...], który nie pozostaje w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, a tym samym nie może stanowić właściwego punktu odniesienia przy określaniu warunków zabudowy. Z przeprowadzonej analizy przestrzennej wynika bowiem jednoznacznie, iż wysokość zabudowy w całym obszarze analizowanym w obrębie zachodniej pierzei ul. [...] bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji - 9,3 m, 8,6 m, 8,0 m. Dodatkowo, najniższy obiekt tej pierzei osiąga wysokość 7,5 m. Przyjęcie wysokości kalenicy na poziomie 11 m, tj. znacznie przewyższającej wartości średnie i dominujące w analizowanym otoczeniu, prowadzi do naruszenia zasady ładu przestrzennego i stanowi istotne uchybienie przepisom prawa materialnego. 7. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegające na błędnym określeniu wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu na poziomie maksymalnie 16%. Ustalenie takie pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadami wynikającymi z prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej. Wskazana analiza jednoznacznie dowodzi, że adekwatnym punktem odniesienia winna być nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], na której usytuowana jest kaplica cmentarna - jedyny obiekt o funkcji zbliżonej do zamierzonej inwestycji. Współczynnik zabudowy dla tej działki kształtuje się na poziomie około 1%, co wyraźnie wskazuje, iż przyjęcie przez organy wskaźnika na poziomie 16% jest nieuzasadnione i skutkuje rażącym naruszeniem zasady ładu przestrzennego oraz obowiązujących przepisów prawa materialnego. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazał naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale – w ocenie Sądu stanowią one jedynie polemikę z prawidłowym stanowiskiem organów obu instancji. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na pojęcie "sprawy", którym posługuje się ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.Z kolei w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Trzeba zaznaczyć, że sprawa o ustalenie warunków zabudowy dla budynku kaplicy i plebanii z obiektami uzupełniającymi zagospodarowania oraz niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...] na wniosek J. J., w ramach której zapadły prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie o sygn. II SA/Kr 707/23 i II SA/Kr 918/24 – nie jest tożsama ze sprawą niniejszą. Przedmiotem było obu spraw było ustalenie warunków zabudowy dla tej samej działki, jednakże zakres inwestycji był odmienny. Jak słusznie zwróciły uwagę organy administracji, w ramach obecnie procedowanej inwestycji zrezygnowano z ustalenia warunków zabudowy dla części budynku kaplicy pełniącej rolę plebani, w której mógłby zamieszkać duchowny. Już w tym miejscu trzeba odnieść się do podnoszonego w skardze argumentu, że działanie polegające na modyfikacji wniosku - po fiasku poprzedniego postępowania w przedmiocie warunków zabudowy - nosi znamiona obejścia prawa, albowiem zaplecze wraz z infrastrukturą techniczną ma pełnić w istocie funkcję zbliżoną do funkcji plebanii, tj. obiektu przeznaczonego do stałego lub czasowego pobytu osób. Zdaniem skarżącego zmiana ta ma charakter wyłącznie pozorny i nie może zostać uznana za rzeczywistą modyfikację zakresu inwestycji, bowiem nie zmienia się cel inwestycji, miejsce oraz przeznaczenie. Zarzut ten nie może odnieść skutku. Zmiana przedmiotu i parametrów inwestycji po wcześniejszej odmowie ustalenia warunków zabudowy w żaden sposób nie może być uznana za obejście prawa. Przeciwnie, skoro inwestor dowiedział się jakiego rodzaju inwestycja nie może zostać zrealizowana, to ma prawo do ubiegania się o warunki zabudowy dla innego rodzaju inwestycji. Nie sposób przy tym uznać, że świetlica, która wedle zamierzeń