II SA/Kr 1389/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 listopada 2022 r. znak WOB.7721.350.2022.KJAS w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala.

Pismem z dnia 1 lipca 20022 r. M. Ł. – wyznaczony przez Sąd Rejonowy dla K.-Ś. w Krakowie, VI Wydział Cywilny, jako kurator dla osoby nieznanej z miejsca pobytu (dalej jako: skarżący) wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie-Powiat Grodzki (dalej jako: PINB) o udzielnie informacji, które mogą znajdować się w zasobach organu, tj. aktualnego adresu zamieszkania i danych kontaktowych dotyczących osoby poszukiwanej w związku z postępowaniem sądowym. Powodem tego wystąpienia była informacja ujawniona na stronie internetowej Biura Informacji Publicznej, z której wynika, że osoba, o tym samym imieniu i nazwisku, dla której skarżący został ustanowiony kuratorem, w 2016 r. i 2017 r. została wybrana na stanowisko inspektora PINB. W odpowiedzi PINB pismem z 5 lipca 2022 r., znak: RPE.050.1176.2022.MKW, odmówił skarżącemu żądanych informacji. W uzasadnieniu odmowy PINB powołał się na ochronę danych wrażliwych wynikającą z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu tych danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (zwanego RODO), a także status kuratora określony w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz zakres czynności kuratora wynikający z treści art. 69 Kodeksu postępowania cywilnego. Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie zarzucając: - błędną interpretację prawa materialnego poprzez przyjęcie, że adres zamieszkania i dane kontaktowe osoby fizycznej są danymi osobowymi wrażliwymi; - pominięcie orzeczeń sądów administracyjnych, z których wynika obowiązek kuratora do ustalenia miejsca pobytu osoby reprezentowanej; - błędne powołanie się na instytucję kuratora dla strony niemającej zdolności procesowej określoną w art. 69 k.p.c., podczas gdy w przedmiotowej sprawie sąd ustanowił kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu na podstawie art. 144 k.p.c., a z orzecznictwa sądów powszechnych wynika, że kurator dla osoby nieznanej z miejsca pobytu jest obowiązany reprezentować daną osobę podczas rozprawy oraz podejmować czynności celem ustalenia miejsca pobytu osoby reprezentowanej. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej jako: MWINB) postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r., nr [...], stwierdził na podstawie 134 k.p.a. niedopuszczalność odwołania z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, ponieważ zdaniem organu II instancji pismo organu I instancji jest pismem o charakterze informacyjnym, od którego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują środka zaskarżenia w postaci odwołania. W ocenie MWINB zaskarżone przez skarżącego pismo PINB z dnia 5 lipca 2022 r. nie stanowi decyzji, jak uważa skarżący, bowiem nie zawiera rozstrzygnięcia o istocie sprawy, czyli nie przesądza o udzieleniu danemu podmiotowi uprawnienia bądź nałożenia na niego obowiązku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na w/w postanowienie zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego oraz twierdzeń i zarzutów podnoszonych przez skarżącego, co skutkowało nieustaleniem, że organ I instancji w przedmiotowym postępowaniu powinien był udzielić informacji, o które wnosił skarżący; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że pismo organu I instancji z dnia 5 lipca 2022 r. nie jest decyzją administracyjną, podczas gdy z treści w/w. pisma wynika, że jest to decyzja administracyjna, czego skutkiem było naruszenie art. 134 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w prowadzonym postępowaniu zachodzi niedopuszczalność odwołania w postaci braku przedmiotu zaskarżenia. Tymczasem organ I instancji wydał decyzję administracyjną podlegającą zaskarżeniu w toku instancji. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz decyzji PINB w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona, zaś stanowisko organów odpowiada przepisom prawa. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przedmiotowej sprawie zaskarżono postanowienie MWINB z dnia 3 listopada 2022 r., kończące postępowanie w sprawie. