II SA/Kr 1315/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na uchwałę nr LII/854/22 Rady Miasta Oświęcim z 31 sierpnia 2022 r. w przedmiocie załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę.

Dnia 20 czerwca 2022 r. do Rady Miasta Oświęcim wpłynęła skarga J. J. (skarżący) na działalność Prezydenta Miasta Oświęcim w związku z prowadzonym postępowaniem znak: MK-g.6833.129.2019.X, przekazana przez Wydział Organizacji i Kontroli Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie pismem z 15 czerwca 2022 r. W odpowiedzi na powyższe, Rada Miasta Oświęcim uchwałą z 31 sierpnia 2022 r., Nr LII/854/22, uznała skargę J. J. (jak wyżej) za nieuzasadnioną. W uzasadnieniu uchwały podano, że pismo Urzędu Miasta Oświęcim z 23 maja 2022 r., znak: MK-g.6833.129.2019.X, jest następstwem postępowań prowadzonych przez Starostę Oświęcimskiego. Dotyczyło złożenia oświadczenia przez skarżącego, co do sposobu wypłaty należnego odszkodowania i miało tylko pozyskać powyższą informację, w celu dokonania terminowej wypłaty należności. Wskazana uchwała została zaskarżona przez J. J. do WSA w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Oświęcim wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jako niepodlejąca kognicji sądów administracyjnych, podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd nie miał wątpliwości, że pismo wniesione przez skarżącego, inicjujące obecne postępowanie, stanowiło skargę na działalność organów określoną w Dziale VIII k.p.a. Słusznie jako takie zostało również zakwalifikowane przez Radę Miasta Oświęcim i przedstawione Przewodniczącemu Komisji Skarg, Wniosków i Petycji przy Radzie do procedowania. Efektem jej rozważenia jest obecnie zaskarżona uchwała, na którą jednak nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, co wynika bezpośrednio z powołanego przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie mieści się bowiem w zamkniętym i enumeratywnym katalogu spraw należących do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie prawa uznaje się, że postępowanie skargowo-wnioskowe uregulowane w dziale VIII k.p.a. ma tylko pewne cechy uproszczonego postępowania administracyjnego. Na jego administracyjny charakter wskazuje umieszczenie w kodeksie postępowania administracyjnego, jak i charakter organów oraz przedmiot skargi. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie skargowo-wnioskowe uregulowane w dziale VIII k.p.a. ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów działu II k.p.a., ponieważ w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego, czy sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 1515/16; wyrok WSA w Poznaniu z 28 stycznia 2021 r., II SA/Po 473/20, dostępne w CBOSA). Jeśli skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.