inwestora ma służyć jako miejsce spotkań czy wykładów pełni funkcję zbliżoną do mieszkalnej, tak jak planowana wcześniej plebania. Skarżący zarzuca tutaj "wadliwość wydanej decyzji" i "naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębionej analizy materiału dowodowego", nie wskazuje jednak w jaki sposób organ winien jego zdaniem postąpić w tych okolicznościach, jak miałby rozstrzygnąć sprawę administracyjną gdyby podzielił te zarzuty. Już tylko na marginesie trzeba zaznaczyć, że zgodnie z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi więc takich skutków, że wydanie kolejnej decyzji w odniesieniu do tego samego terenu nie jest możliwe. Powszechną praktyką jest ubieganie się o warunki zabudowy dla różnego rodzaju inwestycji, różniących się zarówno funkcją, jak i innymi parametrami zabudowy – i powszechne jest wydawanie takich różnych decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, dla tego samego bądź innego inwestora. W niniejszej sprawie po wydaniu decyzji odmownej inny inwestor tj. drugi współwłaściciel działki inwestycyjnej złożył nowy wniosek dla odmiennej, choć zbliżonej do poprzedniej inwestycji. Organ miał obowiązek wszcząć i prowadzić postępowanie w zakresie tego nowego wniosku. Nie pominął przy tym ustaleń dokonanych we wcześniejszym postępowaniu, ani wskazań zawartych w wyrokach sądów administracyjnych. Nie sposób czynić organom w tym zakresie jakichkolwiek zarzutów. Pod względem formalnym Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie jest związany wykładnią zaprezentowaną w tych wyrokach, albowiem nie jest to ta sama sprawa. Z drugiej jednak strony Sąd orzekający obecnie podziela te rozważania, które zachowały aktualność i przyjmuje je za własne. Zdezaktualizowały się na przykład rozważania WSA dokonane w wyroku sygn. II SA/Kr 707/23 dotyczące konieczności zachowania odległości zabudowań mieszkalnych od cmentarza zgodnie z § 1 rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315). Sąd podkreślił, że "przy kwalifikacji plebanii jako "zabudowania mieszkalnego" należy ustalić w drodze zapytania inwestora główną funkcję projektowanej części obiektu. Może się bowiem okazać, że główna funkcja nie będzie funkcją zamieszkania, co może świadczyć o innym charakterze omawianej części obiektu (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 grudnia 2016 r. II SA/Bk 484/16 LEX nr 2188342)". Obecnie procedowany obiekt budowlany nie ma funkcji mieszkalnej, a zatem konieczność zachowania odległości od cmentarza straciła na aktualności. Warto też zaznaczyć, że teren ten posiada sieć wodociągową, do której planowana zabudowa ma być podłączona – o czym również mowa jest w § 3 rozporządzenia. Wreszcie zaznaczyć trzeba, że projekt decyzji został uzgodniony z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Krakowie (postanowienie z 9 czerwca 2025 r. – k. 115 akt administracyjnych). Natomiast całkowicie podzielić należy rozważania zawarte w tym samym wyroku, które odnosiły się do kwestii kontynuacji funkcji zabudowy, przy czym rezygnacja w obecnym postępowaniu z funkcji mieszkalnej nie ma wpływu na ich aktualność. Sąd wskazał mianowicie: "Należy zatem zadać pytanie, jaką funkcję ma spełniać, czy zazwyczaj spełnia obiekt sakralny – kaplica z plebanią. Do tego zagadnienia w kontekście tego, że jest to funkcja usługowa, odniósł się WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 13 września 2013 r. II SA/Po 16/13, LEX nr 1393246: "Pojęcie zabudowy usługowej należy ujmować relatywnie szeroko, nie ograniczając tego pojęcia jedynie do obiektów handlowych lub biurowych. Funkcję usługową mogą bowiem również pełnić obiekty służące zaspokajaniu potrzeb duchowych, niematerialnych, okolicznych mieszkańców, w szczególności obiekty sakralne