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Powołany powyżej przepis art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym, tj. sprawdzenia, czy środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został złożony w przepisanym prawem terminie. Wniesienie odwołania, w sytuacji, gdy stronie postępowania nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, skutkuje wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Warunki dopuszczalności odwołania wynikają z przepisów k.p.a. określających przedmiot zaskarżenia oraz przebieg postępowania, a także podmioty uprawnione do wniesienia odwołania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przesłanek o charakterze przedmiotowym albo podmiotowym. Do przesłanek niedopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym zalicza się m.in. zaskarżenie aktu niebędącego decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. Jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji, organ II instancji stwierdza niedopuszczalność odwołania (art. 134 k.p.a.). Inaczej mówiąc, odwołanie jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy czynność administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a aktem normatywnym prawa miejscowego, czynnością cywilnoprawną bądź też czynnością materialno-techniczną (por. wyroki NSA z 17 stycznia 2019 r., I OSK 3669/18, I OSK 3641/18; wyrok WSA w Łodzi z 7 lutego 2019 r., II SA/Łd 1095/18). Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy PINB był zobowiązany do udzielania kuratorowi wnioskowanej informacji, a to danych dotyczących miejsca zamieszkania oraz danych kontaktowych swojego pracownika kuratorowi sądowemu tej osoby, w związku z wykonywaniem przez niego sądowego obowiązku zastępowania w postępowaniu cywilnym osoby nieznanej z miejsca pobytu. Zdaniem organu nie miał on takiego obowiązku, w związku z czym wystarczające było poinformowanie o tym wnioskodawcy na piśmie. Z kolei w ocenie skarżącego obowiązek organu do udzielenia mu w/w informacji wynika właśnie ze sprawowanej przez niego funkcji kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, w związku z czym pismo PINB z dnia 5 lipca 2022 r. stanowi decyzję administracyjną odmowną, od której służy skarżącemu odwołanie. W ocenie Sądu PINB nie był w świetle obowiązujących przepisów prawa zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanych informacji. W szczególności podstawą tego obowiązku nie była ustawa o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U.2022.902 t.j.). Zgodnie z jej art. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Definicję informacji publicznej zawiera art. 6 tej ustawy. Analiza w/w przepisów wskazuje, że informacja publiczna dotyczy, uogólniając, polityki wewnętrznej i zagranicznej, funkcjonowaniu podmiotów publicznych, majątku publicznego i środków publicznych, którymi dysponują podmioty publiczne. Nie stanowi zatem informacji publicznej żądana przez skarżącego kuratora informacja o danych osobowych pracownika PINB. Skoro organ administracji nie miał upoważnienia w przepisie prawa materialnego do działania czyli wydania decyzji, tj. rozstrzygnięcia w indywidulanej sprawie o prawach lub obowiązkach skarżącego, to nie miał podstawy do wydania decyzji odmownej. W sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, wystarczającym jest, że organ poinformuje o tym wnioskodawcę na piśmie. To ustalenie zaś implikuje stwierdzenie, że sporne pismo PINB z dnia 5 lipca 2022 r. nie jest decyzją administracyjną, zatem nie przysługuje od niego odwołanie zgodnie z przepisami k.p.a. Wbrew przekonaniu strony skarżącej ustawodawca nie przewidział w obowiązujących przepisach odrębnej formy aktu administracyjnego dla pism i czynności podejmowanych przez kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu. Żaden z przepisów dotyczących tej instytucji zawartych w k.p.a. i k.p.c. nie obliguje innych podmiotów do udzielania danych wrażliwych osoby nieznanej z miejsca pobytu, a zastępowanej przez kuratora dla ochrony jej interesów w trybie przepisów dostępu do informacji publicznej. Inaczej rzecz ujmując, będące przedmiotem odwołania pismo wydawane przez PINB, nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., od której stronie przysługiwałoby określone w art. 127 § 1 k.p.a. prawo wniesienia odwołania lub też wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w § 3 powołanego przepisu. W tej sytuacji WINB, zobligowany treścią art. 134 k.p.a. zasadnie stwierdził niedopuszczalność przedmiotowego odwołania, z uwagi na brak aktu administracyjnego podlegającego zaskarżeniu. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.