II SA/Kr 1355/16

Kraków, dnia 17 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 7 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi

Na postanowienie Wojewody z dnia 7 września 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. P. Zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do wykazania czy złożony podpis pod skargą należy do niego, a w razie gdyby należał do r.pr. M. W. do przedłożenia pełnomocnictwa substytucyjnego. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony w dniu 12 grudnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy). W piśmie z dnia 20 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej podał, że podpis należy do niego, a ponadto wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r. WSA w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Odpis powyższego postanowienia został doręczony r.pr. M. K. w dniu 4 stycznia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy). Z akt sprawy wynika, że na postanowienie nie zostało złożone zażalenie, i upłynął termin do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przez które należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi. W myśl obowiązujących przepisów, obok warunków określonych w art. 57 P.p.s.a., skarga powinna spełniać wymagania pisma procesowego, wymienione w art. 46 P.p.s.a. Stosownie do § 1 wskazanego przepisu, każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, nadto do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej r.pr. M. K. został wezwany do wykazania czy złożony podpis pod skargą należy do niego. W piśmie z dnia 20 grudnia 2016 r. wskazany pełnomocnik podał, ze podpis należy do niego ale jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r. WSA w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Na powyższe postanowienie nie zostało wniesione zażalenie. Podkreślić należy, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu, której termin nie został przywrócony jest bezskuteczna. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi, jak również nie został mu przywrócony termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. – orzekł jak w postanowieniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.