lub kulturalne". Tezę tego wyroku należy w pełni podzielić i podkreślić, że w kontekście społeczności zamieszkałej na danym obszarze, funkcja usługowa będąca funkcją sakralną pełni zazwyczaj rolę funkcji uzupełniającej do funkcji zamieszkania. Nie należy także zapominać, że w granicach obszaru analizowanego znalazła się stosunkowo obszerna kaplica cmentarna, mająca funkcję sakralną oraz budynek klasztoru, który wprawdzie pełni funkcję miejsca zamieszkania (co podkreśla skarżący P. W.), ale nie budzi wątpliwości, że posiada również kaplicę dostępną dla publiczności, spełniającą funkcję sakralną. Tym samym, niezależnie od pełnienia funkcji usługowej "uzupełniającej", inwestycja wprost nawiązuje do obiektów o funkcji sakralnej już istniejących w obszarze analizowanym. Tym samym teza o braku ciągłości funkcji nie znajduje uzasadnienia". Rozważania te Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela i uznaje za własne, co czyni bezzasadnym zarzut skargi dotyczący braku kontynuacji funkcji i zagospodarowania terenu. Nie można zgodzić się z argumentem, że skoro działka inwestycyjna oraz jej najbliższe otoczenie pełnią funkcję mieszkaniową, jednorodzinną, stanowiącą element spójnej tkanki urbanistycznej tego fragmentu miasta, to realizacja obiektu kaplicy wraz z salą i świetlicą oznaczałoby wprowadzenie do tego terenu funkcji sakralno – usługowej, obcej i nieprzystającej do istniejącego zagospodarowania. Funkcja usługowa (także w zakresie funkcji sakralnej) stanowi uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej, zaś dalsza argumentacja skarżącego zmierzająca do wykazania, że kaplica cmentarna oraz zabudowania klasztorne nie mogą stanowić odniesienia w niniejszej sprawie jest jedynie polemiką ze stanowiskiem wyartykułowanym i szczegółowo wyjaśnionym w wyroku Sądu. Skarżący zakwestionował również wynikające z analizy ustalenia poszczególnych parametrów zabudowy: linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, powierzchni zabudowy. W ocenie Sądu również i te zarzuty są bezzasadne, albowiem zarówno w analizie, jak i w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono w jaki sposób ustalono poszczególne wskaźniki przyszłej zabudowy, a wyjaśnienia te odpowiadają przepisom rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116). W § 2 rozporządzenia zawarto następujące wytyczne dotyczące ogólnych zasad określania parametrów zabudowy: "1. Rozporządzenia nie stosuje się do inwestycji zmieniających zagospodarowanie terenu w sposób inny niż budowa obiektu budowlanego. 2. Ustalenia, o których mowa w § 1, określa się na podstawie istniejących na obszarze analizowanym zabudowie i zagospodarowaniu terenu o takiej samej funkcji, jak funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu określona we wniosku. 3. Jeżeli na obszarze analizowanym nie występuje zabudowa i zagospodarowanie terenu o funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określonej we wniosku, ustalenia, o których mowa w § 1, określa się na podstawie zabudowy i zagospodarowania terenu wszystkich działek zabudowanych w obszarze analizowanym. 4. Nie określa się ustaleń, o których mowa w § 1, jeżeli konstrukcja obiektu budowlanego objętego wnioskiem nie wymaga określenia takiego ustalenia". Kolejne przepisy rozporządzenia wprowadzają reguły ustalania poszczególnych wskaźników nowej zabudowy – które, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zostały zachowane zarówno w przypadku parametrów kwestionowanych przez skarżącego, jak i pozostałych parametrów zabudowy. Przede wszystkim formułując zarzuty skarżący odnosi się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które w niniejszej sprawie nie miało zastosowania. Ponadto skarżący kwestionuje zapisy decyzji SKO w zakresie, w jakim zmieniło ono decyzję organu I instancji – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Można przypuszczać, że skarżący powtarza zarzuty podniesione wcześniej w sprawie sygn. II SA/Kr 707/23, gdzie doszło do wydania przez SKO decyzji reformatoryjnej w zakresie parametru szerokości elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy głównej. W kwestii linii zabudowy skarżący twierdzi, że wyznaczenie tego parametru w odległości 11,5 m od granicy działki nr [...], stanowiącej drogę publiczną (ul. [...]), pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą zachowania ładu przestrzennego. Dla zapewnienia spójności urbanistycznej i harmonijnego kształtowania przestrzeni, linia zabudowy winna zostać ustalona na poziomie co najmniej 30 m od granicy działki drogowej, albowiem w takiej odległości usytuowane są wskazane obiekty referencyjne - kaplica cmentarna oraz klasztor. W tym zakresie autor analizy wskazał, że w analizowanym obszarze po zachodniej stronie ulicy [...] zarówno istniejący budynek mieszkalny na terenie inwestycji (dz. nr [...]) jak i budynki mieszkalne sąsiadujące po stronie południowej tj. na działkach nr [...] i [...], znajdują się w odległości ok. 4,0 m od granicy z działką drogową nr [...] obr. [...]. Budynek na działce nr [...] znajduje się w odległości ok 27 m od w/w działki - drogi, a budynki na dalej położonych działkach [...] i [...] znajdują się w odległości ok 11,5 m od działki drogowej. Zaznaczono, że nie jest zasadnym kontynuacja istniejącej linii zabudowy na najbliższych działkach sąsiednich - 4,0 m od granicy działki drogowej, ponieważ istniejąca linia jest wyznaczona przez budynki mieszkalne jednorodzinne, a charakter projektowanego obiektu wymaga zachowania większej odległości od drogi. Wnioskowany budynek będzie ostatnim obiektem w ciągu ulicy [...], po jej zachodniej stronie w tym rejonie. Dalej usytuowany jest parking i cmentarz. Zwiększenie odległości wnioskowanego obiektu od działki drogowej będzie korzystne w istniejącym układzie przestrzennym. Istniejące obiekty o funkcji sakralnej, czyli budynek kaplicy cmentarnej oraz budynek klasztoru z publicznie dostępną kaplicą znajdują się w znacznej odległości od działki drogowej - kaplica ok 33-35 m, klasztor - ok. 30 m. Na terenie inwestycji przy ustaleniu analogicznej linii zabudowy inwestycja mogłaby nie być możliwa do realizacji z powodu zbyt małej wielkości działki. Linia zabudowy na przedłużeniu linii budynku na działce nr [...] (27 m od drogi) również uniemożliwiłaby realizację planowanej inwestycji. Stąd to linia zabudowy powtarzająca rytm zabudowy występujący po zachodniej stronie ulicy [...] na działkach nr: [...], [...] i [...] - wynosząca 11,5 m, jest uzasadniona przestrzennie. Uzasadniono również ustalenie linii zabudowy jako nieprzekraczalnej (z możliwością usytuowania zabudowy w głębi działki) oraz ustalenia drugiej linii zabudowy również od ul. [...]. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko organów, że autor analizy w sposób jasny i klarowny opisał sposób ustalenia tego parametru, który nie pozostaje w sprzeczności z zapisami rozporządzenia. Dalej skarżący podnosi: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło szerokość elewacji frontowej w oparciu o średnią arytmetyczną obliczoną dla wszystkich budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym, tj. 22,7 m (...) organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy określił szerokość elewacji frontowej, odwołując się do wartości charakterystycznych dla zabudowy występującej w zachodniej pierzei ul. [...], tj. w przedziale od 11,0 m do 20,0 m". Tymczasem w niniejszej sprawie szerokość elewacji frontowej ustalono właśnie na wskazywanym przez skarżącego na 11 – 20 metrów. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym to 22,7 m. Z uwagi jednak na to, iż w obszarze analizy znajdują się różne obiekty wydzielone przestrzennie, oddzielone zielenią i znajdujące się w oddzielnych przestrzeniach urbanistycznych, zrezygnowano z ustalenia szerokości elewacji na podstawie średniej szerokości elewacji w terenie analizy i wzięto pod uwagę zachodnią pierzeję ulicy [...] w której znajdzie się wnioskowany obiekt. W zachodniej pierzei ulicy [...] szerokość elewacji frontowej budynków (poza terenem inwestycji) wynosi ok.: na działce nr [...] - 12 m, dz. nr [...] - 11 m, dz. nr [...] - 11,5 m, dz. nr [...] - 17 m, dz. nr [...] - 16 m, dz. nr [...] -15,5m. Ponieważ objęty wnioskiem obiekt będzie częścią właśnie tego fragmentu miasta, za zasadne przyjęto nawiązanie dc średniej wielkości elewacji obiektów w zachodniej pierzei ulicy [...]. Średnia szerokość elewacji frontowej dla tych budynków wynosi 13,8 m, co z tolerancją! 20% daje wartości w przedziale od 11,0 do 16,6 m (w zaokrągleniu do pełnych liczb od 11 m do 17 m). W analizie podkreślono, że z uwagi na nietypową funkcję należy rozpatrzyć dopuszczenie wnioskowanej szerokości i rozpatrzyć w kontekście przestrzeni urbanistycznej w której powstanie. Z uwagi na to iż średnia szerokość budynków w obszarze analizy wynosi 22,7 m zasadnym jest dopuszczenie wnioskowanej szerokości elewacji frontowej w wielkości 20 m (wielkość mniejsza od w/w średniej z obszaru analizowanego), jednakże z uwagi na konieczność dostosowania do otoczenia w zachodniej pierzei ulicy [...] dodano wymóg podziału elewacji frontowej na segmenty o szerokości nie większej niż 17 m, co pozwoli dostosować skalę obiektu do istniejącej już w tym miejscu zabudowy. Również i te wyjaśnienia nie budzą wątpliwości Sądu. Wysokość zabudowy została ustalona na oczekiwanym przez skarżącego poziomie 8,5 – 11 m, przy czym skarżący zarzuca, że "Samorządowe Kolegium Odwoławcze zmodyfikowało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przyjęło wysokość kalenicy na poziomie 11 m, wskazując, iż odpowiada ona najwyższemu budynkowi zlokalizowanemu w zachodniej pierzei ul. [...]". Zarzut nie odnosi się do zaskarżonej decyzji, niemniej jednak SKO wskazało, że na działkach sąsiadujących przylegających do terenu inwestycji i dostępnych z tej samej drogi publicznej znajduje się jeden budynek - mieszkalny jednorodzinny o wysokości ok. 8,5 m. Z uwagi na funkcję oraz usytuowanie budynku należy brać pod uwagę zachodnią pierzeję ulicy [...]. Wysokości istniejących tam budynków to ok. : dz. [...] - 8,5 m, dz. nr [...] -9,0 m, dz. nr [...] - 8,5 m, dz. nr [...] - 11,0 m, dz. nr [...] - 10,0 m dz. nr [...] - 7,5 m. Biorąc pod uwagę charakter wnioskowanego obiektu (budynek kaplicy) uznano, iż należy dopuścić największą występującą w tej pierzei wysokość - wynoszącą 11 m (jako wysokość maksymalną). Ustalanie większej wysokości uznano za niezasadne. Wysokość obiektu z uwagi na jego położenie jest istotna dla jego odbioru w przestrzeni ulicy [...], w jej zachodniej pierzei. Z kolei jako wysokość minimalną wysokości zabudowy ustalono wysokość najbliżej sąsiadującego budynku (wynoszącą ok. 8,5m) . Sąd zgadza się z organami rozstrzygającymi sprawę administracyjną, że takie ustalenie wysokości zabudowy dla objętego wnioskiem budynku kaplicy (min. 8,5 m, maksimum 11,0 m) uznać należy za dozwolone treścią § 7 ust. 3 rozporządzenia, trafne z punktu widzenia urbanistycznego. Dalej skarżący kwestionuje ustalenie parametru powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Parametr ten został określony na poziomie maksymalnym 16%, w oparciu o przeciętną wartość wyliczoną dla całego obszaru analizowanego. Jego zdaniem tego rodzaju rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z regulacją § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. Dla działki nr [...], na której posadowiona jest kaplica - a więc obiekt pełniący funkcję najbardziej zbliżoną do zamierzonej inwestycji - wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi bowiem zaledwie około 1%. W konsekwencji przyjęcie wskaźnika wielokrotnie wyższego nie znajduje oparcia ani w ustaleniach faktycznych, ani w obowiązujących przepisach prawa. Prawidłowo przeprowadzona analiza funkcjonalno-przestrzenna prowadziłaby do konkluzji, że adekwatnym i proporcjonalnym parametrem dla przedmiotowej inwestycji powinien być wskaźnik kształtujący się na poziomie około 2%, odpowiadający rzeczywistym uwarunkowaniom przestrzennym i charakterowi zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem. W analizie wskazano w tym zakresie, że udział powierzchni zabudowy w obszarze wynosi od 1% (zabudowa cmentarza kaplicą) do 28 % (zabudowa usługowa). Średni wskaźnik udział powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego to 15%. W taki też sposób, a więc zgodnie z zasadą przewidzianą treścią § 5 ust. 1 rozporządzenia, tj. na podstawie średniego wskaźnika tego udziału dla obszaru analizowanego (15%) pierwotnie określono udział powierzchni zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji. Następnie jednak po rozpatrzeniu uwag inwestora odnoszących się do możliwości zwiększenie udziału powierzchni zabudowy do 16%, wskazano, iż ujęcie w zestawieniu terenu cmentarza komunalnego zabudowanego jedynie w 1% (kaplica cmentarną) powoduje zaniżenie wartości średniej omawianego wskaźnika. Jednocześnie zaznaczono, że dla funkcji usługowej wskaźniki powierzchni zabudowy kształtują się na wyższych poziomach. Oprócz w/w kaplicy cmentarnej (która jako jedyny obiekt kubaturowy znajduje się na rozległym obszarze cmentarza) wskaźniki te zawierają się w przedziale 11% do 28%, z czego średnia wartość to ok. 18%. W związku z powyższym oraz biorąc jednocześnie pod uwagę, że wskaźnik zabudowy obiektów klasztornych (zlokalizowanych po drugiej stronie ulicy) wynosi 17%, dla przedmiotowej inwestycji dopuszczono wskaźnik zabudowy na wnioskowanym przez inwestora poziomie tj. maksymalnie 16% powierzchni zabudowy, będącym jedynie o 1% wyższym niż średnia całego obszaru analizowanego, ale i tak niższym o 2 % niż średnia dla zabudowy usługowej. Uwzględniając przytoczoną wyżej argumentację, Kolegium podzieliło pogląd, że zabudowa maksymalnie 16% powierzchni działki nr [...] obr[...], nie będzie odbiegać od istniejących wartości w obszarze analizy i nie spowoduje negatywnych skutków w architekturze krajobrazu tego rejonu miasta. Tak ustalony wskaźnik jest dopuszczalny treścią § 5 ust. 2 rozporządzenia. W cenie Kolegium, powierzchnia zabudowy cmentarza komunalnego kaplicą cmentarną, nie powinna stanowić podstawy determinującej w zakresie ustalenia udziału powierzchni zabudowy dla objętej wnioskiem działki nr [...] obr. [...] w T.. Pogląd ten podziela także i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, uznając sposób ustalenia omawianego parametru za prawidłowy. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że zapewnienie ładu przestrzennego dałaby zabudowa przedmiotowej działki na poziomie 2% - tylko z uwagi na lokalizację cmentarza w najbliższej okolicy. Jak wynika z powyższego, zarzuty skargi okazały się całkowicie chybione, oparte na przepisach niemających zastosowania w niniejszej sprawie oraz adresowane wobec innego rozstrzygnięcia niż faktycznie będące przedmiotem skargi. Z kolei zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania. Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do jej zakwestionowania. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.